Liam

Met een kartonnetje vol dampende bekers koffie liepen we terug richting ons blokhutje. "Dat duurde lang." mompelde ik, terwijl ik over mijn schouder keek naar de enorme rij waar we niet zo heel lang geleden nog in hadden gestaan. Riley haalde haar schouders op. "Het is het begin van het schooljaar, iedereen heeft de Starbucks gemist." Ik bestudeerde de verschillende bekers in de kartonnen houder. "Welke is nou van mij?" Ik bleef even staan zodat Riley me in kon halen. Ze boog zich over de bekers en snufelde aan een paar deksels. "Deze." ze wees naar een transparante plastic beker met een schuimige witte substantie erin." Ik pakte een rietje en trok met mijn tanden het papier ervanaf. Met het rietje tussen mijn tanden stak ik hem door de opening in het ronde deksel en nam een slok. Riley keek me vol verwachting aan. De smaken van witte chocolade, mokka en pepermunt smolten samen op mijn tong en mixten verrassend goed. "Hmm!" deed ik op verraste toon, met het rietje nog steeds tussen mijn lippen. Een overenthousiaste grijns verscheen op Riley's gezicht en ze klapte een paar keer in haar handen. "Goed geraden!" zei ik, nadat ik zoveel van het ijskoude spul achter elkaar naar binnen had gezogen dat er een fikse pijnscheut door mijn hoofd heen ging. "Hoe wist je dat ik dit lekker zou vinden?" Riley trok één schouder op. "Ik heb er nog nooit naastgezeten." zei ze triomfantelijk. Met een zwierig gebaar trok ze haar eigen beker uit het karton. Een kartonnen beker met een plat deksel. "Wat heb jij dan?" vroeg ik nieuwsgierig. "White Chocolate Mocha." zei Riley. "Hetzelfde als wat jij hebt, maar dan warm en... zonder pepermunt." Ze nam een slok en sloot tevreden haar ogen. "Hmmmm." Ik schoot in de lach. "Mag ik eens proeven?" Riley opende haar ogen en trok de beker tegen zich aan alsof het een pasgeboren baby was. "Ben je nou helemaal gek geworden? Natuurlijk niet." Ik keek naar mijn eigen beker. "Oké." zei ik quasi-beteuterd, en ik nam nog een slokje van mijn eigen koffie. Na een paar seconden verscheen de kartonnen beker toch in mijn gezichtsveld. "Hier." grinnikte Riley. "Wel voorzichtig. Het is heet." grijnzend nam ik de beker aan en zette hem aan mijn lippen. De hete vloeistof voelde raar op mijn tong, die nog half verdoofd was door het ijs. "En?" vroeg Riley toen ik de beker weer liet zakken. Ik likte nadenkend over mijn lippen. "Niet goed geproefd. Nog een keer." Ik zette de beter op nieuw aan mijn mond en nam een tweede slok. "Hé, niet alles opdrinken!" riep Riley verontwaardigd. Grinnikend gaf ik haar de koffiebeker terug. Ze schudde even met de beker, alsof ze voelde hoeveel er nog inzat, en knikte toen opgelucht. "En?" vroeg ze opnieuw. Ik grijnsde. "Heeeeeeerlijk." zei ik terwijl ik theatraal langs mijn lippen likte. Riley schoot in de lach en zette een stap naar me toe, waarna ze zich over mijn koffiebeker boog. "Weet je nog niet hoe die van mij smaakt?" vroeg ik, terwijl Riley een lange teug van mijn koffie nam. "Wawel." mompelde ze, met het rietje nog steeds in haar mond. Ik vroeg me net af of brainfreeze niet erger zou zijn als je net iets warms had gedronken toen Riley overeind kwam en met een pijnlijk gezicht naar haar voorhoofd greep. "Au." zei ze met een pruillipje. haar hoofd liep rood aan. Ik schoot in de lach en na een paar seconden begon Riley ook te lachen. "Lach me niet uit!" riep ze, lachend, en ik moest alleen nog maar harder lachen. Na een tijdje hield Riley haar eigen, warme koffiebeker tegen haar voorhoofd en keek voor zich uit, in de richting van ons blokhutje. "Laten we maar gaan." zei ze, haar ogen nog betraand van het lachen en de brainfreeze. "Anders wordt de andere koffie allemaal koud."

Samantha

Ik ging maar weer op mijn bed zitten met een zucht. Het was inderdaad best wel saai zo. Ik bedoel maar ik kende alleen Brandon en die was er vandoor. Het was vast interessant geweest om dat interview iets te doen met Arlynn, wie weet kon ze me wat over haarzelf vertellen en dan kon ik haar vertellen over mij. Alhoewel, ik deed tegenwoordig niet meer echt veel aan sporten. Nu ik er nog beter over na ging denken snapte ik mezelf niet. Al die tijd in welk dorp of stadje dan ook had ik aan dansen gedaan op een of andere dans school, dus waarom was ik er nu mee gestopt? Ja ik liep hard in de zomervakantie maar dat was eigenlijk alleen om mijn conditie een beetje op te bouwen. Was ik maar zo loyaal aan sport als Brandon aan zijn basketbal. Ik hoopte maar voor hem dat hij nog aanvoerder mocht blijven, of in ieder geval mee mocht doen aan de sport. Ik pakte uiteindelijk maar een boek uit mijn koffer omdat ik niet wist wat ik in hemelsnaam tegen Ashleigh, Hunter of Arlynn moest zeggen. Ik hoopte dat Arlynn straks nog een interview met me wilde doen, nogmaals in de hoop om haar beter te leren kennen. Het zag er misschien heel nerdie of stom uit maar ik ging mijn nieuwe boek voor dit schooljaar lezen, al kon ik me er niet op concentreren omdat ik nog steeds wachtte op Brandon. Immers wist ik net zo goed als hem dat ik niet boos kon blijven tot mijn spijt af en toe. Gelukkig kwam hij niet veel later terug en zijn grijns op zijn gezicht zei me genoeg. Ik sloeg het boek dicht en legde die op mijn bed en stond op en liep hem tegemoet. Het rare was toch dat hij zo vrolijk was dat hij me optilde en een rondje draaide. Ik wist dat ik licht en klein was maar hij kon ook overdrijven. 'Ik neem aan dat je nog aanvoerder bent.' zei ik dan ook maar toen hij me eindelijk weer op de grond had gezet. 'Zeker weten. Collins ging er tegen in maar mijn hele team viel bij. Man wat voelt het goed om mijn team te zeggen.' Fijn, eigenlijk was dat sarcastisch. Nu hij straks bijna elke dag ging trainen voor Basketbal zat ik hier in dit vieze muffige huisje en hij was weg. Ik kon hem moeilijk iedere keer gaan stalken. 'Je bent nog aanvoerder?' vroeg Arlynn ondanks dat ik ervan uit ging dat ze het wel door had. 'Ja, bedankt Arlynn ik was zelf niet op het idee gekomen.' Het gaf me een steek van jaloezie, zonder enige goede reden, waarom bedankte hij Arlynn nou. Zo'n geweldig idee was het nou ook weer niet. Waarom deed ik nu in een keer zo over Arlynn?

