Liam

Met een kartonnetje vol dampende bekers koffie liepen we terug richting ons blokhutje. "Dat duurde lang." mompelde ik, terwijl ik over mijn schouder keek naar de enorme rij waar we niet zo heel lang geleden nog in hadden gestaan. Riley haalde haar schouders op. "Het is het begin van het schooljaar, iedereen heeft de Starbucks gemist." Ik bestudeerde de verschillende bekers in de kartonnen houder. "Welke is nou van mij?" Ik bleef even staan zodat Riley me in kon halen. Ze boog zich over de bekers en snufelde aan een paar deksels. "Deze." ze wees naar een transparante plastic beker met een schuimige witte substantie erin." Ik pakte een rietje en trok met mijn tanden het papier ervanaf. Met het rietje tussen mijn tanden stak ik hem door de opening in het ronde deksel en nam een slok. Riley keek me vol verwachting aan. De smaken van witte chocolade, mokka en pepermunt smolten samen op mijn tong en mixten verrassend goed. "Hmm!" deed ik op verraste toon, met het rietje nog steeds tussen mijn lippen. Een overenthousiaste grijns verscheen op Riley's gezicht en ze klapte een paar keer in haar handen. "Goed geraden!" zei ik, nadat ik zoveel van het ijskoude spul achter elkaar naar binnen had gezogen dat er een fikse pijnscheut door mijn hoofd heen ging. "Hoe wist je dat ik dit lekker zou vinden?" Riley trok één schouder op. "Ik heb er nog nooit naastgezeten." zei ze triomfantelijk. Met een zwierig gebaar trok ze haar eigen beker uit het karton. Een kartonnen beker met een plat deksel. "Wat heb jij dan?" vroeg ik nieuwsgierig. "White Chocolate Mocha." zei Riley. "Hetzelfde als wat jij hebt, maar dan warm en... zonder pepermunt." Ze nam een slok en sloot tevreden haar ogen. "Hmmmm." Ik schoot in de lach. "Mag ik eens proeven?" Riley opende haar ogen en trok de beker tegen zich aan alsof het een pasgeboren baby was. "Ben je nou helemaal gek geworden? Natuurlijk niet." Ik keek naar mijn eigen beker. "Oké." zei ik quasi-beteuterd, en ik nam nog een slokje van mijn eigen koffie. Na een paar seconden verscheen de kartonnen beker toch in mijn gezichtsveld. "Hier." grinnikte Riley. "Wel voorzichtig. Het is heet." grijnzend nam ik de beker aan en zette hem aan mijn lippen. De hete vloeistof voelde raar op mijn tong, die nog half verdoofd was door het ijs. "En?" vroeg Riley toen ik de beker weer liet zakken. Ik likte nadenkend over mijn lippen. "Niet goed geproefd. Nog een keer." Ik zette de beter op nieuw aan mijn mond en nam een tweede slok. "Hé, niet alles opdrinken!" riep Riley verontwaardigd. Grinnikend gaf ik haar de koffiebeker terug. Ze schudde even met de beker, alsof ze voelde hoeveel er nog inzat, en knikte toen opgelucht. "En?" vroeg ze opnieuw. Ik grijnsde. "Heeeeeeerlijk." zei ik terwijl ik theatraal langs mijn lippen likte. Riley schoot in de lach en zette een stap naar me toe, waarna ze zich over mijn koffiebeker boog. "Weet je nog niet hoe die van mij smaakt?" vroeg ik, terwijl Riley een lange teug van mijn koffie nam. "Wawel." mompelde ze, met het rietje nog steeds in haar mond. Ik vroeg me net af of brainfreeze niet erger zou zijn als je net iets warms had gedronken toen Riley overeind kwam en met een pijnlijk gezicht naar haar voorhoofd greep. "Au." zei ze met een pruillipje. haar hoofd liep rood aan. Ik schoot in de lach en na een paar seconden begon Riley ook te lachen. "Lach me niet uit!" riep ze, lachend, en ik moest alleen nog maar harder lachen. Na een tijdje hield Riley haar eigen, warme koffiebeker tegen haar voorhoofd en keek voor zich uit, in de richting van ons blokhutje. "Laten we maar gaan." zei ze, haar ogen nog betraand van het lachen en de brainfreeze. "Anders wordt de andere koffie allemaal koud."

Jeremy

Ik duwde geagiteerd mijn bril hoger op mijn neus en staarde ingespannen naar de tekentjes voor mijn neus. Professor Pearson had me deze foto gestuurd in de vakantie van het meest recent gevonden stuk papyrus met een Griekse tekst erop. Het was alleen niet echt een stuk papyrus. Het waren eerder kleine snippertjes waar eigenlijk niks uit op te maken viel. Er miste gewoon teveel. Pearson had met kriebelige letters in een brief geschreven dat hij het me eigenlijk helemaal niet mocht geven, maar dat hij dacht dat ik het zeer interessant zou gaan vinden. En daar had hij gelijk in gehad. Papyrologie was mijn specialiteit. Ik vond het geweldig om een tekst te creëren uit losse woorden, soms zelfs alleen maar losse letters. Papyrologie was een extra college wat ik volgde op de universiteit. Ik was er in korte tijd best goed in geworden en had al best wat kleine dingetjes ontcijferd. Het probleem was, dat die kleine dingetjes ook altijd al door iemand anders waren ontcijferd. Maar bij deze tekst was dat niet het geval. Deze tekst was nog maar net gepubliceerd en er wisten nog maar weinig mensen vanaf. Ik was er deze zomer al een paar weken mee bezig geweest, maar ik was niet heel erg opgeschoten. En nu was ik er dus weer mee bezig. Er lagen een paar boeken om me heen die me zouden kunnen helpen, maar het belangrijkste wat ik nu moest doen, was uit zien te vinden welke woorden er in dat enorme gat zouden kunnen passen. Ondertussen kreeg ik lichtjes mee wat er in de hut gebeurde. Liam en Riley waren vertrokken. Waarom precies wist ik niet. Kort daarvoor was een ander meisje de hut uit gestampt. Volgens mij begon haar naam met een A. Hunter was erachteraan gegaan en de andere jongen was ook vertrokken. De overgebleven meisjes waren een gesprek aan het voeren wat nogal oppervlakkig klonk. Het moest een zelfstandig naamwoord zijn. En het werkwoord.. Eimi? Misschien was het eimi-zijn.. Of eimi-gaan.. Ik beet op de pen in mijn mond en wreef even in mijn ogen. Ik keek nog eens naar de woorden die nog wel leesbaar waren. Het was alsof er allemaal losse puzzelstukjes in mijn hoofd zweefden. Puzzelstukjes waarvan ik wist dat ze in elkaar pasten, maar dat er alleen nog een paar misten. Ik sloot mijn ogen eventjes en probeerde mijn hoofd leeg te maken. Soms werkte het, het beste om met een vernieuwde blik naar de tekst te kijken. Ik opende mijn ogen weer en keer naar de zin. Maar wacht eens.. Dat was het! Dat was het gewoon! Ik sloeg mijn hand voor mijn mond en zwaaide mijn voeten over de rand van het bed. "Dat is het! Ik heb het gevonden!" riep ik enthousiast. Samantha en Arlynn keken me een beetje verbijsterd aan. Ik griste de foto van het bed en begon op en neer te springen. "IK HEB HET GEWOON GEVONDEN! WOOHOO!" Schreeuwde ik. Er stond een grijns van oor tot oor op mijn gezicht. Ik rende naar de deur. Professor Pearson moest hiervan weten. "Ik heb het gevonden!" riep ik nog eens, voordat ik de deur open deed en naar buiten rende.

