Samantha

Ik ging maar weer op mijn bed zitten met een zucht. Het was inderdaad best wel saai zo. Ik bedoel maar ik kende alleen Brandon en die was er vandoor. Het was vast interessant geweest om dat interview iets te doen met Arlynn, wie weet kon ze me wat over haarzelf vertellen en dan kon ik haar vertellen over mij. Alhoewel, ik deed tegenwoordig niet meer echt veel aan sporten. Nu ik er nog beter over na ging denken snapte ik mezelf niet. Al die tijd in welk dorp of stadje dan ook had ik aan dansen gedaan op een of andere dans school, dus waarom was ik er nu mee gestopt? Ja ik liep hard in de zomervakantie maar dat was eigenlijk alleen om mijn conditie een beetje op te bouwen. Was ik maar zo loyaal aan sport als Brandon aan zijn basketbal. Ik hoopte maar voor hem dat hij nog aanvoerder mocht blijven, of in ieder geval mee mocht doen aan de sport. Ik pakte uiteindelijk maar een boek uit mijn koffer omdat ik niet wist wat ik in hemelsnaam tegen Ashleigh, Hunter of Arlynn moest zeggen. Ik hoopte dat Arlynn straks nog een interview met me wilde doen, nogmaals in de hoop om haar beter te leren kennen. Het zag er misschien heel nerdie of stom uit maar ik ging mijn nieuwe boek voor dit schooljaar lezen, al kon ik me er niet op concentreren omdat ik nog steeds wachtte op Brandon. Immers wist ik net zo goed als hem dat ik niet boos kon blijven tot mijn spijt af en toe. Gelukkig kwam hij niet veel later terug en zijn grijns op zijn gezicht zei me genoeg. Ik sloeg het boek dicht en legde die op mijn bed en stond op en liep hem tegemoet. Het rare was toch dat hij zo vrolijk was dat hij me optilde en een rondje draaide. Ik wist dat ik licht en klein was maar hij kon ook overdrijven. 'Ik neem aan dat je nog aanvoerder bent.' zei ik dan ook maar toen hij me eindelijk weer op de grond had gezet. 'Zeker weten. Collins ging er tegen in maar mijn hele team viel bij. Man wat voelt het goed om mijn team te zeggen.' Fijn, eigenlijk was dat sarcastisch. Nu hij straks bijna elke dag ging trainen voor Basketbal zat ik hier in dit vieze muffige huisje en hij was weg. Ik kon hem moeilijk iedere keer gaan stalken. 'Je bent nog aanvoerder?' vroeg Arlynn ondanks dat ik ervan uit ging dat ze het wel door had. 'Ja, bedankt Arlynn ik was zelf niet op het idee gekomen.' Het gaf me een steek van jaloezie, zonder enige goede reden, waarom bedankte hij Arlynn nou. Zo'n geweldig idee was het nou ook weer niet. Waarom deed ik nu in een keer zo over Arlynn?

Jeremy

Ik duwde geagiteerd mijn bril hoger op mijn neus en staarde ingespannen naar de tekentjes voor mijn neus. Professor Pearson had me deze foto gestuurd in de vakantie van het meest recent gevonden stuk papyrus met een Griekse tekst erop. Het was alleen niet echt een stuk papyrus. Het waren eerder kleine snippertjes waar eigenlijk niks uit op te maken viel. Er miste gewoon teveel. Pearson had met kriebelige letters in een brief geschreven dat hij het me eigenlijk helemaal niet mocht geven, maar dat hij dacht dat ik het zeer interessant zou gaan vinden. En daar had hij gelijk in gehad. Papyrologie was mijn specialiteit. Ik vond het geweldig om een tekst te creëren uit losse woorden, soms zelfs alleen maar losse letters. Papyrologie was een extra college wat ik volgde op de universiteit. Ik was er in korte tijd best goed in geworden en had al best wat kleine dingetjes ontcijferd. Het probleem was, dat die kleine dingetjes ook altijd al door iemand anders waren ontcijferd. Maar bij deze tekst was dat niet het geval. Deze tekst was nog maar net gepubliceerd en er wisten nog maar weinig mensen vanaf. Ik was er deze zomer al een paar weken mee bezig geweest, maar ik was niet heel erg opgeschoten. En nu was ik er dus weer mee bezig. Er lagen een paar boeken om me heen die me zouden kunnen helpen, maar het belangrijkste wat ik nu moest doen, was uit zien te vinden welke woorden er in dat enorme gat zouden kunnen passen. Ondertussen kreeg ik lichtjes mee wat er in de hut gebeurde. Liam en Riley waren vertrokken. Waarom precies wist ik niet. Kort daarvoor was een ander meisje de hut uit gestampt. Volgens mij begon haar naam met een A. Hunter was erachteraan gegaan en de andere jongen was ook vertrokken. De overgebleven meisjes waren een gesprek aan het voeren wat nogal oppervlakkig klonk. Het moest een zelfstandig naamwoord zijn. En het werkwoord.. Eimi? Misschien was het eimi-zijn.. Of eimi-gaan.. Ik beet op de pen in mijn mond en wreef even in mijn ogen. Ik keek nog eens naar de woorden die nog wel leesbaar waren. Het was alsof er allemaal losse puzzelstukjes in mijn hoofd zweefden. Puzzelstukjes waarvan ik wist dat ze in elkaar pasten, maar dat er alleen nog een paar misten. Ik sloot mijn ogen eventjes en probeerde mijn hoofd leeg te maken. Soms werkte het, het beste om met een vernieuwde blik naar de tekst te kijken. Ik opende mijn ogen weer en keer naar de zin. Maar wacht eens.. Dat was het! Dat was het gewoon! Ik sloeg mijn hand voor mijn mond en zwaaide mijn voeten over de rand van het bed. "Dat is het! Ik heb het gevonden!" riep ik enthousiast. Samantha en Arlynn keken me een beetje verbijsterd aan. Ik griste de foto van het bed en begon op en neer te springen. "IK HEB HET GEWOON GEVONDEN! WOOHOO!" Schreeuwde ik. Er stond een grijns van oor tot oor op mijn gezicht. Ik rende naar de deur. Professor Pearson moest hiervan weten. "Ik heb het gevonden!" riep ik nog eens, voordat ik de deur open deed en naar buiten rende.