Arlynn

Met een glimlach keek ik hoe Jeremy enthousiast wegrende. Hij was de hele tijd zo stil en serieus geweest, die opwekking kwam als een totale omslag. Ik groef in mijn tas en zocht mijn camera, godzijdank was die niet afgenomen. Ik was alleen nog maar met Samantha in het huisje. Ik richtte mijn camera op haar. "Zou je het erg vinden als ik je wat dingen vroeg over beweging en sport?" vroeg ik. "He? Nee, ga je gang" zei Samantha met een glimlach. Ik zette mijn camera aan. "Er beoefenen erg veel mensen een sport. Doe jij zelf ook aan sport?" Samantha trok haar mond open om te antwoorden toen er drie piepjes uit mijn camera kwamen. Accu leeg. Ik rolde met mijn ogen. "Ik moet eerst de accu opladen, sorry!" Ik tuitte mijn lippen uit ongenoegen. Ik haalde mijn tas onder het bed uit. Dit deed ik wat onhandig wat me een steek in mijn rug opleverde. Tranen van pijn schoten in mijn ogen. Ik snoof even en ritste mijn tas open. Na wat gegrabbel tussen mijn spullen had ik de accuoplader van mijn camera gevonden. Nu nog een stopcontact. Mijn ogen flitste door het kleine hutje. Er was bij de deur een stopcontact. Deze keer voorzichtiger, stond ik op en liep ik langzaam met de stekker in mijn hand naar de deur. Ik duwde de stekker in het stopcontact op het moment dat de deur open ging en Hunter en Ashleigh binnen kwamen lopen. Ik begroette ze met een glimlach. Hunter klauterde zijn bed op en ging in kleermakerszit zitten. Hij keek vredig het huisje door. Ashleigh ging met een opgeheven hoofd op haar bed zitten. "Hopelijk komen die twee snel terug met de koffie, ik heb dorst" zei Hunter met zijn zware stem. Daarna werd het stil. Ik ging ook maar weer op mijn bed zitten. Het was hier best saai als niemand wat zei. Maar we hadden niet echt iets om over te praten denk ik. We waren allemaal vreemdelingen voor elkaar. Ik keek naar hoe Hunter een modeltreintje uit zijn tas haalde. Hij ging heel geconcentreerd aan de slag met een schroevendraaier en een doosje onderdelen. Het was alsof hij alles om zich heen buitensloot en alleen het treintje nog maar belangrijk was. Ineens schoten zijn ogen omhoog en betrapte hij me tijdens het staren. Met een lichte blos keek ik weg.

Jeremy

Ik duwde geagiteerd mijn bril hoger op mijn neus en staarde ingespannen naar de tekentjes voor mijn neus. Professor Pearson had me deze foto gestuurd in de vakantie van het meest recent gevonden stuk papyrus met een Griekse tekst erop. Het was alleen niet echt een stuk papyrus. Het waren eerder kleine snippertjes waar eigenlijk niks uit op te maken viel. Er miste gewoon teveel. Pearson had met kriebelige letters in een brief geschreven dat hij het me eigenlijk helemaal niet mocht geven, maar dat hij dacht dat ik het zeer interessant zou gaan vinden. En daar had hij gelijk in gehad. Papyrologie was mijn specialiteit. Ik vond het geweldig om een tekst te creëren uit losse woorden, soms zelfs alleen maar losse letters. Papyrologie was een extra college wat ik volgde op de universiteit. Ik was er in korte tijd best goed in geworden en had al best wat kleine dingetjes ontcijferd. Het probleem was, dat die kleine dingetjes ook altijd al door iemand anders waren ontcijferd. Maar bij deze tekst was dat niet het geval. Deze tekst was nog maar net gepubliceerd en er wisten nog maar weinig mensen vanaf. Ik was er deze zomer al een paar weken mee bezig geweest, maar ik was niet heel erg opgeschoten. En nu was ik er dus weer mee bezig. Er lagen een paar boeken om me heen die me zouden kunnen helpen, maar het belangrijkste wat ik nu moest doen, was uit zien te vinden welke woorden er in dat enorme gat zouden kunnen passen. Ondertussen kreeg ik lichtjes mee wat er in de hut gebeurde. Liam en Riley waren vertrokken. Waarom precies wist ik niet. Kort daarvoor was een ander meisje de hut uit gestampt. Volgens mij begon haar naam met een A. Hunter was erachteraan gegaan en de andere jongen was ook vertrokken. De overgebleven meisjes waren een gesprek aan het voeren wat nogal oppervlakkig klonk. Het moest een zelfstandig naamwoord zijn. En het werkwoord.. Eimi? Misschien was het eimi-zijn.. Of eimi-gaan.. Ik beet op de pen in mijn mond en wreef even in mijn ogen. Ik keek nog eens naar de woorden die nog wel leesbaar waren. Het was alsof er allemaal losse puzzelstukjes in mijn hoofd zweefden. Puzzelstukjes waarvan ik wist dat ze in elkaar pasten, maar dat er alleen nog een paar misten. Ik sloot mijn ogen eventjes en probeerde mijn hoofd leeg te maken. Soms werkte het, het beste om met een vernieuwde blik naar de tekst te kijken. Ik opende mijn ogen weer en keer naar de zin. Maar wacht eens.. Dat was het! Dat was het gewoon! Ik sloeg mijn hand voor mijn mond en zwaaide mijn voeten over de rand van het bed. "Dat is het! Ik heb het gevonden!" riep ik enthousiast. Samantha en Arlynn keken me een beetje verbijsterd aan. Ik griste de foto van het bed en begon op en neer te springen. "IK HEB HET GEWOON GEVONDEN! WOOHOO!" Schreeuwde ik. Er stond een grijns van oor tot oor op mijn gezicht. Ik rende naar de deur. Professor Pearson moest hiervan weten. "Ik heb het gevonden!" riep ik nog eens, voordat ik de deur open deed en naar buiten rende.

Ashleigh

Ik had een tijdje pissig door het bos gelopen, maar het was warm, en ik voelde hoe het zweet op mijn rug mijn hemdje doordrenkt had onder mijn Marc Jacobs-colbertje. Mijn 8 centimeter hoge stiletto hakken zonken weg in de zachte bosgrond en het lopen werd steeds vermoeiender. Het strafhutje zat diep in het bos dat de campus omringde, en het was zeker een kwartier lopen tot de campus zelf. Daarnaast liet mijn richtingsgevoel heel wat te wensen over, en na een tijdje wist ik niet meer van welke kant ik kwam. Bezweet en uitgeput liet ik me uiteindelijk op een grote zwerfkei zakken. Wanhopig keek ik voor me uit. Wat moest ik nou? Ik kon de weg naar de campus niet vinden, maar terug naar het hutje kon ik ook niet, zelfs als ik de weg al wist. De anderen hadden vast een hekel aan me na mijn uitval. Ik liet mijn hoofd in mijn handen zakken en zette mijn roodgelakte nagels gefrustreerd in mijn hoofdhuid. Waar had ik het überhaupt aan verdiend om in dat walgelijke hutje terecht te komen? "Boe!" klonk ineens een mannenstem achter mijn rug. Ik was zo in gedachten verzonken dat ik hem niet had horen aankomen, dus kon ik een geringe schrikreactie niet onderdrukken. Één van de wildemannen met wie ik naar het hutje was verbannen kwam naast me op de vochtige bosgrond zitten. Ik dacht aan de bruine zandvlekken die ongetwijfeld op zijn versleten jeans terecht zouden komen en vroeg me af of ze überhaupt zouden opvallen. Ik verwachtte een preek over mijn arrogantie, maar de wildeman zweeg. Toen hij uiteindelijk zijn mond opendeed was het niet om me de les te geven. "Riley en Liam zijn koffie halen." zei hij, zonder spoor van minachting of verwijten in zijn stem. "Kom je terug naar binnen? Met een beetje geluk halen ze ook iets voor jou." Ik beet op mijn lip en proefde de dure Bourjois Paris lipstick die mijn moeder me voor mijn verjaardag had gegeven. Koffie. Ik slikte en voelde hoe droog mijn keel aanvoelde. Ook kon ik wel wat cafeïne gebruiken. Maar door terug te gaan naar het hutje zou ik mijn verlies toegeven. Dan zou ik mijn onredelijkheid erkennen en mezelf vernederen voor die dat stelletje armoedzaaiers. "Ik peins er niet over om terug te gaan." zei ik dus maar. De wildeman zuchtte even. "Als je je nou even over dit hele gedoe heen zet, kunnen we het heel leuk maken met zijn allen." zei hij geduldig. Hij kwam overeind en stak een grote, mannelijke hand uit. Een beetje verrast keek ik hem aan. Een paar vriendelijke lichtbruine ogen keken me uitnodigend aan. Ze deden me denken aan een hond. Zo'n grote, die ooit eens tegen me op was gesprongen bij een bezoekje aan een collega van mijn vader. Zijn grote zanderige poten hadden mijn favoriete Burberry-mantelpakje geruineerd, en in mijn hoofd zag ik nog steeds de kwijldraden uit de bek van het beest druipen. Toch was er iets anders aan deze ogen, al waren ze even innemend en oprecht. Deze hadden nog iets meer. Iets complexers. Beschaafder. Ik keek naar de hand en dacht weer aan de zanderige poten van de hond. Achja. Ik kon altijd doen alsof ik alleen maar terug kwam voor de koffie. Niemand hoefde te weten dat ik wel degelijk behoefte had aan vriendschap. Aan affectie. Aan een warme hand zoals die van deze wilde man ongetwijfeld was. Nog even hooghartig stond ik op, maar weigerde de uitgestoken hand. De wildeman haalde zijn schouders op en ging me voor naar het hutje. Ik volgde hem gehoorzaam en dacht aan een speurhond die de politie de weg wees naar waardevolle sporen. Ik kon een klein glimlachje niet onderdrukken.