Hunter

Het werd doodstil nadat Riley en Liam waren vertrokken. Arlynn zag een beetje bleek. Ze deed een poging haar knieën op te trekken, maar haar gezicht vertrok pijnlijk en ze gaf het op. Samantha stond nog te kijken naar de verzameling bekertjes van Riley. Brandon keek naar zijn zus, ik nam aan dat ze familie waren, ik kon me niet herinneren of er iets over was gezegd, maar ze hadden wel wat weg van elkaar. Het was niet veel, maar ik kon het zien. Ik zuchtte even. "Ik zal eens kijken waar mevrouw met de lange achternaam naartoe is gegaan." zei ik en ik sprong uit mijn bed. Als een volleerd turner landde ik recht op mijn voeten en viel ik niet uit balans. Goed geoefend. Mijn tweelingzus Allison en ik hadden vroeger ook een stapelbed gehad. We stapelde altijd allemaal kussens en dekens op elkaar en vervolgens namen we een duik vanaf het bovenste bed. Een keer was Allison heel verkeerd terecht gekomen en had ze haar pols gebroken. Ze had gekrijst als een klein roze speenvarken. "Je gaat haar toch niet echt achterna he? Ze leek erg boos." zei Brandon. Ik haalde mijn schouders op. "Ik ben een man van love and peace" en ik stak twee vingers als een peace teken op. "Tot zo!" Ik slofte het hutje uit. Waar zou ze naartoe zijn gegaan? Ik dwaalde wat in de rondte. Na een tijdje zag ik Ashleigh op een steen zitten. Ze had haar rug naar mij gekeerd. "Boe" zei ik droog. Ik zag haar schouders schokken van de schrik. Ik stak mijn handen in de zakken van mijn vaalbruine colbert jasje (niet zo'n strak en net ding, deze was overduidelijk al heel wat keren gedragen) en ging op de grond naast haar zitten. Ik zei niets. Na een tijdje verbrak ik de stilte. "Riley en Liam zijn koffie halen. Kom je terug naar binnen, met een beetje geluk halen ze ook iets voor jou." zei ik rustig. "Ik peins er niet over om terug te gaan." Antwoordde Ashleigh snibbig. "Als je je nu even over dit hele gedoe heen zet, kunnen we het heel leuk maken met zijn alle." zei ik. Ashleigh was stil. Ik ging overeind staan en stak mijn hand uit. "Kom je mee?" Ik zette een charmante glimlach op. Over het algemeen was ik redelijk goed in het meekrijgen van mensen. Als ik zo naar Ashleigh keek, leek het me deze keer ook weer te lukken. Ashleigh keek even twijfelend van mijn hand naar mijn hoofd en weer naar mijn hand. Uiteindelijk stond ze op en nam ze mijn hand niet aan. Ik haalde nonchalant mijn schouders op. In stilte liepen we terug naar het hutje.

Riley

"Zeg Jer. Geef me die tas eens aan." Ik leunde over de rand van het oude, misschien op sommige punten verrottende stapelbed en wees naar een plastic tas, onderaan het trappetje dat er eigenlijk niet zo stevig uit zag. Eigenlijk vond ik dit best een leuke hut. Het zag eruit als het hutje op kamp Firewood, waar ik vijf zomers had doorgebracht. Het rook zelfs hetzelfde. De geur van schimmel in een badkamer die zonder twijfel veel te weinig werd schoongemaakt en de duffe geur van een vochtige kamer vol met oude boeken. En die geur van iets dat al zolang onder een bed lag dat de herkomst en wat het eigenlijk was niet meer te bepalen waren. Jeremy schrok op uit zijn boek en keek me even een beetje angstig aan. "Maak je maar geen zorgen. Mijn Chinchilla's zitten in die sporttas daar. Deze tas bijt niet." Grapte ik. Jeremy's blik werd er niet geruster op. "Ik heb niet echt Chinchilla's bij me hoor." zei ik toen nog maar zachtjes. Hij kwam nu in beweging en gaf de tas door naar boven. "Dankjewel." zei ik vrolijk toen ik de tas aanpakte. Ik inspecteerde de plank die naast mijn bed was getimmerd. Het was alles behalve stevig, maar het zou moeten kunnen. Ik begon de tas uit te laden en de plank vol te zetten. "Zijn dat Starbucks bekertjes?" zei Hunter, vanaf de andere kant van de kamer. Ik draaide me grijnzend om. "Yup." "Wow. Dat zijn er veel." zei Samantha. Ze was opgestaan en bekeek de bekertjes. "Je bent echt vaak naar de Starbucks geweest in je leven." Ik trok mijn wenkbrauwen op. Ik had net het laatste bekertje op de plank gezet. De kersteditie waar ik Caramel Macchiato uit had gedronken. "Dit? Dit zijn alleen de bekertjes van vorig jaar. Ik heb thuis een hele kast vol." Ik begon naar het trappetje te kruipen en klom naar beneden. "Nu we het toch over Starbucks hebben. Ik vind dat het tijd wordt om de eerste van het jaar te gaan drinken. Moet ik iets meenemen?" Ik keek de hut door. "Ja. Lekker." zei Hunter. "Oké. Wat wil je?" Ik grabbelde in mijn dichtstbijzijnde tas naar pen en papier. "Ehm.. Koffie?" Zei Hunter. Ik keek hem teleurgesteld aan en schudde mijn hoofd. "Nee, nee, nee. Je gaat geen gewone koffie drinken bij de Starbucks. Nope." Ik keek hem even schattend aan. "Wat jij nodig hebt is.. Cinnamon Dolce Latte." Hunter haalde een wenkbrauw op. "Oké. Als jij het zegt. Doe dat maar dan." "Wat voor koffie past dan bij mij?" zei Liam nieuwsgierig. "Iced Peppermint White Chocolate Mocha. Zonder twijfel." zei ik meteen. Liam knikte een paar keer. "Oké. Klinkt goed." zei hij goedkeurend. "Arlynn? Jij ook iets?" Ik was bezig dingen op mijn blaadje te krabbelen. "Ehm.. Zeg maar iets." zei ze. "White Hot Chocolate. Die is echt heerlijk." zei ik. "En voor Samantha.. Caramel Macchiato. En Brandon een Espresso Macchiato. Jup. Dat is het." Iedereen leek wel tevreden. Mijn blik schoot opeens naar Jeremy die weer verdiept was in zijn boek met tekentjes die ik nog steeds niet kon lezen. "Jer? Caffè Americano?" zei ik vragend. Jeremy maakte een geluidje, maar ik wist zeker dat hij me niet had gehoord. Ik haalde mijn schouders op en krabbelde nog een Caffè Americano op het blaadje. "Mooi. Dan ben ik zo terug." Ik liep al richting de deur. "Hé. Wacht. Je gaat dat nooit alleen kunnen dragen." zei Liam, die ondertussen van zijn bed was geklommen. Daar had hij wel een punt. "Goed. Dan zijn we zo terug."