Brandon

Ondanks dat ik naar Samantha staarde gingen er van allerlei gedachten rond in mijn hoofd. Ik had uiteindelijk niet eens door dat hoe heette hij ook alweer.. Hunter? weg was gegaan. 'Wat staar je me aan?' Ik schrok op uit mijn gedachten toen Samantha haar grijze ogen vlak voor de mijne verschenen. 'Hé?' 'Ik zei-' 'Ja ik weet wat je zei.' kapte ik haar af, ik was gewoon wat overrompeld door wat ze zei. Ze glimlachte naar me wat me toch nog verbaasde. Alhoewel. Ik wist dat ze boos op me was of nou ja ze probeerde het maar ze kon nooit lang boos op me blijven. Dat had ze altijd al geprobeerd. "Ik praat niet meer tegen je!" Ik kon het haar nog horen zeggen terwijl ze minstens een kwartier later aan me vroeg of ik een spel met haar wilde doen of haar wilde helpen met Engels of wat dan nog wel niet. Ik grinnikte even. 'Wat lach je nou?' Ze klonk alweer licht geprikkeld, en ik wist dat ze dat deed omdat ze zelf door had dat ze weer tegen me praatte. 'Nou?' 'Ik lachte omdat ik aan ons vroeger dacht en ik dacht daarvoor aan Basketbal.' Ze ging recht op staan en ik keek even naar Jeremy en Arlyn. Arlyn leek ons wat onopvallend af te luisteren, maar hoe kon je ons gesprek missen. 'Wat is er mee?' Ik keek maar weer naar Samanta. 'Ze hadden me benoemd als aanvoerder, deze zomer maar met deze straf, ben ik vast geen aanvoerder meer.' Samanta fronste haar voorhoofd precies op de manier als ik ook altijd deed, wat opzich niet gek was. Ik keek naar Arlyn en ontmoette haar ogen. 'Misschien moet je steun van de anderen vragen en naar Collins gaan.' Collins, die man mocht me echt niet. Daarbij hij had Samantha vast gehouden zo hard dat ik me af vroeg of ze nu een blauwe plek kreeg. 'Hij kan je niet weigeren als je team je nog als aanvoerder wil.' Maar natuurlijk Arlyn had gelijk! 'Bedankt Arlyn, ik ga het meteen regelen!' Ik sprong al op klaar om te gaan. 'En je koffie dan?' 'Riley en Liam zijn toch nog niet terug, dus voor zij terug ben ik ook wel terug.' 'Je bent wel zeker van jezelf he!' 'Altijd hoe denk je dat ik het anders red als aanvoerder.' En ik moest gewoon gaan. Ik moest Kyle en Alec vinden en alle anderen om hun te laten helpen. Ik moest opschieten! Ik had een idee waar de meesten konden zitten, het waren geen personen om in hun kamer te hangen maar meer met zijn alleen of in de gymzaal te zijn of in de kantine. Dus ik maakte mijn weg die kant op. Rennen. Zo hard als ik kon. 'Kyle! Alec!' Ik zag ze zitten, kantine was toch de beste optie geweest want ik zag de anderen zo ook staan. 'Ik heb jullie hulp nodig.' Ik vertelde ze het plan dat ik dankzij Arlyn had bedacht. Natuurlijk wilde ze helpen en ik zocht de anderen om vervolgens met toch weinig moed in mijn schoenen door te gaan naar Collins. Ik hoorde hem al: Je hebt wel lef he, of iets in die trant. Ja ik had lef. Basketbal was mijn leven hier op school en ik wilde aanvoerder blijven.

Hunter

Het werd doodstil nadat Riley en Liam waren vertrokken. Arlynn zag een beetje bleek. Ze deed een poging haar knieën op te trekken, maar haar gezicht vertrok pijnlijk en ze gaf het op. Samantha stond nog te kijken naar de verzameling bekertjes van Riley. Brandon keek naar zijn zus, ik nam aan dat ze familie waren, ik kon me niet herinneren of er iets over was gezegd, maar ze hadden wel wat weg van elkaar. Het was niet veel, maar ik kon het zien. Ik zuchtte even. "Ik zal eens kijken waar mevrouw met de lange achternaam naartoe is gegaan." zei ik en ik sprong uit mijn bed. Als een volleerd turner landde ik recht op mijn voeten en viel ik niet uit balans. Goed geoefend. Mijn tweelingzus Allison en ik hadden vroeger ook een stapelbed gehad. We stapelde altijd allemaal kussens en dekens op elkaar en vervolgens namen we een duik vanaf het bovenste bed. Een keer was Allison heel verkeerd terecht gekomen en had ze haar pols gebroken. Ze had gekrijst als een klein roze speenvarken. "Je gaat haar toch niet echt achterna he? Ze leek erg boos." zei Brandon. Ik haalde mijn schouders op. "Ik ben een man van love and peace" en ik stak twee vingers als een peace teken op. "Tot zo!" Ik slofte het hutje uit. Waar zou ze naartoe zijn gegaan? Ik dwaalde wat in de rondte. Na een tijdje zag ik Ashleigh op een steen zitten. Ze had haar rug naar mij gekeerd. "Boe" zei ik droog. Ik zag haar schouders schokken van de schrik. Ik stak mijn handen in de zakken van mijn vaalbruine colbert jasje (niet zo'n strak en net ding, deze was overduidelijk al heel wat keren gedragen) en ging op de grond naast haar zitten. Ik zei niets. Na een tijdje verbrak ik de stilte. "Riley en Liam zijn koffie halen. Kom je terug naar binnen, met een beetje geluk halen ze ook iets voor jou." zei ik rustig. "Ik peins er niet over om terug te gaan." Antwoordde Ashleigh snibbig. "Als je je nu even over dit hele gedoe heen zet, kunnen we het heel leuk maken met zijn alle." zei ik. Ashleigh was stil. Ik ging overeind staan en stak mijn hand uit. "Kom je mee?" Ik zette een charmante glimlach op. Over het algemeen was ik redelijk goed in het meekrijgen van mensen. Als ik zo naar Ashleigh keek, leek het me deze keer ook weer te lukken. Ashleigh keek even twijfelend van mijn hand naar mijn hoofd en weer naar mijn hand. Uiteindelijk stond ze op en nam ze mijn hand niet aan. Ik haalde nonchalant mijn schouders op. In stilte liepen we terug naar het hutje.