Brandon

Ondanks dat ik naar Samantha staarde gingen er van allerlei gedachten rond in mijn hoofd. Ik had uiteindelijk niet eens door dat hoe heette hij ook alweer.. Hunter? weg was gegaan. 'Wat staar je me aan?' Ik schrok op uit mijn gedachten toen Samantha haar grijze ogen vlak voor de mijne verschenen. 'Hé?' 'Ik zei-' 'Ja ik weet wat je zei.' kapte ik haar af, ik was gewoon wat overrompeld door wat ze zei. Ze glimlachte naar me wat me toch nog verbaasde. Alhoewel. Ik wist dat ze boos op me was of nou ja ze probeerde het maar ze kon nooit lang boos op me blijven. Dat had ze altijd al geprobeerd. "Ik praat niet meer tegen je!" Ik kon het haar nog horen zeggen terwijl ze minstens een kwartier later aan me vroeg of ik een spel met haar wilde doen of haar wilde helpen met Engels of wat dan nog wel niet. Ik grinnikte even. 'Wat lach je nou?' Ze klonk alweer licht geprikkeld, en ik wist dat ze dat deed omdat ze zelf door had dat ze weer tegen me praatte. 'Nou?' 'Ik lachte omdat ik aan ons vroeger dacht en ik dacht daarvoor aan Basketbal.' Ze ging recht op staan en ik keek even naar Jeremy en Arlyn. Arlyn leek ons wat onopvallend af te luisteren, maar hoe kon je ons gesprek missen. 'Wat is er mee?' Ik keek maar weer naar Samanta. 'Ze hadden me benoemd als aanvoerder, deze zomer maar met deze straf, ben ik vast geen aanvoerder meer.' Samanta fronste haar voorhoofd precies op de manier als ik ook altijd deed, wat opzich niet gek was. Ik keek naar Arlyn en ontmoette haar ogen. 'Misschien moet je steun van de anderen vragen en naar Collins gaan.' Collins, die man mocht me echt niet. Daarbij hij had Samantha vast gehouden zo hard dat ik me af vroeg of ze nu een blauwe plek kreeg. 'Hij kan je niet weigeren als je team je nog als aanvoerder wil.' Maar natuurlijk Arlyn had gelijk! 'Bedankt Arlyn, ik ga het meteen regelen!' Ik sprong al op klaar om te gaan. 'En je koffie dan?' 'Riley en Liam zijn toch nog niet terug, dus voor zij terug ben ik ook wel terug.' 'Je bent wel zeker van jezelf he!' 'Altijd hoe denk je dat ik het anders red als aanvoerder.' En ik moest gewoon gaan. Ik moest Kyle en Alec vinden en alle anderen om hun te laten helpen. Ik moest opschieten! Ik had een idee waar de meesten konden zitten, het waren geen personen om in hun kamer te hangen maar meer met zijn alleen of in de gymzaal te zijn of in de kantine. Dus ik maakte mijn weg die kant op. Rennen. Zo hard als ik kon. 'Kyle! Alec!' Ik zag ze zitten, kantine was toch de beste optie geweest want ik zag de anderen zo ook staan. 'Ik heb jullie hulp nodig.' Ik vertelde ze het plan dat ik dankzij Arlyn had bedacht. Natuurlijk wilde ze helpen en ik zocht de anderen om vervolgens met toch weinig moed in mijn schoenen door te gaan naar Collins. Ik hoorde hem al: Je hebt wel lef he, of iets in die trant. Ja ik had lef. Basketbal was mijn leven hier op school en ik wilde aanvoerder blijven.

Hunter

Het werd doodstil nadat Riley en Liam waren vertrokken. Arlynn zag een beetje bleek. Ze deed een poging haar knieën op te trekken, maar haar gezicht vertrok pijnlijk en ze gaf het op. Samantha stond nog te kijken naar de verzameling bekertjes van Riley. Brandon keek naar zijn zus, ik nam aan dat ze familie waren, ik kon me niet herinneren of er iets over was gezegd, maar ze hadden wel wat weg van elkaar. Het was niet veel, maar ik kon het zien. Ik zuchtte even. "Ik zal eens kijken waar mevrouw met de lange achternaam naartoe is gegaan." zei ik en ik sprong uit mijn bed. Als een volleerd turner landde ik recht op mijn voeten en viel ik niet uit balans. Goed geoefend. Mijn tweelingzus Allison en ik hadden vroeger ook een stapelbed gehad. We stapelde altijd allemaal kussens en dekens op elkaar en vervolgens namen we een duik vanaf het bovenste bed. Een keer was Allison heel verkeerd terecht gekomen en had ze haar pols gebroken. Ze had gekrijst als een klein roze speenvarken. "Je gaat haar toch niet echt achterna he? Ze leek erg boos." zei Brandon. Ik haalde mijn schouders op. "Ik ben een man van love and peace" en ik stak twee vingers als een peace teken op. "Tot zo!" Ik slofte het hutje uit. Waar zou ze naartoe zijn gegaan? Ik dwaalde wat in de rondte. Na een tijdje zag ik Ashleigh op een steen zitten. Ze had haar rug naar mij gekeerd. "Boe" zei ik droog. Ik zag haar schouders schokken van de schrik. Ik stak mijn handen in de zakken van mijn vaalbruine colbert jasje (niet zo'n strak en net ding, deze was overduidelijk al heel wat keren gedragen) en ging op de grond naast haar zitten. Ik zei niets. Na een tijdje verbrak ik de stilte. "Riley en Liam zijn koffie halen. Kom je terug naar binnen, met een beetje geluk halen ze ook iets voor jou." zei ik rustig. "Ik peins er niet over om terug te gaan." Antwoordde Ashleigh snibbig. "Als je je nu even over dit hele gedoe heen zet, kunnen we het heel leuk maken met zijn alle." zei ik. Ashleigh was stil. Ik ging overeind staan en stak mijn hand uit. "Kom je mee?" Ik zette een charmante glimlach op. Over het algemeen was ik redelijk goed in het meekrijgen van mensen. Als ik zo naar Ashleigh keek, leek het me deze keer ook weer te lukken. Ashleigh keek even twijfelend van mijn hand naar mijn hoofd en weer naar mijn hand. Uiteindelijk stond ze op en nam ze mijn hand niet aan. Ik haalde nonchalant mijn schouders op. In stilte liepen we terug naar het hutje.