Liam

Na een hoop gezeur en geruzie had eindelijk iedereen een bed. Riley, Hunter en ik hadden ons erbij neer gelegd en aangeboden boven te slapen, aangezien wij het grootste aandeel in de stunt hadden gehad. Ashleigh had, door Brandon dood te gooien met de betekenis van het woord 'galant', waar hij zelf blijkbaar nogal dol op was, ook hem zover gekregen om boven te slapen. Nu lag ik op een versleten matras en staarde naar het lage plafond van het hutje. Het zat vol met spinnewebben en ineens begreep ik waarom de meiden zo per se beneden wilden slapen. En Jeremy, die zag ik er ook wel voor aan om bang voor spinnen te zijn. "Eigenlijk best leuk, zo'n bovenbed." zei Riley optimistisch. Ze zat rechtop op haar bed en haar benen bungelden over de rand. "Behalve als je eraf valt..." mompelde Hunter met een brede grijns. Ik keek naar beneden en zag een enorme, vormeloze tas die duidelijk vol kleding zat. "Dan heb ik ten minste een zachte landing." Riley had duidelijk minder geluk. Zij sliep boven Jeremy, en die leek voornamelijk boeken bij zich te hebben. "Ik moet maar gewoon niet vallen..." zei ze met een pijnlijke blik. "Wil je ruilen?" bood Hunter aan. "Ik ben niet zo breekbaar." Riley grijnsde. "Nee hoor, maar lief dat je het aanbiedt." Een opgeluchte glimlach kroop over mijn lippen. De sfeer ging er al met sprongen op vooruit nu het beddendrama achter de rug was. Al hadden Ashleigh en Arlynn sinds het opeisen van hun bed niet veel meer gezegd, en ook Jeremy was stil geweest. Ik voelde me een beetje schuldig dat we hun erbij betrokken hadden. Voorzichtig liet ik mijn bovenlichaam over de rand van het bed zakken zodat ik het bed onder me kon zien. Arlynn greep met een gesmoord gilletje naar haar borstkas. "Jemig, ik schrok me lam." Ik grinnikte verontschuldigend. "Sorry. En sorry dat ik jullie meegesleept heb in deze bende. Als ik had geweten dat het zo uit de hand zou lopen, had ik we beter nagedacht." Arlynn keek me even schattend aan en wuifde toen mijn verontschuldiging weg. "Ach, dat had je ook niet kunnen weten. En het was niet jouw schuld dat die stomme Robert dacht dat ik erbij betrokken was." Ik glimlachte naar Arlynn en wendde me toen tot Jeremy en Samantha. Jeremy keek op van zijn boek en haalde zijn schouders op. Hij was een jongen van weinig woorden, dat was duidelijk. Ook Samantha leek niet kwaad meer. "Het is zoals het is, we kunnen er nu weinig meer aan veranderen." zei ze filosofisch. Ashleigh stond op van haar bed en kwam voor me staan. "Nou, ik ben dus niet zo vergevingsgezind." zei ze kattig. "Mijn ouders betalen voor de het meest luxe kamercomplex op deze campus en dankzij jou en dat... slonzige volk," -ze gebaarde naar Riley en Hunter- "zit ik nu in dit... blokhutje." Ik grijnsde naar Ashleigh en schudde mijn hoofd. "Nee, ik verontschuldigde me ook niet tegen jou. Alleen tegen Jeremy, Arlynn en Samantha." Ashleigh's mond viel open van verontwaardiging. "Jij- Hoe durf je!? Heb je enig idee wie je tegenover je hebt?" Ik knikte en kwam een stukje overeind. "Ashleigh Meredith Templeton-Hales." zei ik in een nog bekaktere imitatie van de hooghartige toon waarop Ashleigh zich had voorgesteld. Ashleigh's gezicht werd knalrood en haar ogen leken uit haar hoofd te springen als ze zich nog kwader maakte. "Wacht maar tot mijn ouders hiervan horen!" siste ze in met een enorme inzet om haar stem onder controle te houden. "Jij gaat hier zoveel spijt van krijgen, mannetje." "Oh dat heb ik al hoor." zei ik kalm. "Het was nooit mijn bedoeling om Jameson echt iets aan te doen." "Ik bedoel," zei Ashleigh met opeengeklemde kaken. "van het feit dat je mij erbij betrokken hebt." Ik leunde iets naar voren en keek haar aan met gespeeld medelijden. "Oh, dat valt wel mee. Ik weet zeker dat je best aardig bent, als je eenmaal door dat verwaande gedrag van je heen hebt geprikt." Ashleigh balde haar perfect gemanicuurde handen tot vuisten en haalde diep en schokkerig adem. "Ik ga een luchtje scheppen." zei ze hooghartig. "Ik blijf hier geen minuut langer." Na haar opmerking kracht bij te zetten met een vuile blik in mijn richting liep ze naar de deur en trok hem met een dramatisch gebaar open. Zonder de binnenkant van het hutje nog een blik waardig te keuren beende naar buiten en sloeg de deur met een harde klap dicht. Het hele huisje trilde ervan. "Moest dat nou?" vroeg Samantha vermoeid. "Nee." zei ik, en ik liet me weer achterover op mijn bed vallen. "Maar het voelde wel goed."