Riley

"Zeg Jer. Geef me die tas eens aan." Ik leunde over de rand van het oude, misschien op sommige punten verrottende stapelbed en wees naar een plastic tas, onderaan het trappetje dat er eigenlijk niet zo stevig uit zag. Eigenlijk vond ik dit best een leuke hut. Het zag eruit als het hutje op kamp Firewood, waar ik vijf zomers had doorgebracht. Het rook zelfs hetzelfde. De geur van schimmel in een badkamer die zonder twijfel veel te weinig werd schoongemaakt en de duffe geur van een vochtige kamer vol met oude boeken. En die geur van iets dat al zolang onder een bed lag dat de herkomst en wat het eigenlijk was niet meer te bepalen waren. Jeremy schrok op uit zijn boek en keek me even een beetje angstig aan. "Maak je maar geen zorgen. Mijn Chinchilla's zitten in die sporttas daar. Deze tas bijt niet." Grapte ik. Jeremy's blik werd er niet geruster op. "Ik heb niet echt Chinchilla's bij me hoor." zei ik toen nog maar zachtjes. Hij kwam nu in beweging en gaf de tas door naar boven. "Dankjewel." zei ik vrolijk toen ik de tas aanpakte. Ik inspecteerde de plank die naast mijn bed was getimmerd. Het was alles behalve stevig, maar het zou moeten kunnen. Ik begon de tas uit te laden en de plank vol te zetten. "Zijn dat Starbucks bekertjes?" zei Hunter, vanaf de andere kant van de kamer. Ik draaide me grijnzend om. "Yup." "Wow. Dat zijn er veel." zei Samantha. Ze was opgestaan en bekeek de bekertjes. "Je bent echt vaak naar de Starbucks geweest in je leven." Ik trok mijn wenkbrauwen op. Ik had net het laatste bekertje op de plank gezet. De kersteditie waar ik Caramel Macchiato uit had gedronken. "Dit? Dit zijn alleen de bekertjes van vorig jaar. Ik heb thuis een hele kast vol." Ik begon naar het trappetje te kruipen en klom naar beneden. "Nu we het toch over Starbucks hebben. Ik vind dat het tijd wordt om de eerste van het jaar te gaan drinken. Moet ik iets meenemen?" Ik keek de hut door. "Ja. Lekker." zei Hunter. "Oké. Wat wil je?" Ik grabbelde in mijn dichtstbijzijnde tas naar pen en papier. "Ehm.. Koffie?" Zei Hunter. Ik keek hem teleurgesteld aan en schudde mijn hoofd. "Nee, nee, nee. Je gaat geen gewone koffie drinken bij de Starbucks. Nope." Ik keek hem even schattend aan. "Wat jij nodig hebt is.. Cinnamon Dolce Latte." Hunter haalde een wenkbrauw op. "Oké. Als jij het zegt. Doe dat maar dan." "Wat voor koffie past dan bij mij?" zei Liam nieuwsgierig. "Iced Peppermint White Chocolate Mocha. Zonder twijfel." zei ik meteen. Liam knikte een paar keer. "Oké. Klinkt goed." zei hij goedkeurend. "Arlynn? Jij ook iets?" Ik was bezig dingen op mijn blaadje te krabbelen. "Ehm.. Zeg maar iets." zei ze. "White Hot Chocolate. Die is echt heerlijk." zei ik. "En voor Samantha.. Caramel Macchiato. En Brandon een Espresso Macchiato. Jup. Dat is het." Iedereen leek wel tevreden. Mijn blik schoot opeens naar Jeremy die weer verdiept was in zijn boek met tekentjes die ik nog steeds niet kon lezen. "Jer? Caffè Americano?" zei ik vragend. Jeremy maakte een geluidje, maar ik wist zeker dat hij me niet had gehoord. Ik haalde mijn schouders op en krabbelde nog een Caffè Americano op het blaadje. "Mooi. Dan ben ik zo terug." Ik liep al richting de deur. "Hé. Wacht. Je gaat dat nooit alleen kunnen dragen." zei Liam, die ondertussen van zijn bed was geklommen. Daar had hij wel een punt. "Goed. Dan zijn we zo terug."

Liam

Na een hoop gezeur en geruzie had eindelijk iedereen een bed. Riley, Hunter en ik hadden ons erbij neer gelegd en aangeboden boven te slapen, aangezien wij het grootste aandeel in de stunt hadden gehad. Ashleigh had, door Brandon dood te gooien met de betekenis van het woord 'galant', waar hij zelf blijkbaar nogal dol op was, ook hem zover gekregen om boven te slapen. Nu lag ik op een versleten matras en staarde naar het lage plafond van het hutje. Het zat vol met spinnewebben en ineens begreep ik waarom de meiden zo per se beneden wilden slapen. En Jeremy, die zag ik er ook wel voor aan om bang voor spinnen te zijn. "Eigenlijk best leuk, zo'n bovenbed." zei Riley optimistisch. Ze zat rechtop op haar bed en haar benen bungelden over de rand. "Behalve als je eraf valt..." mompelde Hunter met een brede grijns. Ik keek naar beneden en zag een enorme, vormeloze tas die duidelijk vol kleding zat. "Dan heb ik ten minste een zachte landing." Riley had duidelijk minder geluk. Zij sliep boven Jeremy, en die leek voornamelijk boeken bij zich te hebben. "Ik moet maar gewoon niet vallen..." zei ze met een pijnlijke blik. "Wil je ruilen?" bood Hunter aan. "Ik ben niet zo breekbaar." Riley grijnsde. "Nee hoor, maar lief dat je het aanbiedt." Een opgeluchte glimlach kroop over mijn lippen. De sfeer ging er al met sprongen op vooruit nu het beddendrama achter de rug was. Al hadden Ashleigh en Arlynn sinds het opeisen van hun bed niet veel meer gezegd, en ook Jeremy was stil geweest. Ik voelde me een beetje schuldig dat we hun erbij betrokken hadden. Voorzichtig liet ik mijn bovenlichaam over de rand van het bed zakken zodat ik het bed onder me kon zien. Arlynn greep met een gesmoord gilletje naar haar borstkas. "Jemig, ik schrok me lam." Ik grinnikte verontschuldigend. "Sorry. En sorry dat ik jullie meegesleept heb in deze bende. Als ik had geweten dat het zo uit de hand zou lopen, had ik we beter nagedacht." Arlynn keek me even schattend aan en wuifde toen mijn verontschuldiging weg. "Ach, dat had je ook niet kunnen weten. En het was niet jouw schuld dat die stomme Robert dacht dat ik erbij betrokken was." Ik glimlachte naar Arlynn en wendde me toen tot Jeremy en Samantha. Jeremy keek op van zijn boek en haalde zijn schouders op. Hij was een jongen van weinig woorden, dat was duidelijk. Ook Samantha leek niet kwaad meer. "Het is zoals het is, we kunnen er nu weinig meer aan veranderen." zei ze filosofisch. Ashleigh stond op van haar bed en kwam voor me staan. "Nou, ik ben dus niet zo vergevingsgezind." zei ze kattig. "Mijn ouders betalen voor de het meest luxe kamercomplex op deze campus en dankzij jou en dat... slonzige volk," -ze gebaarde naar Riley en Hunter- "zit ik nu in dit... blokhutje." Ik grijnsde naar Ashleigh en schudde mijn hoofd. "Nee, ik verontschuldigde me ook niet tegen jou. Alleen tegen Jeremy, Arlynn en Samantha." Ashleigh's mond viel open van verontwaardiging. "Jij- Hoe durf je!? Heb je enig idee wie je tegenover je hebt?" Ik knikte en kwam een stukje overeind. "Ashleigh Meredith Templeton-Hales." zei ik in een nog bekaktere imitatie van de hooghartige toon waarop Ashleigh zich had voorgesteld. Ashleigh's gezicht werd knalrood en haar ogen leken uit haar hoofd te springen als ze zich nog kwader maakte. "Wacht maar tot mijn ouders hiervan horen!" siste ze in met een enorme inzet om haar stem onder controle te houden. "Jij gaat hier zoveel spijt van krijgen, mannetje." "Oh dat heb ik al hoor." zei ik kalm. "Het was nooit mijn bedoeling om Jameson echt iets aan te doen." "Ik bedoel," zei Ashleigh met opeengeklemde kaken. "van het feit dat je mij erbij betrokken hebt." Ik leunde iets naar voren en keek haar aan met gespeeld medelijden. "Oh, dat valt wel mee. Ik weet zeker dat je best aardig bent, als je eenmaal door dat verwaande gedrag van je heen hebt geprikt." Ashleigh balde haar perfect gemanicuurde handen tot vuisten en haalde diep en schokkerig adem. "Ik ga een luchtje scheppen." zei ze hooghartig. "Ik blijf hier geen minuut langer." Na haar opmerking kracht bij te zetten met een vuile blik in mijn richting liep ze naar de deur en trok hem met een dramatisch gebaar open. Zonder de binnenkant van het hutje nog een blik waardig te keuren beende naar buiten en sloeg de deur met een harde klap dicht. Het hele huisje trilde ervan. "Moest dat nou?" vroeg Samantha vermoeid. "Nee." zei ik, en ik liet me weer achterover op mijn bed vallen. "Maar het voelde wel goed."