Riley

"Zeg Jer. Geef me die tas eens aan." Ik leunde over de rand van het oude, misschien op sommige punten verrottende stapelbed en wees naar een plastic tas, onderaan het trappetje dat er eigenlijk niet zo stevig uit zag. Eigenlijk vond ik dit best een leuke hut. Het zag eruit als het hutje op kamp Firewood, waar ik vijf zomers had doorgebracht. Het rook zelfs hetzelfde. De geur van schimmel in een badkamer die zonder twijfel veel te weinig werd schoongemaakt en de duffe geur van een vochtige kamer vol met oude boeken. En die geur van iets dat al zolang onder een bed lag dat de herkomst en wat het eigenlijk was niet meer te bepalen waren. Jeremy schrok op uit zijn boek en keek me even een beetje angstig aan. "Maak je maar geen zorgen. Mijn Chinchilla's zitten in die sporttas daar. Deze tas bijt niet." Grapte ik. Jeremy's blik werd er niet geruster op. "Ik heb niet echt Chinchilla's bij me hoor." zei ik toen nog maar zachtjes. Hij kwam nu in beweging en gaf de tas door naar boven. "Dankjewel." zei ik vrolijk toen ik de tas aanpakte. Ik inspecteerde de plank die naast mijn bed was getimmerd. Het was alles behalve stevig, maar het zou moeten kunnen. Ik begon de tas uit te laden en de plank vol te zetten. "Zijn dat Starbucks bekertjes?" zei Hunter, vanaf de andere kant van de kamer. Ik draaide me grijnzend om. "Yup." "Wow. Dat zijn er veel." zei Samantha. Ze was opgestaan en bekeek de bekertjes. "Je bent echt vaak naar de Starbucks geweest in je leven." Ik trok mijn wenkbrauwen op. Ik had net het laatste bekertje op de plank gezet. De kersteditie waar ik Caramel Macchiato uit had gedronken. "Dit? Dit zijn alleen de bekertjes van vorig jaar. Ik heb thuis een hele kast vol." Ik begon naar het trappetje te kruipen en klom naar beneden. "Nu we het toch over Starbucks hebben. Ik vind dat het tijd wordt om de eerste van het jaar te gaan drinken. Moet ik iets meenemen?" Ik keek de hut door. "Ja. Lekker." zei Hunter. "Oké. Wat wil je?" Ik grabbelde in mijn dichtstbijzijnde tas naar pen en papier. "Ehm.. Koffie?" Zei Hunter. Ik keek hem teleurgesteld aan en schudde mijn hoofd. "Nee, nee, nee. Je gaat geen gewone koffie drinken bij de Starbucks. Nope." Ik keek hem even schattend aan. "Wat jij nodig hebt is.. Cinnamon Dolce Latte." Hunter haalde een wenkbrauw op. "Oké. Als jij het zegt. Doe dat maar dan." "Wat voor koffie past dan bij mij?" zei Liam nieuwsgierig. "Iced Peppermint White Chocolate Mocha. Zonder twijfel." zei ik meteen. Liam knikte een paar keer. "Oké. Klinkt goed." zei hij goedkeurend. "Arlynn? Jij ook iets?" Ik was bezig dingen op mijn blaadje te krabbelen. "Ehm.. Zeg maar iets." zei ze. "White Hot Chocolate. Die is echt heerlijk." zei ik. "En voor Samantha.. Caramel Macchiato. En Brandon een Espresso Macchiato. Jup. Dat is het." Iedereen leek wel tevreden. Mijn blik schoot opeens naar Jeremy die weer verdiept was in zijn boek met tekentjes die ik nog steeds niet kon lezen. "Jer? Caffè Americano?" zei ik vragend. Jeremy maakte een geluidje, maar ik wist zeker dat hij me niet had gehoord. Ik haalde mijn schouders op en krabbelde nog een Caffè Americano op het blaadje. "Mooi. Dan ben ik zo terug." Ik liep al richting de deur. "Hé. Wacht. Je gaat dat nooit alleen kunnen dragen." zei Liam, die ondertussen van zijn bed was geklommen. Daar had hij wel een punt. "Goed. Dan zijn we zo terug."

Hm beetje jammer

Vind het jammer dat als ik beschrijf dat Riley niet boven zou willen slapen dat je haar nu boven plaatst en als ik zeg maar die hele beschrijving doe van wie waar slaapt je alles precies anders doet.

Wilde het gewoon even zeggen

Side note: Beddenindeling

Dit is hoe ik de beddenindeling in mijn hoofd heb. Als iemand bezwaar heeft, laat het dan weten. Ik vind het namelijk wel fijn om een duidelijk beeld te hebben.

Liam

Na een hoop gezeur en geruzie had eindelijk iedereen een bed. Riley, Hunter en ik hadden ons erbij neer gelegd en aangeboden boven te slapen, aangezien wij het grootste aandeel in de stunt hadden gehad. Ashleigh had, door Brandon dood te gooien met de betekenis van het woord 'galant', waar hij zelf blijkbaar nogal dol op was, ook hem zover gekregen om boven te slapen. Nu lag ik op een versleten matras en staarde naar het lage plafond van het hutje. Het zat vol met spinnewebben en ineens begreep ik waarom de meiden zo per se beneden wilden slapen. En Jeremy, die zag ik er ook wel voor aan om bang voor spinnen te zijn. "Eigenlijk best leuk, zo'n bovenbed." zei Riley optimistisch. Ze zat rechtop op haar bed en haar benen bungelden over de rand. "Behalve als je eraf valt..." mompelde Hunter met een brede grijns. Ik keek naar beneden en zag een enorme, vormeloze tas die duidelijk vol kleding zat. "Dan heb ik ten minste een zachte landing." Riley had duidelijk minder geluk. Zij sliep boven Jeremy, en die leek voornamelijk boeken bij zich te hebben. "Ik moet maar gewoon niet vallen..." zei ze met een pijnlijke blik. "Wil je ruilen?" bood Hunter aan. "Ik ben niet zo breekbaar." Riley grijnsde. "Nee hoor, maar lief dat je het aanbiedt." Een opgeluchte glimlach kroop over mijn lippen. De sfeer ging er al met sprongen op vooruit nu het beddendrama achter de rug was. Al hadden Ashleigh en Arlynn sinds het opeisen van hun bed niet veel meer gezegd, en ook Jeremy was stil geweest. Ik voelde me een beetje schuldig dat we hun erbij betrokken hadden. Voorzichtig liet ik mijn bovenlichaam over de rand van het bed zakken zodat ik het bed onder me kon zien. Arlynn greep met een gesmoord gilletje naar haar borstkas. "Jemig, ik schrok me lam." Ik grinnikte verontschuldigend. "Sorry. En sorry dat ik jullie meegesleept heb in deze bende. Als ik had geweten dat het zo uit de hand zou lopen, had ik we beter nagedacht." Arlynn keek me even schattend aan en wuifde toen mijn verontschuldiging weg. "Ach, dat had je ook niet kunnen weten. En het was niet jouw schuld dat die stomme Robert dacht dat ik erbij betrokken was." Ik glimlachte naar Arlynn en wendde me toen tot Jeremy en Samantha. Jeremy keek op van zijn boek en haalde zijn schouders op. Hij was een jongen van weinig woorden, dat was duidelijk. Ook Samantha leek niet kwaad meer. "Het is zoals het is, we kunnen er nu weinig meer aan veranderen." zei ze filosofisch. Ashleigh stond op van haar bed en kwam voor me staan. "Nou, ik ben dus niet zo vergevingsgezind." zei ze kattig. "Mijn ouders betalen voor de het meest luxe kamercomplex op deze campus en dankzij jou en dat... slonzige volk," -ze gebaarde naar Riley en Hunter- "zit ik nu in dit... blokhutje." Ik grijnsde naar Ashleigh en schudde mijn hoofd. "Nee, ik verontschuldigde me ook niet tegen jou. Alleen tegen Jeremy, Arlynn en Samantha." Ashleigh's mond viel open van verontwaardiging. "Jij- Hoe durf je!? Heb je enig idee wie je tegenover je hebt?" Ik knikte en kwam een stukje overeind. "Ashleigh Meredith Templeton-Hales." zei ik in een nog bekaktere imitatie van de hooghartige toon waarop Ashleigh zich had voorgesteld. Ashleigh's gezicht werd knalrood en haar ogen leken uit haar hoofd te springen als ze zich nog kwader maakte. "Wacht maar tot mijn ouders hiervan horen!" siste ze in met een enorme inzet om haar stem onder controle te houden. "Jij gaat hier zoveel spijt van krijgen, mannetje." "Oh dat heb ik al hoor." zei ik kalm. "Het was nooit mijn bedoeling om Jameson echt iets aan te doen." "Ik bedoel," zei Ashleigh met opeengeklemde kaken. "van het feit dat je mij erbij betrokken hebt." Ik leunde iets naar voren en keek haar aan met gespeeld medelijden. "Oh, dat valt wel mee. Ik weet zeker dat je best aardig bent, als je eenmaal door dat verwaande gedrag van je heen hebt geprikt." Ashleigh balde haar perfect gemanicuurde handen tot vuisten en haalde diep en schokkerig adem. "Ik ga een luchtje scheppen." zei ze hooghartig. "Ik blijf hier geen minuut langer." Na haar opmerking kracht bij te zetten met een vuile blik in mijn richting liep ze naar de deur en trok hem met een dramatisch gebaar open. Zonder de binnenkant van het hutje nog een blik waardig te keuren beende naar buiten en sloeg de deur met een harde klap dicht. Het hele huisje trilde ervan. "Moest dat nou?" vroeg Samantha vermoeid. "Nee." zei ik, en ik liet me weer achterover op mijn bed vallen. "Maar het voelde wel goed."