Brandon

Verdomme Samantha ook. Als ze daar niet had gestaan en niks had gedaan. Maar ze probeerde ons alleen maar tegen te houden ik had het haar niet moeten vertellen. Mijn schuld dus. En daarbij stond het niet in de planning dat de directeur van het podium viel. 'Ga jullie spullen halen.' Ik sjokte het kantoortje uit en ging mijn spullen maar halen daar waar ze stonden te wachten op goh mij. Samantha snikte zachtjes terwijl ze naast me liep. Ik betwijfelde of het van het geschreeuw van net was. Misschien van de shock of wel van de straf. 'Sorry.' Ik keek naar haar maar ze scheen expres van me weg te kijken. Misschien hoorde ze me niet. 'Sam het spijt me.' Ze wierp me een boze blik toe en begon sneller te lopen en ging naast die tut lopen die de boel net helemaal bij elkaar had geprotesteerd. Ze keek me aan over haar schouder. 'Bedankt.' zei ze snibbig. 'Oh nee nou wordt ie mooi nou is het mijn schuld?' riep ik naar haar. 'Ja als jij je grote mond tegen me had gehouden. Je had moeten weten dat ik daar nooit mee zou instemmen. Moet je kijken wat je nou hebt gedaan.' 'als jij niet zo nodig de boel wilde tegen houden had je hier niet gelopen!' Ze stak haar tong naar me uit. Toen we bij dat huisje waren dat ver achteraan op het terrein stond rook het er muffig en wat wel niet nog meer. Was dat schimmel? Nee vast niet ik was aan het overdrijven, in ieder geval het zag er niet uit. Ashleigh pakte het eerste het beste bed dat er nog wat goed uit zag en ging op het onderste bed zitten. Als een mak schaapje liep Samantha achter haar aan om die erboven te claimen. 'Oh en wij dan?' vroeg ik haar pissig. 'Jullie kiezen die vieze maar.' sprak Ashleigh met haar rug naar ons toe alsof het haar niks kon schelen. Samantha knikte. 'Jullie zijn toch schuldig, mag je wel wat extra gestraft worden.' 'Ik niet!' riep weer dat andere meisje dat net ook liep te protesteren. 'Dan had je maar eerder naar voren moeten lopen.' weer Ashleigh. En ik had nog aardig tegen Samantha gedaan trouwens. En ik was het niet die Ashleigh erbij had getrokken. Geweldig. Opeens schoten de anderen naar voren opzoek naar nog een bed dat er beter uit zag. Kon ik beter ook maar snel gaan doen. Weer ruzie. Gezeur. Het bed dat over bleef moest wel slecht zijn maar ik had er dan ook helemaal geen zin in om wat anders te zoeken en bleef daar maar bij staan. 'Ik slaap echt niet boven.' hoorde ik Riley. 'Nou ik ook niet.' Jeremy. 'Okay kappen nou! Jeremy slaap hier maar onder, ik slaap wel boven.' zei ik. 'En als jullie zo galant kunnen zijn door boven te slapen en Riley en euh..' 'Arlynn.' 'Arlynn ja onder te laten slapen zijn we daar ook van af.' Jemig gezeur. Ze keken me verbaast aan omdat ik vast nu opeens tegen ze in ging. 'Nou zo moeilijk is het toch niet? Galant? Moet ik het spellen.' 'Kun je niet.' Samantha..aardig hoor. Ik keek haar kant op maar weer keek ze van me weg. Ja ik had de boodschap begrepen. Mijn schuld. 'Ach laat maar. Vecht het maar uit.' Opeens bleef ik als bevroren stil staan. Oh nee. Nee nee nee! Mijn aanvoerdersschap! Verloren! Verprutst! Hoe kon ik naar de try-outs gaan. Ik moest iets doen. Nog iets regelen. Nu of nooit? Wat moest ik doen? Ik moest en zou aanvoerder blijven van het basketbal team!

Arlynn

Robert, de conciërge, kneep mijn bovenarm zowat fijn. Het deed pijn. Ik had tranen in mijn ogen staan. Waarom werd ik hierbij gesleept. Ik had niets gedaan. "Iedereen naar mijn kantoortje. Nu. Iedereen!" riep Collins. Robert liet mijn arm los en gaf me een duwtje. "Doorlopen." bromde hij. Met zijn achten en Collins plus Robert liepen we naar het kantoortje. Iedereen was stil, behalve Ashleigh. Ze was druk aan het protesteren. Iedereen leek haar te negeren. We kwamen bij het kantoortje aan en iedereen ging ergens staan of zitten. Ashleigh was nog steeds niet klaar met protesteren. "Kun je alsjeblieft je kop houden? Ik krijg hoofdpijn van je" bromde de vreemdeling die me vanochtend had getroost. Collins schraapte zijn keel. "Jullie begrijpen dat dit niet getolereerd kan worden neem ik aan!" zei hij luid. "Maar meneer, ik heb niets gedaan!" begon Ashleigh weer. "Ik ook niet! Ik ook niet!" viel ik in. Er hing zo'n naar gevoel rondom me. Ik had hier helemaal niets mee te maken. "Stilte!" Collins begon te ijsberen. "Ik zal er geen doekjes om winden, jullie worden voor vier weken naar de strafhut verbannen. Daar kunnen jullie eens goed nadenken over wat jullie hebben gedaan. Alleen les, geen computer, geen plezier, alleen maar dat muffe hok. Dat zal jullie leren." zei hij. "Wat!" Ik kon ieder moment weer gaan huilen. Vier weken met die vreemde in een hok zitten voor iets dat ik niet had gedaan. "Meneer, ik ben het hier absoluut niet mee eens!" Iedereen begon door elkaar te praten. Ik hield me er nu buiten. Ik had het al helemaal gehad.

Riley

De stilte leek minuten lang te duren en alles leek in slowmotion te gaan. In werkelijkheid duurde het maar twee seconden, en ging alles op precies dezelfde snelheid als normaal, maar in mijn hoofd was het een grote dramatische filmscene. Ik stond met wijdopengesperde ogen op en probeerde over de mensen voor me, die ook waren gaan staan, heen te kijken om een glimp van Jameson op te kunnen vangen. "Crap." mompelde ik zachtjes. "Kom, laten we gaan kijken." hoorde ik een stem naast me. Liam legde zijn hand op mijn schouder en duwde me voorzichtig voor zich uit, de rij door. Op mijn beurt duwde ik Jeremy weer tegen zijn rug. Hij zag eruit alsof hij elk moment flauw zou kunnen vallen. Zijn gezicht was zo wit als schapenwol. Nog iets witter zelfs. Hunter en Brandon liepen weer daarvoor. De wereld was ondertussen weer in beweging gekomen, en hoe. Overal praatten mensen druk door elkaar heen en vanuit hoeken van de zaal renden mensen naar de plek waar Jameson lag, om hem zo snel mogelijk de zaal uit te kunnen helpen. We kwamen op een punt waar we goed zicht hadden op de situatie. Jameson lag ondertussen op een brancard met een nekkraag om. Ik beet op mijn lip. "Sam?" hoorde ik opeens Brandon zeggen en ik zag hoe hij weg liep naar de hoek van de zaal waar een trap naar het podium was. Daar, bij het gordijn, stond een meisje tegenover een grote, grijze meneer. Collins. De onderdirecteur. Ik wendde mijn blik af van het Jameson gebeuren en volgde hem. Ik wist niet zo goed waar ik anders heen moest. Ik wist dan Jeremy, Liam en Hunter me ook volgden. Toen we dichtbij genoeg waren gekomen, kon ik zien dat het meisje dat Brandon Sam had genoemd er bleek uit zag. Ze had het treintje in haar handen. De radertjes in mijn hoofd draaiden koortsachtig. Het treintje had de draadjes niet gebroken toen het had gemoeten. Jameson had iets tegen ene Samantha gezegd, en hier stond nu een meisje op het podium met een treintje in haar handen dat Sam werd genoemd. Het paste opeens allemaal als een grote puzzel in elkaar. "Heeft ze.. Nee toch.." mompelde ik. "Kennelijk wel." zei Liam met een grimas. Brandon was het podium opgeklommen en stond ondertussen naast Samantha. "Dit betekent een zware straf!" zei Collins met zijn piepstem. Zijn gezicht was knalrood en het leek erop dat hij de preek in een adem had uitgesproken. Het huilen stond Samantha duidelijk nader dan het lachen. "Maar.. Maar.." stamelde ze. Het leek erop alsof ze er niet meer dan dat uit kon brengen. "We bespreken dit verder op mijn kantoortje." zei Collins, en hij greep het radeloze meisje bij haar bovenarm. "Zij was het niet!" klonk op eens een stem vanuit het publiek. Ik draaide me in een beweging om. Een meisje met een strakke knot in haar haren en een keurig, strak kokerrokje keek een beetje verwaand, maar vastberaden naar Collins. Ik haalde even een wenkbrauw op. Er zat vast flink wat geld in dat rokje. Genoeg om een degelijke fiets te kopen, waarschijnlijk. "Oh ja? En wat laat je dat dan denken, juffrouw.." "Ashleigh. Ashleigh Meredith Templeton-Hales." zei het meisje. Zo zo. Bij het dure rokje hoorde ook nog een dure naam. "En dat weet ik, omdat ik het gezien heb. Samantha probeerde het treintje alleen maar tegen te houden. Ze had er niets mee te maken, en wilde alles alleen maar stoppen. Deze vijf hier echter, zijn maar al te schuldig." zei ze met een gebaar in de richting waar Liam, Hunter, Jeremy en ik nog steeds stonden. Ook wees ze nog naar Brandon, op het podium. "Goed. In dit geval gaan jullie ook mee naar mijn kantoortje. En wel nu!" zei Collins, kennelijk een beetje van zijn apropos gebracht. Mijn hersenen werkten weer op volle toeren. "Ach Ashleigh. Dat vind ik toch een beetje sneu hoor. Uit het complot stappen als het je te heet onder de voeten wordt. Dat had ik nou niet van je verwacht." Zei ik snel. Het meisje keek me gedesoriënteerd aan. Ook Collins leek een beetje in de war. "Hoe bedoelt je dat nou weer." zei hij geïrriteerd, maar toch een tikje nieuwsgierig. Liam scheen door te hebben waar ik heen wilde. "Wat ze bedoelde, meneer, was dat Ashleigh hier even schuldig is als dat wij dat zijn. We hebben het plan met z'n allen uitgevoerd." zei hij. Collins scheen te twijfelen. "Dat is niet waar!" zei Ashleigh schel. "Meneer Collins. Deze hier was aan het filmen." Robert, de conciërge, kwam aanlopen met een meisje met witblond haar van wie hij de bovenarm zo'n beetje fijn kneep in zijn enorme handen. Het leek Collins allemaal wat te veel te zijn geworden. Hij wist niet meer wat hij met de situatie aan moest. "Iedereen naar mijn kantoortje. Nu. Iedereen!" riep hij uiteindelijk luid, en hij banjerde de zaal uit, hij had Samantha nog steeds bij haar bovenarm vast.