Brandon

Verdomme Samantha ook. Als ze daar niet had gestaan en niks had gedaan. Maar ze probeerde ons alleen maar tegen te houden ik had het haar niet moeten vertellen. Mijn schuld dus. En daarbij stond het niet in de planning dat de directeur van het podium viel. 'Ga jullie spullen halen.' Ik sjokte het kantoortje uit en ging mijn spullen maar halen daar waar ze stonden te wachten op goh mij. Samantha snikte zachtjes terwijl ze naast me liep. Ik betwijfelde of het van het geschreeuw van net was. Misschien van de shock of wel van de straf. 'Sorry.' Ik keek naar haar maar ze scheen expres van me weg te kijken. Misschien hoorde ze me niet. 'Sam het spijt me.' Ze wierp me een boze blik toe en begon sneller te lopen en ging naast die tut lopen die de boel net helemaal bij elkaar had geprotesteerd. Ze keek me aan over haar schouder. 'Bedankt.' zei ze snibbig. 'Oh nee nou wordt ie mooi nou is het mijn schuld?' riep ik naar haar. 'Ja als jij je grote mond tegen me had gehouden. Je had moeten weten dat ik daar nooit mee zou instemmen. Moet je kijken wat je nou hebt gedaan.' 'als jij niet zo nodig de boel wilde tegen houden had je hier niet gelopen!' Ze stak haar tong naar me uit. Toen we bij dat huisje waren dat ver achteraan op het terrein stond rook het er muffig en wat wel niet nog meer. Was dat schimmel? Nee vast niet ik was aan het overdrijven, in ieder geval het zag er niet uit. Ashleigh pakte het eerste het beste bed dat er nog wat goed uit zag en ging op het onderste bed zitten. Als een mak schaapje liep Samantha achter haar aan om die erboven te claimen. 'Oh en wij dan?' vroeg ik haar pissig. 'Jullie kiezen die vieze maar.' sprak Ashleigh met haar rug naar ons toe alsof het haar niks kon schelen. Samantha knikte. 'Jullie zijn toch schuldig, mag je wel wat extra gestraft worden.' 'Ik niet!' riep weer dat andere meisje dat net ook liep te protesteren. 'Dan had je maar eerder naar voren moeten lopen.' weer Ashleigh. En ik had nog aardig tegen Samantha gedaan trouwens. En ik was het niet die Ashleigh erbij had getrokken. Geweldig. Opeens schoten de anderen naar voren opzoek naar nog een bed dat er beter uit zag. Kon ik beter ook maar snel gaan doen. Weer ruzie. Gezeur. Het bed dat over bleef moest wel slecht zijn maar ik had er dan ook helemaal geen zin in om wat anders te zoeken en bleef daar maar bij staan. 'Ik slaap echt niet boven.' hoorde ik Riley. 'Nou ik ook niet.' Jeremy. 'Okay kappen nou! Jeremy slaap hier maar onder, ik slaap wel boven.' zei ik. 'En als jullie zo galant kunnen zijn door boven te slapen en Riley en euh..' 'Arlynn.' 'Arlynn ja onder te laten slapen zijn we daar ook van af.' Jemig gezeur. Ze keken me verbaast aan omdat ik vast nu opeens tegen ze in ging. 'Nou zo moeilijk is het toch niet? Galant? Moet ik het spellen.' 'Kun je niet.' Samantha..aardig hoor. Ik keek haar kant op maar weer keek ze van me weg. Ja ik had de boodschap begrepen. Mijn schuld. 'Ach laat maar. Vecht het maar uit.' Opeens bleef ik als bevroren stil staan. Oh nee. Nee nee nee! Mijn aanvoerdersschap! Verloren! Verprutst! Hoe kon ik naar de try-outs gaan. Ik moest iets doen. Nog iets regelen. Nu of nooit? Wat moest ik doen? Ik moest en zou aanvoerder blijven van het basketbal team!