Brandon

Verdomme Samantha ook. Als ze daar niet had gestaan en niks had gedaan. Maar ze probeerde ons alleen maar tegen te houden ik had het haar niet moeten vertellen. Mijn schuld dus. En daarbij stond het niet in de planning dat de directeur van het podium viel. 'Ga jullie spullen halen.' Ik sjokte het kantoortje uit en ging mijn spullen maar halen daar waar ze stonden te wachten op goh mij. Samantha snikte zachtjes terwijl ze naast me liep. Ik betwijfelde of het van het geschreeuw van net was. Misschien van de shock of wel van de straf. 'Sorry.' Ik keek naar haar maar ze scheen expres van me weg te kijken. Misschien hoorde ze me niet. 'Sam het spijt me.' Ze wierp me een boze blik toe en begon sneller te lopen en ging naast die tut lopen die de boel net helemaal bij elkaar had geprotesteerd. Ze keek me aan over haar schouder. 'Bedankt.' zei ze snibbig. 'Oh nee nou wordt ie mooi nou is het mijn schuld?' riep ik naar haar. 'Ja als jij je grote mond tegen me had gehouden. Je had moeten weten dat ik daar nooit mee zou instemmen. Moet je kijken wat je nou hebt gedaan.' 'als jij niet zo nodig de boel wilde tegen houden had je hier niet gelopen!' Ze stak haar tong naar me uit. Toen we bij dat huisje waren dat ver achteraan op het terrein stond rook het er muffig en wat wel niet nog meer. Was dat schimmel? Nee vast niet ik was aan het overdrijven, in ieder geval het zag er niet uit. Ashleigh pakte het eerste het beste bed dat er nog wat goed uit zag en ging op het onderste bed zitten. Als een mak schaapje liep Samantha achter haar aan om die erboven te claimen. 'Oh en wij dan?' vroeg ik haar pissig. 'Jullie kiezen die vieze maar.' sprak Ashleigh met haar rug naar ons toe alsof het haar niks kon schelen. Samantha knikte. 'Jullie zijn toch schuldig, mag je wel wat extra gestraft worden.' 'Ik niet!' riep weer dat andere meisje dat net ook liep te protesteren. 'Dan had je maar eerder naar voren moeten lopen.' weer Ashleigh. En ik had nog aardig tegen Samantha gedaan trouwens. En ik was het niet die Ashleigh erbij had getrokken. Geweldig. Opeens schoten de anderen naar voren opzoek naar nog een bed dat er beter uit zag. Kon ik beter ook maar snel gaan doen. Weer ruzie. Gezeur. Het bed dat over bleef moest wel slecht zijn maar ik had er dan ook helemaal geen zin in om wat anders te zoeken en bleef daar maar bij staan. 'Ik slaap echt niet boven.' hoorde ik Riley. 'Nou ik ook niet.' Jeremy. 'Okay kappen nou! Jeremy slaap hier maar onder, ik slaap wel boven.' zei ik. 'En als jullie zo galant kunnen zijn door boven te slapen en Riley en euh..' 'Arlynn.' 'Arlynn ja onder te laten slapen zijn we daar ook van af.' Jemig gezeur. Ze keken me verbaast aan omdat ik vast nu opeens tegen ze in ging. 'Nou zo moeilijk is het toch niet? Galant? Moet ik het spellen.' 'Kun je niet.' Samantha..aardig hoor. Ik keek haar kant op maar weer keek ze van me weg. Ja ik had de boodschap begrepen. Mijn schuld. 'Ach laat maar. Vecht het maar uit.' Opeens bleef ik als bevroren stil staan. Oh nee. Nee nee nee! Mijn aanvoerdersschap! Verloren! Verprutst! Hoe kon ik naar de try-outs gaan. Ik moest iets doen. Nog iets regelen. Nu of nooit? Wat moest ik doen? Ik moest en zou aanvoerder blijven van het basketbal team!

Arlynn

Robert, de conciërge, kneep mijn bovenarm zowat fijn. Het deed pijn. Ik had tranen in mijn ogen staan. Waarom werd ik hierbij gesleept. Ik had niets gedaan. "Iedereen naar mijn kantoortje. Nu. Iedereen!" riep Collins. Robert liet mijn arm los en gaf me een duwtje. "Doorlopen." bromde hij. Met zijn achten en Collins plus Robert liepen we naar het kantoortje. Iedereen was stil, behalve Ashleigh. Ze was druk aan het protesteren. Iedereen leek haar te negeren. We kwamen bij het kantoortje aan en iedereen ging ergens staan of zitten. Ashleigh was nog steeds niet klaar met protesteren. "Kun je alsjeblieft je kop houden? Ik krijg hoofdpijn van je" bromde de vreemdeling die me vanochtend had getroost. Collins schraapte zijn keel. "Jullie begrijpen dat dit niet getolereerd kan worden neem ik aan!" zei hij luid. "Maar meneer, ik heb niets gedaan!" begon Ashleigh weer. "Ik ook niet! Ik ook niet!" viel ik in. Er hing zo'n naar gevoel rondom me. Ik had hier helemaal niets mee te maken. "Stilte!" Collins begon te ijsberen. "Ik zal er geen doekjes om winden, jullie worden voor vier weken naar de strafhut verbannen. Daar kunnen jullie eens goed nadenken over wat jullie hebben gedaan. Alleen les, geen computer, geen plezier, alleen maar dat muffe hok. Dat zal jullie leren." zei hij. "Wat!" Ik kon ieder moment weer gaan huilen. Vier weken met die vreemde in een hok zitten voor iets dat ik niet had gedaan. "Meneer, ik ben het hier absoluut niet mee eens!" Iedereen begon door elkaar te praten. Ik hield me er nu buiten. Ik had het al helemaal gehad.