Liam

Stuiterend van opwinding zat ik op mijn klapstoeltje te wachten tot de ceremonie begon. Riley zat naast me en was al net zo hyper als ik. Op de andere stoel naast haar zat Jeremy voor zich uit te staren alsof hij een moord had gepleegd. Riley fluisterde hem af en toe wat geruststellende woordjes toe. Aan mijn linkerkant zat Hunter onderuitgezakt op zijn stoel met een afstandsbediening. We hadden de afgelopen paar uur allemaal fanatiek zitten knutselen om ons meesterplan in werking te zetten. Overal achter de coulissen waren nu touwtjes gespannen. Aan één van de touwtjes hing een grote emmer vol stroop, en ernaast een plastic bak vol veren. Zelf begreep ik al helemaal niks meer van de ingewikkelde constructie, maar als ik Jeremy moest geloven hoefde maar één touwtje te knappen, en de emmer zou omkieperen, en de bak met veren een seconde later. Dus hadden we het draadje dat ongeveer vijf centimeter boven de grond was gespannen zo verzwakt dat een aanrijding van Hunter's treintje de genadeklap zou zijn. Tot mijn groot genoegen zag ik een paar rijen verderop een meisje met een camera zitten. Geweldig! Onze stunt zou nog vereeuwigd worden ook! Ik keek verder om me heen. De zaal was inmiddels zo goed als vol. Ik stoote Riley aan. "Hoe lang nog?" Riley trok haar mobieltje uit haar broekzak en keek op het schermpje. "5 minuutjes voordat de ceremonie begint." zei ze met een brede grijns. Ik knikte even. "Wanneer zullen we toeslaan?" Ik keek vragend naar Hunter. Hij haalde zijn schouders op. "Geef maar een gil en ik druk op de knop." Riley keek me schattend aan. "Niet gelijk aan het begin..." zei ze langzaam. "Hij moet middenin een zin zijn." Ik knikte goedkeurend. "Misschien wanneer hij over de regels begint... Ken je de speech nog van vorig jaar?" Als ik me niet vergiste zat Riley een jaar later dan ik, dus had ze de speech nog maar één keer meegemaakt. Maar blijkbaar had ze een goed geheugen, want ze knikte een paar keer. "Flarden." zei ze peinzend. "Eerst had hij het over hoe geweldig deze school wel niet was, en op een gegeven moment zei hij iets als... 'Maar ik moet jullie teleurstellen. Het gaat hier niet allemaal over rozengeur en-'" "One-night-stands!" viel ik bij. Riley klapte enthousiast in haar handen. "Dat vond ik zo raar!" lachte ze. "Welk schoolhoofd zegt nou zoiets?" Ik haalde mijn schouders op. "Geen idee, maar hij zegt het ieder jaar. Dus denk jij wat ik denk?" Riley knikte heftig. "Jazeker. Great minds think alike." Ik grijnsde en wendde me tot Hunter. Die had het hele gesprek gevolgd en knikte nu met een vage glimlach om zijn lippen. "Dat lijkt me wel een goed moment." zei hij droogjes. Op dat moment ging het zaallicht uit en de spots op het podium aan. Onder ongeïnteresseerd applaus schrijdde het schoolhoofd het podium op. Hij stak beide handen op om het publiek tot stilte te manen. Jameson was een lange statige man met keurig gekamd donker haar, zoals altijd gehuld in een driedelig pak. Even schraapte hij zijn keel, voordat hij zijn speech begon op exact dezelfde manier als de twee voorgaande jaren. "Welkom, studenten. Het doet me deugd om jullie hier allemaal te zien zitten. Gezond en uitgerust, en klaar voor een nieuw studiejaar. De eerstejaars heet ik welkom. Het is mij een eer om jullie hier te mogen ontvangen, en ik hoop van harte dat we al jullie verwachtingen waar kunnen maken. Tegen oude vrienden zeg ik welkom terug, en ik vraag van jullie een gunst. Namelijk je te ontfermen over hen die hier voor het eerst zijn." Riley zat met open mond te luisteren. "Niet te geloven." fluisterde ze. "Hij zegt gewoon exact hetzelfde als vorig jaar!"