Arlynn

Robert, de conciërge, kneep mijn bovenarm zowat fijn. Het deed pijn. Ik had tranen in mijn ogen staan. Waarom werd ik hierbij gesleept. Ik had niets gedaan. "Iedereen naar mijn kantoortje. Nu. Iedereen!" riep Collins. Robert liet mijn arm los en gaf me een duwtje. "Doorlopen." bromde hij. Met zijn achten en Collins plus Robert liepen we naar het kantoortje. Iedereen was stil, behalve Ashleigh. Ze was druk aan het protesteren. Iedereen leek haar te negeren. We kwamen bij het kantoortje aan en iedereen ging ergens staan of zitten. Ashleigh was nog steeds niet klaar met protesteren. "Kun je alsjeblieft je kop houden? Ik krijg hoofdpijn van je" bromde de vreemdeling die me vanochtend had getroost. Collins schraapte zijn keel. "Jullie begrijpen dat dit niet getolereerd kan worden neem ik aan!" zei hij luid. "Maar meneer, ik heb niets gedaan!" begon Ashleigh weer. "Ik ook niet! Ik ook niet!" viel ik in. Er hing zo'n naar gevoel rondom me. Ik had hier helemaal niets mee te maken. "Stilte!" Collins begon te ijsberen. "Ik zal er geen doekjes om winden, jullie worden voor vier weken naar de strafhut verbannen. Daar kunnen jullie eens goed nadenken over wat jullie hebben gedaan. Alleen les, geen computer, geen plezier, alleen maar dat muffe hok. Dat zal jullie leren." zei hij. "Wat!" Ik kon ieder moment weer gaan huilen. Vier weken met die vreemde in een hok zitten voor iets dat ik niet had gedaan. "Meneer, ik ben het hier absoluut niet mee eens!" Iedereen begon door elkaar te praten. Ik hield me er nu buiten. Ik had het al helemaal gehad.

Riley

De stilte leek minuten lang te duren en alles leek in slowmotion te gaan. In werkelijkheid duurde het maar twee seconden, en ging alles op precies dezelfde snelheid als normaal, maar in mijn hoofd was het een grote dramatische filmscene. Ik stond met wijdopengesperde ogen op en probeerde over de mensen voor me, die ook waren gaan staan, heen te kijken om een glimp van Jameson op te kunnen vangen. "Crap." mompelde ik zachtjes. "Kom, laten we gaan kijken." hoorde ik een stem naast me. Liam legde zijn hand op mijn schouder en duwde me voorzichtig voor zich uit, de rij door. Op mijn beurt duwde ik Jeremy weer tegen zijn rug. Hij zag eruit alsof hij elk moment flauw zou kunnen vallen. Zijn gezicht was zo wit als schapenwol. Nog iets witter zelfs. Hunter en Brandon liepen weer daarvoor. De wereld was ondertussen weer in beweging gekomen, en hoe. Overal praatten mensen druk door elkaar heen en vanuit hoeken van de zaal renden mensen naar de plek waar Jameson lag, om hem zo snel mogelijk de zaal uit te kunnen helpen. We kwamen op een punt waar we goed zicht hadden op de situatie. Jameson lag ondertussen op een brancard met een nekkraag om. Ik beet op mijn lip. "Sam?" hoorde ik opeens Brandon zeggen en ik zag hoe hij weg liep naar de hoek van de zaal waar een trap naar het podium was. Daar, bij het gordijn, stond een meisje tegenover een grote, grijze meneer. Collins. De onderdirecteur. Ik wendde mijn blik af van het Jameson gebeuren en volgde hem. Ik wist niet zo goed waar ik anders heen moest. Ik wist dan Jeremy, Liam en Hunter me ook volgden. Toen we dichtbij genoeg waren gekomen, kon ik zien dat het meisje dat Brandon Sam had genoemd er bleek uit zag. Ze had het treintje in haar handen. De radertjes in mijn hoofd draaiden koortsachtig. Het treintje had de draadjes niet gebroken toen het had gemoeten. Jameson had iets tegen ene Samantha gezegd, en hier stond nu een meisje op het podium met een treintje in haar handen dat Sam werd genoemd. Het paste opeens allemaal als een grote puzzel in elkaar. "Heeft ze.. Nee toch.." mompelde ik. "Kennelijk wel." zei Liam met een grimas. Brandon was het podium opgeklommen en stond ondertussen naast Samantha. "Dit betekent een zware straf!" zei Collins met zijn piepstem. Zijn gezicht was knalrood en het leek erop dat hij de preek in een adem had uitgesproken. Het huilen stond Samantha duidelijk nader dan het lachen. "Maar.. Maar.." stamelde ze. Het leek erop alsof ze er niet meer dan dat uit kon brengen. "We bespreken dit verder op mijn kantoortje." zei Collins, en hij greep het radeloze meisje bij haar bovenarm. "Zij was het niet!" klonk op eens een stem vanuit het publiek. Ik draaide me in een beweging om. Een meisje met een strakke knot in haar haren en een keurig, strak kokerrokje keek een beetje verwaand, maar vastberaden naar Collins. Ik haalde even een wenkbrauw op. Er zat vast flink wat geld in dat rokje. Genoeg om een degelijke fiets te kopen, waarschijnlijk. "Oh ja? En wat laat je dat dan denken, juffrouw.." "Ashleigh. Ashleigh Meredith Templeton-Hales." zei het meisje. Zo zo. Bij het dure rokje hoorde ook nog een dure naam. "En dat weet ik, omdat ik het gezien heb. Samantha probeerde het treintje alleen maar tegen te houden. Ze had er niets mee te maken, en wilde alles alleen maar stoppen. Deze vijf hier echter, zijn maar al te schuldig." zei ze met een gebaar in de richting waar Liam, Hunter, Jeremy en ik nog steeds stonden. Ook wees ze nog naar Brandon, op het podium. "Goed. In dit geval gaan jullie ook mee naar mijn kantoortje. En wel nu!" zei Collins, kennelijk een beetje van zijn apropos gebracht. Mijn hersenen werkten weer op volle toeren. "Ach Ashleigh. Dat vind ik toch een beetje sneu hoor. Uit het complot stappen als het je te heet onder de voeten wordt. Dat had ik nou niet van je verwacht." Zei ik snel. Het meisje keek me gedesoriënteerd aan. Ook Collins leek een beetje in de war. "Hoe bedoelt je dat nou weer." zei hij geïrriteerd, maar toch een tikje nieuwsgierig. Liam scheen door te hebben waar ik heen wilde. "Wat ze bedoelde, meneer, was dat Ashleigh hier even schuldig is als dat wij dat zijn. We hebben het plan met z'n allen uitgevoerd." zei hij. Collins scheen te twijfelen. "Dat is niet waar!" zei Ashleigh schel. "Meneer Collins. Deze hier was aan het filmen." Robert, de conciërge, kwam aanlopen met een meisje met witblond haar van wie hij de bovenarm zo'n beetje fijn kneep in zijn enorme handen. Het leek Collins allemaal wat te veel te zijn geworden. Hij wist niet meer wat hij met de situatie aan moest. "Iedereen naar mijn kantoortje. Nu. Iedereen!" riep hij uiteindelijk luid, en hij banjerde de zaal uit, hij had Samantha nog steeds bij haar bovenarm vast.