Riley

De stilte leek minuten lang te duren en alles leek in slowmotion te gaan. In werkelijkheid duurde het maar twee seconden, en ging alles op precies dezelfde snelheid als normaal, maar in mijn hoofd was het een grote dramatische filmscene. Ik stond met wijdopengesperde ogen op en probeerde over de mensen voor me, die ook waren gaan staan, heen te kijken om een glimp van Jameson op te kunnen vangen. "Crap." mompelde ik zachtjes. "Kom, laten we gaan kijken." hoorde ik een stem naast me. Liam legde zijn hand op mijn schouder en duwde me voorzichtig voor zich uit, de rij door. Op mijn beurt duwde ik Jeremy weer tegen zijn rug. Hij zag eruit alsof hij elk moment flauw zou kunnen vallen. Zijn gezicht was zo wit als schapenwol. Nog iets witter zelfs. Hunter en Brandon liepen weer daarvoor. De wereld was ondertussen weer in beweging gekomen, en hoe. Overal praatten mensen druk door elkaar heen en vanuit hoeken van de zaal renden mensen naar de plek waar Jameson lag, om hem zo snel mogelijk de zaal uit te kunnen helpen. We kwamen op een punt waar we goed zicht hadden op de situatie. Jameson lag ondertussen op een brancard met een nekkraag om. Ik beet op mijn lip. "Sam?" hoorde ik opeens Brandon zeggen en ik zag hoe hij weg liep naar de hoek van de zaal waar een trap naar het podium was. Daar, bij het gordijn, stond een meisje tegenover een grote, grijze meneer. Collins. De onderdirecteur. Ik wendde mijn blik af van het Jameson gebeuren en volgde hem. Ik wist niet zo goed waar ik anders heen moest. Ik wist dan Jeremy, Liam en Hunter me ook volgden. Toen we dichtbij genoeg waren gekomen, kon ik zien dat het meisje dat Brandon Sam had genoemd er bleek uit zag. Ze had het treintje in haar handen. De radertjes in mijn hoofd draaiden koortsachtig. Het treintje had de draadjes niet gebroken toen het had gemoeten. Jameson had iets tegen ene Samantha gezegd, en hier stond nu een meisje op het podium met een treintje in haar handen dat Sam werd genoemd. Het paste opeens allemaal als een grote puzzel in elkaar. "Heeft ze.. Nee toch.." mompelde ik. "Kennelijk wel." zei Liam met een grimas. Brandon was het podium opgeklommen en stond ondertussen naast Samantha. "Dit betekent een zware straf!" zei Collins met zijn piepstem. Zijn gezicht was knalrood en het leek erop dat hij de preek in een adem had uitgesproken. Het huilen stond Samantha duidelijk nader dan het lachen. "Maar.. Maar.." stamelde ze. Het leek erop alsof ze er niet meer dan dat uit kon brengen. "We bespreken dit verder op mijn kantoortje." zei Collins, en hij greep het radeloze meisje bij haar bovenarm. "Zij was het niet!" klonk op eens een stem vanuit het publiek. Ik draaide me in een beweging om. Een meisje met een strakke knot in haar haren en een keurig, strak kokerrokje keek een beetje verwaand, maar vastberaden naar Collins. Ik haalde even een wenkbrauw op. Er zat vast flink wat geld in dat rokje. Genoeg om een degelijke fiets te kopen, waarschijnlijk. "Oh ja? En wat laat je dat dan denken, juffrouw.." "Ashleigh. Ashleigh Meredith Templeton-Hales." zei het meisje. Zo zo. Bij het dure rokje hoorde ook nog een dure naam. "En dat weet ik, omdat ik het gezien heb. Samantha probeerde het treintje alleen maar tegen te houden. Ze had er niets mee te maken, en wilde alles alleen maar stoppen. Deze vijf hier echter, zijn maar al te schuldig." zei ze met een gebaar in de richting waar Liam, Hunter, Jeremy en ik nog steeds stonden. Ook wees ze nog naar Brandon, op het podium. "Goed. In dit geval gaan jullie ook mee naar mijn kantoortje. En wel nu!" zei Collins, kennelijk een beetje van zijn apropos gebracht. Mijn hersenen werkten weer op volle toeren. "Ach Ashleigh. Dat vind ik toch een beetje sneu hoor. Uit het complot stappen als het je te heet onder de voeten wordt. Dat had ik nou niet van je verwacht." Zei ik snel. Het meisje keek me gedesoriënteerd aan. Ook Collins leek een beetje in de war. "Hoe bedoelt je dat nou weer." zei hij geïrriteerd, maar toch een tikje nieuwsgierig. Liam scheen door te hebben waar ik heen wilde. "Wat ze bedoelde, meneer, was dat Ashleigh hier even schuldig is als dat wij dat zijn. We hebben het plan met z'n allen uitgevoerd." zei hij. Collins scheen te twijfelen. "Dat is niet waar!" zei Ashleigh schel. "Meneer Collins. Deze hier was aan het filmen." Robert, de conciërge, kwam aanlopen met een meisje met witblond haar van wie hij de bovenarm zo'n beetje fijn kneep in zijn enorme handen. Het leek Collins allemaal wat te veel te zijn geworden. Hij wist niet meer wat hij met de situatie aan moest. "Iedereen naar mijn kantoortje. Nu. Iedereen!" riep hij uiteindelijk luid, en hij banjerde de zaal uit, hij had Samantha nog steeds bij haar bovenarm vast.

Liam

Stuiterend van opwinding zat ik op mijn klapstoeltje te wachten tot de ceremonie begon. Riley zat naast me en was al net zo hyper als ik. Op de andere stoel naast haar zat Jeremy voor zich uit te staren alsof hij een moord had gepleegd. Riley fluisterde hem af en toe wat geruststellende woordjes toe. Aan mijn linkerkant zat Hunter onderuitgezakt op zijn stoel met een afstandsbediening. We hadden de afgelopen paar uur allemaal fanatiek zitten knutselen om ons meesterplan in werking te zetten. Overal achter de coulissen waren nu touwtjes gespannen. Aan één van de touwtjes hing een grote emmer vol stroop, en ernaast een plastic bak vol veren. Zelf begreep ik al helemaal niks meer van de ingewikkelde constructie, maar als ik Jeremy moest geloven hoefde maar één touwtje te knappen, en de emmer zou omkieperen, en de bak met veren een seconde later. Dus hadden we het draadje dat ongeveer vijf centimeter boven de grond was gespannen zo verzwakt dat een aanrijding van Hunter's treintje de genadeklap zou zijn. Tot mijn groot genoegen zag ik een paar rijen verderop een meisje met een camera zitten. Geweldig! Onze stunt zou nog vereeuwigd worden ook! Ik keek verder om me heen. De zaal was inmiddels zo goed als vol. Ik stoote Riley aan. "Hoe lang nog?" Riley trok haar mobieltje uit haar broekzak en keek op het schermpje. "5 minuutjes voordat de ceremonie begint." zei ze met een brede grijns. Ik knikte even. "Wanneer zullen we toeslaan?" Ik keek vragend naar Hunter. Hij haalde zijn schouders op. "Geef maar een gil en ik druk op de knop." Riley keek me schattend aan. "Niet gelijk aan het begin..." zei ze langzaam. "Hij moet middenin een zin zijn." Ik knikte goedkeurend. "Misschien wanneer hij over de regels begint... Ken je de speech nog van vorig jaar?" Als ik me niet vergiste zat Riley een jaar later dan ik, dus had ze de speech nog maar één keer meegemaakt. Maar blijkbaar had ze een goed geheugen, want ze knikte een paar keer. "Flarden." zei ze peinzend. "Eerst had hij het over hoe geweldig deze school wel niet was, en op een gegeven moment zei hij iets als... 'Maar ik moet jullie teleurstellen. Het gaat hier niet allemaal over rozengeur en-'" "One-night-stands!" viel ik bij. Riley klapte enthousiast in haar handen. "Dat vond ik zo raar!" lachte ze. "Welk schoolhoofd zegt nou zoiets?" Ik haalde mijn schouders op. "Geen idee, maar hij zegt het ieder jaar. Dus denk jij wat ik denk?" Riley knikte heftig. "Jazeker. Great minds think alike." Ik grijnsde en wendde me tot Hunter. Die had het hele gesprek gevolgd en knikte nu met een vage glimlach om zijn lippen. "Dat lijkt me wel een goed moment." zei hij droogjes. Op dat moment ging het zaallicht uit en de spots op het podium aan. Onder ongeïnteresseerd applaus schrijdde het schoolhoofd het podium op. Hij stak beide handen op om het publiek tot stilte te manen. Jameson was een lange statige man met keurig gekamd donker haar, zoals altijd gehuld in een driedelig pak. Even schraapte hij zijn keel, voordat hij zijn speech begon op exact dezelfde manier als de twee voorgaande jaren. "Welkom, studenten. Het doet me deugd om jullie hier allemaal te zien zitten. Gezond en uitgerust, en klaar voor een nieuw studiejaar. De eerstejaars heet ik welkom. Het is mij een eer om jullie hier te mogen ontvangen, en ik hoop van harte dat we al jullie verwachtingen waar kunnen maken. Tegen oude vrienden zeg ik welkom terug, en ik vraag van jullie een gunst. Namelijk je te ontfermen over hen die hier voor het eerst zijn." Riley zat met open mond te luisteren. "Niet te geloven." fluisterde ze. "Hij zegt gewoon exact hetzelfde als vorig jaar!"

