Posts tonen met het label Kyle Matthews. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Kyle Matthews. Alle posts tonen

woensdag 21 september 2011

Samantha

Na dat stuk van de begin ceremonie had ik echt zin om te beginnen. Dat liever dan nog een hele saaie toelichting over hoe het hier op school te werk ging en de intro van de directeur noem maar op. Ik liep maar met de stroming mee naar buiten. Ik raakte Brandon alleen onderweg kwijt. Maar dat was niet de grootste ramp op de wereld. Okay misschien voor hem wel maar voor mij niet. Ik was immers geen hondje of ander beest dat verzorgd moest worden of geen kind meer dat constant in de gaten moest worden gehouden. Ik liep het best wel drukke plein op. Ik zag Kyle en Alec en zwaaide naar hen. Ik was heus niet dom ik wist dat Kyle iets voor me voelde. Maar hij mocht het niet zeggen van Brandon. Onzin. Kyle zag er wel leuk uit. Het was dat ik hem niet goed genoeg kende om zelf te overwegen met hem uit te gaan. ik bleef maar ergens in de buurt van de deur staan zodat Brandon mij waarschijnlijk wel zou zien. Dan zou hij ook niet zo in paniek blijven. Maar ik zag een meisje met een lichte frons in haar pretty face naar mijn schoenen kijken. Ik keek er ook even naar en draaide wat met mijn voet. 'Ja ook niet mijn eerste keus. Ik had vanochtend niet veel tijd om andere schoenen aan te trekken of me om te kleden.' Ze glimlachte al wat meer naar me. 'Ik ben Ashleigh Meredith Templeton-Hales.' Ik bleef stil oh wat een naam. 'Ik ben Samantha Evans.' 'Sorry?' Ja het was hier echt opeens heel lawaaierig geworden. 'Laten we daar even gaan staan.' Ik wees richting de hoek want als we de hoek om gingen kon ik er op wedden dat ze me daar wel verstond. We liepen die kant op. 'Ik zei dus: Ik ben Samantha Evans.' glimlachte ik. 'Oh ja ik kon je niet verstaan. Stelletje herrieschoppers.' Ik was het helemaal met haar eens.

maandag 12 september 2011

Brandon

Toen de openingsceremonie voor de helft af was en ik rustig met Samantha de zaal uit wilde lopen was er echt een golf van mensen waardoor ik Sam uit het oog verloor. Verdomme! En ik zou haar nog zo in de gaten houden! Tenminste van mezelf dan. Ik lep terug naar de zaal om te kijken of ze daar was. De gang door. Ook niet. Waar was ze in een keer gebleven. Misschien was ze buiten op me aan het wachten aangezien het daar zo groot was dat je genoeg ruimte had om deze grote groep mensen te kunnen verspreiden. Maar ook hier zag ik haar niet. En je zou toch denken dat Samantha op viel met haar rode haar. Geweldig gedaan Brandon na vijf seconden ben je Sam al uit het oog verloren. Zat ik daar haar rode haar? Om de hoek verdwijnen? Ik haastte me onopvallend die kant op. 'Bran!' Ik moest echt abrupt op de rem staan voor ik tegen Kyle Matthews en Alec Finnigan zou aanrennen. 'Jongens!' lachte ik onschuldig en eigenlijk ook wat gemaakt. Waarom moesten ze net opduiken terwijl ik Samantha kwijt was. 'Hoe gaat het met onze aanvoerder?' vroeg Kyle met een knipoog. 'Jongens ik moet eerst nog verkozen worden als aanvoerder.' 'Welke idioot wil jou niet als aanvoerder. Dude als die eerste jaars hun bek open trekken doen we ze wat. Daarbij kunnen ze nooit beter zijn dan jou.' Was Alec nou zo dom of lag dat aan mij? Ik was vorig jaar ook ster speler en niet te vergeten eerste jaars. Misschien was er nog wel een eerste jaars die nog beter was als mij. Dat hoopte ik natuurlijk niet. 'En dit jaar gaan we zeker een meisje scoren.' Kyle keek even het plein rond. Ik rolde snel met mijn ogen nu Kyle en Alec toch de andere kant op keken. 'Zegge Bran?' 'Hm?' 'Zou je er van vinden als ik euh.. Sam zou uitvragen.' Ik weet even niet wat er gebeurde maar er knapte iets en ik duwde Kyle in een keer tegen de muur om hem daarna ook weer snel los te laten. 'Sorry.' Kyle zei niks. 'Euh..Ja je euh..kan haar vragen maar of ze ja zegt weet ik niet en euh.. als je haar pijn doet dan.' 'Ja ja ik snap het.' Ik weet niet wat Kyle snapte maar misschien dat standaard praatje van een oudere broer of zo. 'Nou ik euh..ga Sam zoeken.' En ik liep maar gauw bij deze twee weg. Maar toen ik eindelijk om de hoek kon kijken was ze verdwenen. Ik liep zonder het door te hebben langs een paar mensen en plots hoorde ik iets. Het was nog niet helemaal door mijn hersenen gekomen maar ik zag Riley en nog een jongen. dit gesprek interesseerde me wel. 'Hé wat zijn jullie van plan? Can I join?' Als Samantha dit zou horen!