Jeremy

Ik was nog maar een paar uur op school, en mijn hele leven was ineens drastisch veranderd. Ik zat opeens middenin een complot, en ik begreep eigenlijk helemaal niet hoe ik daarin verzeild was geraakt. Wat deed ik hier? Riley Mitchell hield nog steeds mijn pols vast, en ondertussen stonden we in de hal van het hoofdgebouw. Ik probeerde mijn hand los te trekken, maar het leek wel alsof haar hand van ijzer was. Er zat geen beweging in. "Goed. Jullie gaan de stroop en veren regelen, en dan ga ik met Jeremy bezig met de constructie." zei ze zachtjes tegen de andere jongens. Waarom had ik nou gereageerd toen ik het plan had gezien. Ik wilde hier helemaal niet aan mee doen, maar ik wist nu wel dat ik eigenlijk geen keuze had. Ik ging hier niet aan kunnen ontsnappen. De jongens knikten even en liepen samen een kant op. "En nou gaan wij touw zoeken en andere dingen die jij in je hoofd hebt. Kom mee, Jer." Ik vond het helemaal niks dat ze me 'Jer' noemde. Niemand noemde me zo, en ik had eigenlijk gehoopt dat, dat ook nooit zou gaan veranderen. "Ik weet niet of ik dit wel-"Begon ik dapper, maar Riley's stem kwam een stuk luider boven de mijne uit. "Oh kijk! Daar is een kunstachtig lokaal! Daar hebben ze vast touw!" Ik slikte even. Ik wilde dat ik haar nooit ontmoet had. Dat ik gewoon nog op het bankje had gezeten met mijn Odyssee. Maar ik moest me gedragen als Odysseus. Ik moest dapper zijn. Ik haalde diep adem terwijl Riley me het lokaal in leidde, dat niet eens op slot bleek te zijn. We liepen naar de voorraadkast en toen we daar waren liet ze me los. Misschien als ik snel was kon ik nu- "Hier. Hou vast." zei ze. Ze duwde een paar bollen wol in mijn handen. Ze glimlachte even en begon toen naar andere voorwerpen in de kast te graaien. Toen ze klaar was gooide ze alles in haar tas en pakte ze mijn pols weer vast. "Op naar de aula." zei ze vrolijk. Ik hield mijn mond maar en had de kans om te ontsnappen eigenlijk al opgegeven. Misschien moest ik maar gewoon mee werken, dan was het vast gauw weer over en kon ik verder met mijn leven. Ik moest sterk zijn. Dit was best leuk.. Toch?

Arlynn

Inmiddels had ik onwijs veel zin gekregen om te gaan beginnen aan mijn nieuwe studie. Ik had de eerste helft van de openingsceremonie enthousiast bij gezeten en nu strompelde ik buiten met mijn camera rond. Omdat ik Bewegingswetenschap ging doen had ik besloten mensen te gaan filmen. Zodat ik hun manier van voortbewegen kon gaan bestuderen. Dat zou me misschien van pas komen. Ik had mijn camera gericht op een klein groepje mensen. Het waren drie jongens en een meisje. Ze liepen op een jongen af die onder een grote boom zat en met een modeltrein speelde. Ik ging wat dichterbij staan zodat ik ze kon horen. Ze vroegen de jongen of hij mee wilde werken aan een of ander plannetje. Iets waarbij ze zijn treintje konden gebruiken. Het kwam er op neer dat Jameson tijdens de ceremonie onder de stroop en veren zou komen te zitten. Interessant. Een reden om mijn camera erbij te houden tijdens de tweede helft van de ceremonie. Ik besloot verder te lopen en bleef alles filmen. Misschien was het wel leuk om een video dagboek bij te houden. Ik keerde de lens van mijn camera naar mezelf en glimlachte. "Hi! Ik ben Arlynn Nolan! Vanaf vandaag zit ik op een Universiteit in het regenachtige Engeland." Ik sprak de laatste woorden met een vreselijk slecht Schots accent uit. "Ik ga hier Bewegingswetenschappen doen, zodat ik de manke kan leren lopen enzovoorts. Ik weet hoe lastig het is om mank te lopen, ik spreek uit ervaring. Daarom wil ik andere juist helpen." Jeetje, wat was het genant om tegen je camera te praten. Ik drukte op het uit-knopje en borg de camera op in mijn bruine leren schoudertasje. Er hingen touwtjes met kleurrijke kralen aan. Mijn maag begon zachtjes te rommelen. Ik besloot naar de kantine te gaan. Kijken of het eten hier te eten is. Op mijn High School in Amerika was het eten vreselijk. Het lag op je bord alsof het al drie keer herkauwd was. Alleen de Pizza-Dinsdagen waren leuk. Dan haalde ik met Dan, Tiffany en Call altijd een grote salami pizza. Ik miste mijn vriendengroep nogal. Maar Tiffany en ik hadden afgesproken iedere avond samen te bellen.

Yay voor inspiratieloosheid!