Minuten kropen voorbij. De zalvende stem van Jameson galmde door de zaal, en de meeste aandacht was hij al verloren. Maar Riley en ik letten beter op dan we ooit hadden gedaan. Het meeste wat hij zei ging langs ons heen, maar beiden hielden we onze woorden gespitst, wachtend op die ene zin. En na wat een eeuwigheid leek te duren kwam die dichterbij. Jameson was eindelijk uitgepraat over de vele kwaliteiten van onze universiteit, en nam nu een slok water uit het glas dat op zijn lessenaar stond. Meestal begon hij na die slok over de regels. En ja hoor. Ik keek opzij en zag dat Riley haar lippen meebewoog met de woorden van de directeur. "Maar ik moet jullie teleurstellen..." Mijn hart bonkte in mijn keel. Riley leek mijn blik te vangen en even keken we elkaar ademloos aan, wachtend op dat ene woordje. "...One-night-stands." "Nu!" sisten Riley en ik in koor, en Hunter drukte een paar knopjes in op de afstandsbediening. Een paar seconden hield ik mijn adem in, maar er gebeurde niks. Ik keek verbaasd naar Hunter, maar ook die leek het niet te begrijpen. Toen pas drong het tot me door dat Jameson gestopt was met praten. Hij keek nu met opgetrokken wenkbrauwen opzij, naar iets in de coulissen dat wij niet konden zien. Even voelde ik een onaangename druk op mijn borstkas. Had hij het treintje gezien? "Wat doet u hier, juffrouw Samantha?" klonk de stem van Jameson door de zaal. Er klonk een zacht geroezemoes. Iedereen vroeg zich af wat er gaande was. Er kwam geen antwoord tot Jameson zijn vraag herhaalde. Riley en ik wisselden een gespannen blik. Zodra we weer naar het podium keken klonk er een doffe klap, gevolgd door een gesmoorde schreeuw, en als in slow motion kwam de plakkerige bruine substantie naar beneden. Jameson wankelde op zijn plaats terwijl de veertjes om hem heen dwarrelde en bleven plakken in de stroop. De zaal werd hysterisch. Sommige mensen schreeuwden of snakten naar adem, maar de meesten lagen dubbel van het lachen. "YES!" siste Riley, en ook Hunter grijnsde voldaan. Een warm gevoel trok door me heen. Het was ons gelukt! Maar ik juichte te vroeg. Jameson leek nog niet helemaal begrepen te hebben wat er gebeurd was. Trillend van woede keek hij de zaal in. "Dit... Dit is absoluut onacceptabel!" bulderde hij. Hij probeerde de veertjes van zich af te schudden maar gleed daarbij uit in de enorme plas stroop waar hij instond. Met open mond keek ik toe hoe hij in een soort vreemde achterwaartse koprol van het podium afviel. Hij maakte een val van zo'n anderhalve meter en kwam toen met een pijnlijke schreeuw op de harde vloer terecht. Plotseling was het doodstil in de zaal. Shit... Dit was niet de bedoeling.

Samantha

Uiteindelijk had ik vlak voor we de zaal weer in moesten Brandon weer gevonden. 'Waar was je nou?' 'Ja waar was jij nou?' geirriteerd dat hij zo bezorgd tegen me deed. Ik kon heus voor mezelf zorgen daarbij had ik plaatjes gekeken met Ashleigh. Van haar vakantiefoto's. Die waren echt mooi. Ik wilde dat ik zo kon fotograferen. Hij pakte mijn arm. 'Brandon wat is er nou?' En hij vertelde het plan dat hij had opgesteld met nog een stel studenten hier. 'Ben je gek geworden?' Hij was blijkbaar teleurgesteld in het feit dat ik het niet met hem eens was.Ik ging zitten. Hij bleef maar fluisteren hoe slim het in zijn werking zat. Maar als ik dat treintje dat het draadje zou aantrekken zou stoppen dan gebeurde er niks. 'Plaspauze.' mompelde ik. 'Maar de pauze is net voorbij.' Ik haastte me het lokaal uit om via een achter deur die kant op te gaan. Ik voelde me even een soort superheld niet dat iemand zou weten dat ik hier dat probeerde tegen te houden. Als het me lukte wist niemand het. Behalve Brandon. Kon my het wat schelen. Ik keek via de coulissen naar het publiek. Die jongen. Die moest het treintje besturen. Dan moest ik even kijken waar hij het beste zicht op had. Daar! Ik zag het treintje. En ik hoorde de directeur. Ik moest snel zijn! Voorzichtig en op mijn tenen probeerde ik daar heen te lopen zodat niemand me zou horen. Ik strekte mijn vingers uit toen ik naar voren boog om dat ding te pakken vlak voordat het, het touwtje zou raken. Ik trok dat treintje tegen me aan. 'Wat doet u hier juffrouw Samantha?' Ik schrok me rot toen ik iemand mijn naam hoorde zeggen. Leraren. Vast en zeker. Ik deed geschrokken een paar stappen achteruit. 'Wat doet u hier vroeg ik?' 'Ik..ik.' Weer een stap achteruit en ik voelde het touwtje tegen mijn enkel en ik duwde het achteruit. NEE! Nu had ik het als nog in werking gesteld. Ik hoorde gelach en gegil. Oh nee de stroop met veren het was verschrikkelijk. Wat had ik gedaan? Wat had Brandon geplant?

Arlynn

Na de pauze

De zaal waar de ceremonie werd gehouden stroomde langzaam aan weer vol. Ik was links naast het gangpad gaan zitten en ik zat redelijk vooraan. Vanaf hier kon ik alles goed gaan filmen. Ik was erg benieuwd naar de stunt die zo meteen plaats ging vinden. Het geroezemoes in de zaal werd steeds luider. Iedereen had zijn of haar vrienden weer terug gevonden. Ik keek de zaal rond. Er waren nog maar een paar plekjes vrij. Ik zag de jongen van het treintje met een afstandsbediening in zijn hand. Wat verderop zat de jongen die niet helemaal vrijwillig meedeed. Hij keek heel erg zenuwachtig. Ik grinnikte. Zijn hoofd was hilarisch. Een scherp gepiep van de microfoon ging door de zaal heen. Ik draaide terug en zette mijn camera aan. Nou ging het beginnen.

Ik weet dat het erg weinig is, maar dan kunnen jullie weer verder!