Minuten kropen voorbij. De zalvende stem van Jameson galmde door de zaal, en de meeste aandacht was hij al verloren. Maar Riley en ik letten beter op dan we ooit hadden gedaan. Het meeste wat hij zei ging langs ons heen, maar beiden hielden we onze woorden gespitst, wachtend op die ene zin. En na wat een eeuwigheid leek te duren kwam die dichterbij. Jameson was eindelijk uitgepraat over de vele kwaliteiten van onze universiteit, en nam nu een slok water uit het glas dat op zijn lessenaar stond. Meestal begon hij na die slok over de regels. En ja hoor. Ik keek opzij en zag dat Riley haar lippen meebewoog met de woorden van de directeur. "Maar ik moet jullie teleurstellen..." Mijn hart bonkte in mijn keel. Riley leek mijn blik te vangen en even keken we elkaar ademloos aan, wachtend op dat ene woordje. "...One-night-stands." "Nu!" sisten Riley en ik in koor, en Hunter drukte een paar knopjes in op de afstandsbediening. Een paar seconden hield ik mijn adem in, maar er gebeurde niks. Ik keek verbaasd naar Hunter, maar ook die leek het niet te begrijpen. Toen pas drong het tot me door dat Jameson gestopt was met praten. Hij keek nu met opgetrokken wenkbrauwen opzij, naar iets in de coulissen dat wij niet konden zien. Even voelde ik een onaangename druk op mijn borstkas. Had hij het treintje gezien? "Wat doet u hier, juffrouw Samantha?" klonk de stem van Jameson door de zaal. Er klonk een zacht geroezemoes. Iedereen vroeg zich af wat er gaande was. Er kwam geen antwoord tot Jameson zijn vraag herhaalde. Riley en ik wisselden een gespannen blik. Zodra we weer naar het podium keken klonk er een doffe klap, gevolgd door een gesmoorde schreeuw, en als in slow motion kwam de plakkerige bruine substantie naar beneden. Jameson wankelde op zijn plaats terwijl de veertjes om hem heen dwarrelde en bleven plakken in de stroop. De zaal werd hysterisch. Sommige mensen schreeuwden of snakten naar adem, maar de meesten lagen dubbel van het lachen. "YES!" siste Riley, en ook Hunter grijnsde voldaan. Een warm gevoel trok door me heen. Het was ons gelukt! Maar ik juichte te vroeg. Jameson leek nog niet helemaal begrepen te hebben wat er gebeurd was. Trillend van woede keek hij de zaal in. "Dit... Dit is absoluut onacceptabel!" bulderde hij. Hij probeerde de veertjes van zich af te schudden maar gleed daarbij uit in de enorme plas stroop waar hij instond. Met open mond keek ik toe hoe hij in een soort vreemde achterwaartse koprol van het podium afviel. Hij maakte een val van zo'n anderhalve meter en kwam toen met een pijnlijke schreeuw op de harde vloer terecht. Plotseling was het doodstil in de zaal. Shit... Dit was niet de bedoeling.

Jeremy

Ik was nog maar een paar uur op school, en mijn hele leven was ineens drastisch veranderd. Ik zat opeens middenin een complot, en ik begreep eigenlijk helemaal niet hoe ik daarin verzeild was geraakt. Wat deed ik hier? Riley Mitchell hield nog steeds mijn pols vast, en ondertussen stonden we in de hal van het hoofdgebouw. Ik probeerde mijn hand los te trekken, maar het leek wel alsof haar hand van ijzer was. Er zat geen beweging in. "Goed. Jullie gaan de stroop en veren regelen, en dan ga ik met Jeremy bezig met de constructie." zei ze zachtjes tegen de andere jongens. Waarom had ik nou gereageerd toen ik het plan had gezien. Ik wilde hier helemaal niet aan mee doen, maar ik wist nu wel dat ik eigenlijk geen keuze had. Ik ging hier niet aan kunnen ontsnappen. De jongens knikten even en liepen samen een kant op. "En nou gaan wij touw zoeken en andere dingen die jij in je hoofd hebt. Kom mee, Jer." Ik vond het helemaal niks dat ze me 'Jer' noemde. Niemand noemde me zo, en ik had eigenlijk gehoopt dat, dat ook nooit zou gaan veranderen. "Ik weet niet of ik dit wel-"Begon ik dapper, maar Riley's stem kwam een stuk luider boven de mijne uit. "Oh kijk! Daar is een kunstachtig lokaal! Daar hebben ze vast touw!" Ik slikte even. Ik wilde dat ik haar nooit ontmoet had. Dat ik gewoon nog op het bankje had gezeten met mijn Odyssee. Maar ik moest me gedragen als Odysseus. Ik moest dapper zijn. Ik haalde diep adem terwijl Riley me het lokaal in leidde, dat niet eens op slot bleek te zijn. We liepen naar de voorraadkast en toen we daar waren liet ze me los. Misschien als ik snel was kon ik nu- "Hier. Hou vast." zei ze. Ze duwde een paar bollen wol in mijn handen. Ze glimlachte even en begon toen naar andere voorwerpen in de kast te graaien. Toen ze klaar was gooide ze alles in haar tas en pakte ze mijn pols weer vast. "Op naar de aula." zei ze vrolijk. Ik hield mijn mond maar en had de kans om te ontsnappen eigenlijk al opgegeven. Misschien moest ik maar gewoon mee werken, dan was het vast gauw weer over en kon ik verder met mijn leven. Ik moest sterk zijn. Dit was best leuk.. Toch?

Arlynn

Inmiddels had ik onwijs veel zin gekregen om te gaan beginnen aan mijn nieuwe studie. Ik had de eerste helft van de openingsceremonie enthousiast bij gezeten en nu strompelde ik buiten met mijn camera rond. Omdat ik Bewegingswetenschap ging doen had ik besloten mensen te gaan filmen. Zodat ik hun manier van voortbewegen kon gaan bestuderen. Dat zou me misschien van pas komen. Ik had mijn camera gericht op een klein groepje mensen. Het waren drie jongens en een meisje. Ze liepen op een jongen af die onder een grote boom zat en met een modeltrein speelde. Ik ging wat dichterbij staan zodat ik ze kon horen. Ze vroegen de jongen of hij mee wilde werken aan een of ander plannetje. Iets waarbij ze zijn treintje konden gebruiken. Het kwam er op neer dat Jameson tijdens de ceremonie onder de stroop en veren zou komen te zitten. Interessant. Een reden om mijn camera erbij te houden tijdens de tweede helft van de ceremonie. Ik besloot verder te lopen en bleef alles filmen. Misschien was het wel leuk om een video dagboek bij te houden. Ik keerde de lens van mijn camera naar mezelf en glimlachte. "Hi! Ik ben Arlynn Nolan! Vanaf vandaag zit ik op een Universiteit in het regenachtige Engeland." Ik sprak de laatste woorden met een vreselijk slecht Schots accent uit. "Ik ga hier Bewegingswetenschappen doen, zodat ik de manke kan leren lopen enzovoorts. Ik weet hoe lastig het is om mank te lopen, ik spreek uit ervaring. Daarom wil ik andere juist helpen." Jeetje, wat was het genant om tegen je camera te praten. Ik drukte op het uit-knopje en borg de camera op in mijn bruine leren schoudertasje. Er hingen touwtjes met kleurrijke kralen aan. Mijn maag begon zachtjes te rommelen. Ik besloot naar de kantine te gaan. Kijken of het eten hier te eten is. Op mijn High School in Amerika was het eten vreselijk. Het lag op je bord alsof het al drie keer herkauwd was. Alleen de Pizza-Dinsdagen waren leuk. Dan haalde ik met Dan, Tiffany en Call altijd een grote salami pizza. Ik miste mijn vriendengroep nogal. Maar Tiffany en ik hadden afgesproken iedere avond samen te bellen.