Riley

Ik werd helemaal enthousiast van het idee dat we over een paar uren een met veren en stroop bedekte Jameson zouden zien. 'Oké. Laten we hem zoeken.' zei ik met een glimlachje en wilde al weglopen. Opeens hoorde ik de stem van iemand anders. 'Hé. Wat zijn jullie van plan? Can I join?' Ik draaide me weer om. Ik keek even naar Liam. 'Oh ja hoor. We kunnen nog wel wat mensen gebruiken.' zei hij met een grijns en ik glimlachte eventjes. Ik liep weer verder, maar draaide me toen weer om. 'Hoe heten jullie eigenlijk?' vroeg ik toen. Die gedachte was nog niet bij me opgekomen. Ik had hun gezichten hier wel eens eerder gezien, maar ik was echt een ramp met namen. 'Liam Cooper.' zei de jongen, die dus kennelijk Liam Cooper heette. De ander heette Brandon Evans. 'Nou, Liam Cooper en Brandon Evans. Laten we Jeremy Craft dan maar gaan zoeken.' zei ik vrolijk en ik pakte Liam bij zijn pols vast, hij stond namelijk het dichtste bij, en trok hem mee. Brandon hobbelde een beetje achter ons aan. 'Wie zoeken we precies?' vroeg hij. 'Jeremy Craft. De slimste studienerd van de universiteit.' zei Liam, terwijl ik om me heen keek. We liepen een paar rondjes over het plein, maar konden de jongen van vanochtend niet vinden. 'Misschien zit hij wel nog steeds bij de fontein.' mompelde ik, en ik bleek gelijk te hebben. Hij zat inderdaad precies op hetzelfde bankje als dat hij vanochtend gezeten had. Ik pakte het papier weer uit Liam's handen en liep weer naar het bankje en ging naast het Jeremy persoon zitten. Ik zag hem weer verstijven, net als dat hij vanochtend had gedaan maar ik gaf hem geen tijd om weg te lopen. Ik duwde het papier boven op het boek waar ik nog net van kon zien dat er de 'Odyssee' op stond. 'Zeg. Hoe zou jij dit aanpakken?' zei ik nonchalant. Ik keek even verwachtingsvol naar Liam en Brandon en toen naar Jeremy. Mijn plan had gewerkt. Jeremy's hersenen reageerden voordat zijn verstand dat deed. 'Je zou een complex stelsel van touwtjes kunnen gebruiken om de emmer om te laten kiepen en de veren te laten vallen. Natuurlijk moet de kettingreactie worden begonnen door iets. Dat zou een rijdend voorwerp op afstandsbediening kunnen zijn. Dan zou het moeten werken.' zei hij. Ik glunderde. Kennelijk besefte Jeremy net wat hij had gedaan want hij begon een beetje te stamelen maar ik had hem al overeind getrokken. Hij klampte het boek tegen zich aan. Ik gaf het papier weer terug aan Liam en nu was Jeremy degene die ik meetrok. 'Oké. Jij gaat ons ook helpen. Dat vind je toch niet erg hè?' Jeremy gaf geen reactie, maar zwijgen is toestemmen dus ik ging er maar akkoord mee. 'Dat is perfect.' siste Liam opeens. Ik fronste mijn wenkbrauwen en keek in de richting waarin hij keek. Er zat een jongen onder een boom met een afstandsbediening in zijn hand. Hij bestuurde een treintje dat over de stenen reed. 'Dat is echt geweldig!' zei ik helemaal blij. Jeremy probeerde ondertussen weg te lopen, maar ik pakte hem weer bij de kraag van zijn jas en trok hem terug. 'Blijf. Braaf.' zei ik liefjes.

Brandon

Toen de openingsceremonie voor de helft af was en ik rustig met Samantha de zaal uit wilde lopen was er echt een golf van mensen waardoor ik Sam uit het oog verloor. Verdomme! En ik zou haar nog zo in de gaten houden! Tenminste van mezelf dan. Ik lep terug naar de zaal om te kijken of ze daar was. De gang door. Ook niet. Waar was ze in een keer gebleven. Misschien was ze buiten op me aan het wachten aangezien het daar zo groot was dat je genoeg ruimte had om deze grote groep mensen te kunnen verspreiden. Maar ook hier zag ik haar niet. En je zou toch denken dat Samantha op viel met haar rode haar. Geweldig gedaan Brandon na vijf seconden ben je Sam al uit het oog verloren. Zat ik daar haar rode haar? Om de hoek verdwijnen? Ik haastte me onopvallend die kant op. 'Bran!' Ik moest echt abrupt op de rem staan voor ik tegen Kyle Matthews en Alec Finnigan zou aanrennen. 'Jongens!' lachte ik onschuldig en eigenlijk ook wat gemaakt. Waarom moesten ze net opduiken terwijl ik Samantha kwijt was. 'Hoe gaat het met onze aanvoerder?' vroeg Kyle met een knipoog. 'Jongens ik moet eerst nog verkozen worden als aanvoerder.' 'Welke idioot wil jou niet als aanvoerder. Dude als die eerste jaars hun bek open trekken doen we ze wat. Daarbij kunnen ze nooit beter zijn dan jou.' Was Alec nou zo dom of lag dat aan mij? Ik was vorig jaar ook ster speler en niet te vergeten eerste jaars. Misschien was er nog wel een eerste jaars die nog beter was als mij. Dat hoopte ik natuurlijk niet. 'En dit jaar gaan we zeker een meisje scoren.' Kyle keek even het plein rond. Ik rolde snel met mijn ogen nu Kyle en Alec toch de andere kant op keken. 'Zegge Bran?' 'Hm?' 'Zou je er van vinden als ik euh.. Sam zou uitvragen.' Ik weet even niet wat er gebeurde maar er knapte iets en ik duwde Kyle in een keer tegen de muur om hem daarna ook weer snel los te laten. 'Sorry.' Kyle zei niks. 'Euh..Ja je euh..kan haar vragen maar of ze ja zegt weet ik niet en euh.. als je haar pijn doet dan.' 'Ja ja ik snap het.' Ik weet niet wat Kyle snapte maar misschien dat standaard praatje van een oudere broer of zo. 'Nou ik euh..ga Sam zoeken.' En ik liep maar gauw bij deze twee weg. Maar toen ik eindelijk om de hoek kon kijken was ze verdwenen. Ik liep zonder het door te hebben langs een paar mensen en plots hoorde ik iets. Het was nog niet helemaal door mijn hersenen gekomen maar ik zag Riley en nog een jongen. dit gesprek interesseerde me wel. 'Hé wat zijn jullie van plan? Can I join?' Als Samantha dit zou horen!