Jeremy

Ik was nog maar een paar uur op school, en mijn hele leven was ineens drastisch veranderd. Ik zat opeens middenin een complot, en ik begreep eigenlijk helemaal niet hoe ik daarin verzeild was geraakt. Wat deed ik hier? Riley Mitchell hield nog steeds mijn pols vast, en ondertussen stonden we in de hal van het hoofdgebouw. Ik probeerde mijn hand los te trekken, maar het leek wel alsof haar hand van ijzer was. Er zat geen beweging in. "Goed. Jullie gaan de stroop en veren regelen, en dan ga ik met Jeremy bezig met de constructie." zei ze zachtjes tegen de andere jongens. Waarom had ik nou gereageerd toen ik het plan had gezien. Ik wilde hier helemaal niet aan mee doen, maar ik wist nu wel dat ik eigenlijk geen keuze had. Ik ging hier niet aan kunnen ontsnappen. De jongens knikten even en liepen samen een kant op. "En nou gaan wij touw zoeken en andere dingen die jij in je hoofd hebt. Kom mee, Jer." Ik vond het helemaal niks dat ze me 'Jer' noemde. Niemand noemde me zo, en ik had eigenlijk gehoopt dat, dat ook nooit zou gaan veranderen. "Ik weet niet of ik dit wel-"Begon ik dapper, maar Riley's stem kwam een stuk luider boven de mijne uit. "Oh kijk! Daar is een kunstachtig lokaal! Daar hebben ze vast touw!" Ik slikte even. Ik wilde dat ik haar nooit ontmoet had. Dat ik gewoon nog op het bankje had gezeten met mijn Odyssee. Maar ik moest me gedragen als Odysseus. Ik moest dapper zijn. Ik haalde diep adem terwijl Riley me het lokaal in leidde, dat niet eens op slot bleek te zijn. We liepen naar de voorraadkast en toen we daar waren liet ze me los. Misschien als ik snel was kon ik nu- "Hier. Hou vast." zei ze. Ze duwde een paar bollen wol in mijn handen. Ze glimlachte even en begon toen naar andere voorwerpen in de kast te graaien. Toen ze klaar was gooide ze alles in haar tas en pakte ze mijn pols weer vast. "Op naar de aula." zei ze vrolijk. Ik hield mijn mond maar en had de kans om te ontsnappen eigenlijk al opgegeven. Misschien moest ik maar gewoon mee werken, dan was het vast gauw weer over en kon ik verder met mijn leven. Ik moest sterk zijn. Dit was best leuk.. Toch?

Ashleigh

Ik keek wat verrast naar het meisje dat zich net aan me had voorgesteld als Samantha Evans. Haar rode haar zag er netjes verzorgd uit, en het jurkje dat ze droeg zou zeker niet mijn eerste keus zijn geweest, maar het kon ermee door. Die afgetrapte Vans eronder maakte de hele outfit nogal armoedig, maar als ze die in haast had aangetrokken... Ze zag er jong, maar vriendelijk uit, en wat belangrijker was, ze praatte tegen mij. Uit zichzelf. Dat was iets wat niet vaak gebeurde, en als het gebeurde betrof het meestal onverzorgd uitziende jongens en mannen die eruit zagen alsof ze meer van me verlangden dan slechts een gezellig praatje. Dit meisje kwam gewoon vriendelijk en geïnteresseerd over, en dus had ik me in een opwelling aan haar voorgesteld. Ze leek het niet vreemd te vinden en dus volgde ik haar als een tam lammetje naar de andere kant van het muurtje, waar het minder lawaaierig was. "Ik heb je hier nog niet eerder gezien." verbrak Samantha mijn stroom van gedachten. "Ben je soms nieuw?" Ik lachte hoog en spottend. Ik een eerstejaars? Zíj zag eruit alsof ze net aan de middelbare school begon! Maar voordat ik haar beledigde besefte ik dat ik wel wat contacten op de campus kon gebruiken en corrigeerde mezelf. "Nee, ik ben tweedejaars." zei ik dus maar. "Rechten, om precies te zijn." voegde ik eraan toe, in de hoop dat dat enige indruk zou maken op het meisje, dat er naar mijn idee veel te ontspannen bij stond. Het leek haast oneerlijk tegenover de belachelijke hoeveelheid zenuwen die er door míjn lichaam gierde. "Oh, dat is grappig!" zei Samantha goedlachs. "Ik ben ook tweedejaars. Psychologie." ze zei het met een haast verontschuldigend glimlachje. Ik wilde net gaan vragen wat er precies grappig was toen Samantha haar mond alweer open trok. "Rechten en Geesteswetenschappen zitten toch in hetzelfde gebouw? Raar dat ik je nog nooit gezien heb!" Ik haalde met een gemaakte glimlach mijn schouders op. Alsof iemand als zij me op zou vallen. En ach, zelf volgde ik netjes al mijn colleges en had ik nooit problemen, dus voor een meisje als Samantha zou ik waarschijnlijk ook weinig opvallen. "Het is een groot gebouw." zei ik, in een poging om niet arrogant te klinken. "En wellicht komen onze collegetijden niet overeen." Samantha knikte beamend. Toen keek ze even om zich heen. "Mijn broer loopt hier ook ergens rond..." Ik trok onopvallend mijn neus op. Samantha kon er dan mee door, maar een broer van zo'n type kon nooit veel goeds zijn. Vast zo'n viezige, harige, ongemanierde hork. Vurig hoopte ik dat Samantha hem niet zou zien, want dat zou waarschijnlijk betekenen dat ik me aan hem voor moest stellen. Gelukkig voor mij leek Samantha haar broer niet te zien en wendde zich dus weer tot mij. Een beetje ongemakkelijk keek ik naar de grond. Ik wist niet meer zoveel te zeggen. Er groeide onkruid tussen de tegels waar het plein slordig mee belegd was. Samantha zweeg ook, en de stilte werd pijnlijk. Wanhopig op zoek naar een gespreksonderwerp schoot me ineens iets te binnen. "Hé, wil je mijn vakantiefoto's zien?" flapte ik er ineens uit. Ik kon mezelf wel in mijn gezicht slaan. Waar was ik mee bezig. Alleen omdat er dan iemand tegen me praatte hield nog niet in dat ze geïnteresseerd was in mijn duffe zomerkiekjes. Samantha echter trok wat verrast haar wenkbrauwen op, maar leek verder niet echt verbaasd. "Ja hoor." zei ze rustig, en gegeneerd haalde ik mijn Blackberry uit mijn tasje en begon ongeduldig op de toetsjes te drukken. Waar was ik in Godsnaam mee bezig?

Samantha

Na dat stuk van de begin ceremonie had ik echt zin om te beginnen. Dat liever dan nog een hele saaie toelichting over hoe het hier op school te werk ging en de intro van de directeur noem maar op. Ik liep maar met de stroming mee naar buiten. Ik raakte Brandon alleen onderweg kwijt. Maar dat was niet de grootste ramp op de wereld. Okay misschien voor hem wel maar voor mij niet. Ik was immers geen hondje of ander beest dat verzorgd moest worden of geen kind meer dat constant in de gaten moest worden gehouden. Ik liep het best wel drukke plein op. Ik zag Kyle en Alec en zwaaide naar hen. Ik was heus niet dom ik wist dat Kyle iets voor me voelde. Maar hij mocht het niet zeggen van Brandon. Onzin. Kyle zag er wel leuk uit. Het was dat ik hem niet goed genoeg kende om zelf te overwegen met hem uit te gaan. ik bleef maar ergens in de buurt van de deur staan zodat Brandon mij waarschijnlijk wel zou zien. Dan zou hij ook niet zo in paniek blijven. Maar ik zag een meisje met een lichte frons in haar pretty face naar mijn schoenen kijken. Ik keek er ook even naar en draaide wat met mijn voet. 'Ja ook niet mijn eerste keus. Ik had vanochtend niet veel tijd om andere schoenen aan te trekken of me om te kleden.' Ze glimlachte al wat meer naar me. 'Ik ben Ashleigh Meredith Templeton-Hales.' Ik bleef stil oh wat een naam. 'Ik ben Samantha Evans.' 'Sorry?' Ja het was hier echt opeens heel lawaaierig geworden. 'Laten we daar even gaan staan.' Ik wees richting de hoek want als we de hoek om gingen kon ik er op wedden dat ze me daar wel verstond. We liepen die kant op. 'Ik zei dus: Ik ben Samantha Evans.' glimlachte ik. 'Oh ja ik kon je niet verstaan. Stelletje herrieschoppers.' Ik was het helemaal met haar eens.