Yay voor inspiratieloosheid!

Riley

Ik werd helemaal enthousiast van het idee dat we over een paar uren een met veren en stroop bedekte Jameson zouden zien. 'Oké. Laten we hem zoeken.' zei ik met een glimlachje en wilde al weglopen. Opeens hoorde ik de stem van iemand anders. 'Hé. Wat zijn jullie van plan? Can I join?' Ik draaide me weer om. Ik keek even naar Liam. 'Oh ja hoor. We kunnen nog wel wat mensen gebruiken.' zei hij met een grijns en ik glimlachte eventjes. Ik liep weer verder, maar draaide me toen weer om. 'Hoe heten jullie eigenlijk?' vroeg ik toen. Die gedachte was nog niet bij me opgekomen. Ik had hun gezichten hier wel eens eerder gezien, maar ik was echt een ramp met namen. 'Liam Cooper.' zei de jongen, die dus kennelijk Liam Cooper heette. De ander heette Brandon Evans. 'Nou, Liam Cooper en Brandon Evans. Laten we Jeremy Craft dan maar gaan zoeken.' zei ik vrolijk en ik pakte Liam bij zijn pols vast, hij stond namelijk het dichtste bij, en trok hem mee. Brandon hobbelde een beetje achter ons aan. 'Wie zoeken we precies?' vroeg hij. 'Jeremy Craft. De slimste studienerd van de universiteit.' zei Liam, terwijl ik om me heen keek. We liepen een paar rondjes over het plein, maar konden de jongen van vanochtend niet vinden. 'Misschien zit hij wel nog steeds bij de fontein.' mompelde ik, en ik bleek gelijk te hebben. Hij zat inderdaad precies op hetzelfde bankje als dat hij vanochtend gezeten had. Ik pakte het papier weer uit Liam's handen en liep weer naar het bankje en ging naast het Jeremy persoon zitten. Ik zag hem weer verstijven, net als dat hij vanochtend had gedaan maar ik gaf hem geen tijd om weg te lopen. Ik duwde het papier boven op het boek waar ik nog net van kon zien dat er de 'Odyssee' op stond. 'Zeg. Hoe zou jij dit aanpakken?' zei ik nonchalant. Ik keek even verwachtingsvol naar Liam en Brandon en toen naar Jeremy. Mijn plan had gewerkt. Jeremy's hersenen reageerden voordat zijn verstand dat deed. 'Je zou een complex stelsel van touwtjes kunnen gebruiken om de emmer om te laten kiepen en de veren te laten vallen. Natuurlijk moet de kettingreactie worden begonnen door iets. Dat zou een rijdend voorwerp op afstandsbediening kunnen zijn. Dan zou het moeten werken.' zei hij. Ik glunderde. Kennelijk besefte Jeremy net wat hij had gedaan want hij begon een beetje te stamelen maar ik had hem al overeind getrokken. Hij klampte het boek tegen zich aan. Ik gaf het papier weer terug aan Liam en nu was Jeremy degene die ik meetrok. 'Oké. Jij gaat ons ook helpen. Dat vind je toch niet erg hè?' Jeremy gaf geen reactie, maar zwijgen is toestemmen dus ik ging er maar akkoord mee. 'Dat is perfect.' siste Liam opeens. Ik fronste mijn wenkbrauwen en keek in de richting waarin hij keek. Er zat een jongen onder een boom met een afstandsbediening in zijn hand. Hij bestuurde een treintje dat over de stenen reed. 'Dat is echt geweldig!' zei ik helemaal blij. Jeremy probeerde ondertussen weg te lopen, maar ik pakte hem weer bij de kraag van zijn jas en trok hem terug. 'Blijf. Braaf.' zei ik liefjes.

Liam

Na de eerste helft van de openingsceremonie kroop de tijd voorbij. Ik kon niet wachten om mijn briljante plan uit te voeren. Al moest ik eerst nog uit zien te dokteren hoe. Ik kon het zeker niet alleen. Nadat eindelijk het signaal dat het einde van de eerste helft aanduidde was gekomen stoof ik de Grote Zaal uit en zocht een rustig plekje op de binnenplaats. Op de oude tafeltennistafel rolde ik het stuk papier uit waarop ik het allemaal had uitgedacht. Als alles goed ging zou, tijdens de tweede helft van de openingsceremonie, de directeur van de universiteit, Meneer Jameson tijdens zijn jaarlijkse speech om de eerstejaars te verwelkomen eerst een emmer stroop over zich heen krijgen, gevolgd door een flinke lading donzige veertjes. Ik lachte al in mezelf bij het vooruitzicht. Ik was erg voor originaliteit, maar de klassieke pek-en-veren streek zou nooit oud worden. Maar omdat pek wel erg lastig uit je kleding te krijgen was, en ik liever niet wilde opdraaien voor een vergoeding van Jameson's dure maatpak, had ik besloten het bij stroop te laten, dat plakte net zo goed.

Ik stond peinzend over het vel papier gebogen toen een slanke hand met lange vingers het onder mijn neus vandaan trok. "Wat heb je daar?" klonk een meisjesstem. Toen ik me omdraaide was het eerst wat me opviel een T-shirt met een spugende lama. "Lama loves you." las ik lachend voor. "Inderdaad." zei de stem, terwijl het meisje het papier liet zakken zodat ik haar gezicht kon zien. Een sproeterig gezicht met ondeugend kijkende groene ogen, omlijst met een glanzende bos steil donkerblond haar. "Riley Mitchell." mompelde ik met een brede grijns, plotseling beseffend dat zij waarschijnlijk de perfecte compagnon voor mijn zware missie zou zijn. Er was geen ziel op de campus die nog nooit van Riley Mitchell had gehoord, en iedereen wist dat het eigenzinnige meisje altijd wel in was voor een geintje. Riley keek me afwachtend aan. "Dat ben ik, ja." zei ze toen het still bleef. "En wat is dit?" Ze zwaaide het papier voor mijn gezicht heen en weer. Ik zette een stap in haar richting en trok het blad voorzichtig uit haar handen. "Dit..." zei ik gewichtig, "Dit is mijn missie. Een missie waar jij me bij gaat helpen." Riley keek me even verrast aan, en liet vervolgens opnieuw haar blik over de tekst glijden van het blad dat ik nog steeds voor haar gezicht omhoog hield. Langzaam vormde zich een brede glimlach om haar lippen. Toen begon ze enthousiast te giechelen. "En hoe gaan we dat doen?" Ik zweeg even en wreef langs de achterkant van mijn nek. "Ehm... Tsja... Dat weet ik nog niet precies. Ik ben niet zo'n natuurkundig genie." Riley knikte nadenkend. Toen werden haar ogen groot, en je kon bijna een lampje boven haar hoofd zien verschijnen. "Ik heb net iemand ontmoet die ons misschien kan helpen!" riep ze toen. "Hij zat op een bankje iets ingewikkeld te lezen." Ze knikte nog even, alsof ze wilde bevestigen dat echt gebeurd was. "Weet je ook zijn naam?" vroeg ik geïnteresseerd. Riley dacht even na. "Voorin het boek stond met pen een naam geschreven." zei ze toen. "Jeremy Craft..." Ik sloeg enthousiast met mijn vuist in mijn hand. Jeremy Craft was een genie. Ik kende hem niet persoonlijk, maar ik had gehoord dat hij één van de meest intelligente studenten op de hele campus was. Alle professoren aanbaden hem en er gingen geruchten dat hij de Griekse Oddyssee kon lezen zonder vertaling, en dat hij een IQ had van 250, al betwijfelde ik of dat überhaupt bestond. Hij zou zonder twijfel een smetteloze constructie voor onze Jameson-val kunnen ontwerpen! Meteen vond ik mijn glimlach terug. Ik wist wel dat het een goed idee was om Riley erbij te betrekken.