Samantha

'Schiet nou op!' Alsof we te laat zouden komen. Ik haastte me met de grootste moeite achter Brandon aan die om de vijf seconden me aanspoorden om nog sneller te gaan lopen. Terwijl we de bus ruim op tijd zouden halen. 'Brandon toe nou.' Ik moest echt even op adem komen. Zo'n goede conditie als hem had ik niet, ik jogde nu zelfs al half achter hem aan terwijl hij gewoon liep. Gelukkig moest ik niet nog een hele koffer met spullen meeslepen en lagen onze spullen al op de campus. Uiteindelijk begon hij dan wat langzamer te lopen. Hij pakte mijn hand vast en samen liepen we naar de bushalte. Met de bus gingen we naar de campus. Het leek er al zo druk. Hoewel we niet te laat konden zijn en ook ruim op tijd waren. In de bus had ik mijn shirt weer goed gedaan. Misschien was het niet zo slim om op de eerste dag een zwarte legging aan te doen en zo'n wit met zwart gestreepte jurk met lange mouwen. Misschien leek dat wat ordinair of zo. Ik trok de jurk weer wat naar beneden. Ik had er gewoon simpele eigenlijk wat afgetrapte vans onder. En ik had een zwarte baret op mijn rode haren geplant. Ik had gewoon een broek aan moeten trekken bedacht ik me nu. Net als normaal. Maar soms had ik even zin in een rok of jurk. 'Moet ik je tas dragen?' Ik schudde mijn hoofd uit mijn gedachten wereldje en keek op naar Brandon. 'Nee het gaat wel.' Ik had deze vakantie pfeiffer gehad. Wat me dus soms nog steeds heel snel moe maakte. Maar ik kon toch wel mijn eigen tas tillen! Ik bedoel hoe dom zou het er uit zien als mijn broer mijn tas voor me ging tillen. Ik vroeg me eigenlijk af wat mensen van ons dachten. We liepen immers nog steeds hand in hand en in eerste oog opslag leken we niet op elkaar met onze verschillende haarkleuren. Maar als je beter naar ons gezicht keek wel. We hadden dezelfde duidelijk zichtbare jukbeenderen en onze kaak was het zelfde en onze amandelvormige ogen niet vergeten. Die best groot leken in ons gezicht. Ja we leken wel op elkaar. 'Wat is er?' 'Niks niks.' Ik stond weer naar Brandon te staren. Dom eigenlijk. Hand in hand liepen we verder. Eigenlijk had ik school wel wat gemist. Ik was er helemaal klaar mee om de hele dag niks te doen. En leren vond ik absoluut geen probleem. 'Je lijkt echt heel vrolijk voor een schooldag.' 'Maar dat ben ik ook! Ik bedoel school is zo slecht nog niet hoor.' 'Sam soms vraag ik me af hoe wij familie kunnen zijn.' Ik keek gemaakt beledigd terwijl we naar het gebouw liepen waar we heen moesten. 'Nou en bedankt he!' Ik trok mijn hand los en we bleven midden in de gang staan. Brandon keek me nog verbaast aan. 'Waar was dat goed voor?' 'Nou je vraagt je af hoe we familie kunnen zijn. Dus kan ik je beter los laten en uit je buurt gaan.'

Introductie: Samantha en Brandon Evans

Naam: Samantha 'Sam' Evans
Leeftijd: 19
Uiterlijk: Ze heeft lang en stijl rood haar tot net boven haar heupen. Het loopt een beetje uit in een puntje omdat ze het in laagjes heeft. Ze heeft het meestal gewoon los over haar schouder op haar rug hangen behalve haar twee voorplukken die ze in de grootste moeite over haar schouders naar voren heeft. Ze draagt meestal een haarband waar ze voor elke outfit bijna wel een andere heeft. Ze heeft blauwe ogen die meer naar grijs lijken te gaan. Ze heeft een bleke huid. haar jukbeenderen zijn duidelijk zichtbaar en ze heeft sproetjes rond haar neusbrug. Ze is redelijk klein. En dan ook echt klein. Waardoor ze vaak jonger ingeschat wordt tot haar eigen irritatie. Toch draagt ze bijna nooit hakken. Ze draagt meer van die afgetrapte all-stars en spijkerbroeken met gemaakte scheuren er in en van allerlei shirts.
Studie: Tweedejaars Psygologie
Familie: Sam is opgegroeit in een niet al te rijken familie. Haar ouders werkten veel maar zorgden dat ze er ook voor haar waren en haar broer Brandon. Hun ouders waren beide enig kind waardoor ze ook niet echt een grote familie hebben om mee om te gaan.
Verleden: Vroeger verhuisden de familie Evans heel vaak omdat dat moest voor Sam's vader zijn baan. Sam en Brandon hadden alleen elkaar. Hierdoor is ze wel geïnspireerd om Psygologie te gaan doen. Sam maakte altijd snel vrienden terwijl Brandon wat achter bleef. Argwanend over of dat wel slim was want ze zouden toch wel weer weg gaan. Uiteindelijk zijn ze beide wel geslaagd vooral dankzij Sam die graag wilde leren en daardoor Brandon tien keer dingen uitlegde zonder dat hij er om vroeg. Nu studeren ze samen op dezelfde school.
Meer: Samantha houdt van vanalles. Ze houdt van leren. Lezen. Maar is ook in voor een leuk avontuur. Hoewel ze meestal er zomaar in verzeild raakt door Brandon. Ze is nog steeds heel erg aan hem gehecht maar probeert zich nu wat meer te uiten omdat ze op deze school voorlopig wel zullen blijven wat haar heel vrolijk maakt.

Naam: Brandon Evans
Leeftijd: 19
Uiterlijk: Hij heeft wat aan de lange kant donkerblond haar. Het zit meestal heel warrig en eigenlijk is het een beetje ontembaar. Hij heeft een redelijk normale huidskleur misschien iets wat bleker dan de anderen. Zijn jukbeenderen zijn ook duidelijk zichtbaar en hij heeft ook deze grijs gekleurde ogen. Hij is in tegenstelling tot Samantha juist van gewone lengte van jongens. Hij is redelijk gespierd.
Studie: Tweedejaars Engels
Familie: Hij is de oudste van de tweeling. Zijn tweeling zus is Samantha. Zijn ouders waren niet heel rijk maar ook niet echt arm en konden best de twee onderhouden maar dat hield wel in dat ze veel werkten. Toch maakte de familie altijd tijd voor hun kinderen.
Verleden: Nou ja zoals bekend verhuisden de familie nogal vaak. Brandon zag dit als zijn taak om dan altijd op Samantha te letten en te kijken of het goed met haar ging en haar nooit uit zijn oog te verliezen. Hij probeerde nooit echt in contact te staan met andere mensen. De belangrijkste persoon op school voor hem was zijn zusje. Ze zouden naar een paar maanden of eerder toch wel weer verhuizen.
Meer: Hij heeft dus een broer-zus complex dat hij vindt dat hij haar moet beschermen en heel belangrijk is en blablabla. Hij geeft daarnaast nu ook meer om zijn eigen leven dan vroeger nu ze op een plek wonen. Hij sport heel veel en zit in het basketball team van de school. Hij geeft stiekem heel veel om zijn uiterlijk en wil geen gram vet zien omdat hij dan bang is minder populair te zijn. Hij is namelijk aanvoerder wat hem dus quiet popular maakt. Met de straf werd er gesmeekt of hij niet uit het team gegooid werd want dankzij hem maakten ze eindelijk weer eens kans in de competities.