Introductie: Ashleigh Meredith Templeton-Hales en Liam Cooper

Naam: Ashleigh Meredith Templeton-Hales

Leeftijd: 19

Uiterlijk: Lang, stijl glanzend donkerbruin haar, dat ze vaak in een staart, vlecht of knot draagt. Voor speciale gelegenheden wordt vaak de krultang tevoorschijn gehaald. Ashleigh heeft helderblauwe ogen en een egale huid. Ze is lang en slank en loopt altijd keurig rechtop. Ze draagt kleding van dure merken, maar het is altijd wel redelijk netjes. Meestal draagt ze skinny jeans met nauwsluitende bloesjes of sweaters.

Studie: Tweedejaars Rechten.

Familie: Ashleigh's vader is een succesvol advocaat en haar moeder is makelaar. Beide verdienen veel geld, waardoor Ashleigh uit een hoog maatschappelijk klimaat komt. Ze is dus gewend aan luxe. Ook is ze enig kind, en door haar beide ouders behoorlijk verwend. Met name door haar vader, ze was altijd 'Daddy's Little Girl'. Wel waren haar ouders altijd weinig thuis toen ze jong was, dus heeft ze goed geleerd voor zichzelf te zorgen.

Verleden: Ashleigh is altijd een toegeweide studente geweest. Al op de basisschool had ze plezier in leren. Ze haalde altijd goede cijfers, maar was niet erg populair, omdat ze zich wat verwaand gedroeg en pesterijen meteen verklikte bij de leraren. Zelf is ze nooit gepest, met name omdat iedereen bang was voor de invloed van haar ouders. Op de middelbare school had ze altijd moeite met vrienden maken. Dit vooral omdat haar onzekerheid zich uitte in verwaand gedrag. Ze ging naar een prestigieuze all-girls school en kwam dus weinig met jongens in contact. Ze heeft echter wel een periode gehad waarin het niet zo goed met haar ging. Haar ouders maakte veel ruzie en dit wakkerde een rebelse episode aan bij Ashleigh. Ze sloop 's nachts het huis uit om naar de kroeg te gaan. Zo heeft ze een aantal keer een beetje teveel gedronken en is er het nodige gebeurd met een paar jongens. Ook haar cijfers leidden hier onder. Gelukkig realiseerde ze zich na een paar maanden dat dit niet haar wereldje was, en bovendien bereikte ze wat ze wilde, dat haar ouders zich zorgen om haar gingen maken. Uiteindelijk is ze toch nog met vlag en wimpel geslaagd voor haar VWO-examen, en nu studeert ze rechten om in haar vader's voetsporen te treden.

Meer: Nog altijd heeft Ashleigh moeite met nieuwe mensen, en vaak komt ze in het begin verwaand over. Een beetje verwend is ze ook wel, en vanwege haar hoge intelligentie en hoge status voelt ze zich ook gauw een beetje verheven boven mensen met minder geld en vooral mensen met een minder hoge intelligentie. Ze is erg netjes, en heeft een hekel aan troep. Ze is dus vaak degene die de groep ertoe aanzet om op te ruimen, hoewel ze het in het begin waarschijnlijk meestal zelf zal moeten doen. Ze kan ook goed koken, maar moet wel even wennen aan het simpele fornuisje in de strafhut, die natuurlijk met geen mogelijkheid opweegt tegen het enorme kookeiland dat ze gewend is van thuis.

Naam: Liam Cooper

Leeftijd: 21

Uiterlijk: Liam heeft kort, warrig, zandkleurig haar, zeegroene ogen met pretlichtjes, en licht omhoogwijzende mondhoeken, waardoor zijn gezicht iets ondeugends heeft. Hij is bijziend en draagt dus af en toe een bril, een zwarte met zwaar montuur, maar omdat hij het irritant vind zitten heeft hij meestal lenzen in. Hij draagt voornamelijk gewoon kleding die hij lekker vind zitten. Meestal zijn dat baggy jeans met capuchontruien of T-shirts met bijdehande teksten erop.

Studie: Derdejaars Sociologie.Hij begon op zijn 19e omdat hij op de middelbare school een keer is blijven zitten.

Familie: Liam komt uit een gezin met 8 kinderen. Hij heeft 5 oudere broers en een jonger broertje van 19. Zijn zusje Elif kwam er pas bij toen Liam 13 was, van een andere vader dan Liam en zijn broers. Zijn ouders zijn gescheiden toen hij net 10 was, en 3 jaar later hertrouwde zijn moeder. Zijn vader is na het nieuwe huwelijk van zijn moeder uit zijn leven verdwenen.

Verleden: Als klein jochie hield Liam al van kattekwaad. Hij en zijn broers haalden altijd streken bij elkaar uit, en ook op school kwam hij hiervoor regelmatig in de problemen. Toen hij in groep 6 van de basisschool zat is hij van school gestuurd omdat hij bij een uit de hand gelopen grap per ongeluk de broek van zijn leraar in de fik had gestoken. Op zijn volgende school hield hij zich even koest, maar ook op de middelbare school werd hij regelmatig naar de conrector geroepen. Als het niet om een streek ging, was het wel omdat hij te brutaal was tegen zijn leraren, in slaap viel tijdens de les, of zijn huiswerk niet af had. In de vierde klas van de middelbare school was zijn inzet en concentratie zo slecht dat hij het jaar moest overdoen. Dit had echter niet te maken met zijn intelligentie, die verrassend hoog is, al laat hij het meestal niet merken.

Meer: Liam is vriendelijk en maakt makkelijk contacten, maar deze contacten moeten wel tegen een grapje kunnen, anders knappen ze zelf op hem af. Hij heeft een goed gevoel voor humor en is meestal opgewekt en toegankelijk, maar je zult hem niet snel betrappen op het uiten van affectie. Simpelweg omdat hij niet zo goed weet hoe dat moet. Hoewel hij dus over het algemeen opgewekt en goedlachs is, kan hij dan ook niet zo goed met moeilijke situaties omgaan. Confrontaties gaat hij uit de weg. Een ruzie lost hij het liefst op met een grap of een luchtige knokpartij. Snel, en zonder diepgang.