Samantha

Ik ging maar weer op mijn bed zitten met een zucht. Het was inderdaad best wel saai zo. Ik bedoel maar ik kende alleen Brandon en die was er vandoor. Het was vast interessant geweest om dat interview iets te doen met Arlynn, wie weet kon ze me wat over haarzelf vertellen en dan kon ik haar vertellen over mij. Alhoewel, ik deed tegenwoordig niet meer echt veel aan sporten. Nu ik er nog beter over na ging denken snapte ik mezelf niet. Al die tijd in welk dorp of stadje dan ook had ik aan dansen gedaan op een of andere dans school, dus waarom was ik er nu mee gestopt? Ja ik liep hard in de zomervakantie maar dat was eigenlijk alleen om mijn conditie een beetje op te bouwen. Was ik maar zo loyaal aan sport als Brandon aan zijn basketbal. Ik hoopte maar voor hem dat hij nog aanvoerder mocht blijven, of in ieder geval mee mocht doen aan de sport. Ik pakte uiteindelijk maar een boek uit mijn koffer omdat ik niet wist wat ik in hemelsnaam tegen Ashleigh, Hunter of Arlynn moest zeggen. Ik hoopte dat Arlynn straks nog een interview met me wilde doen, nogmaals in de hoop om haar beter te leren kennen. Het zag er misschien heel nerdie of stom uit maar ik ging mijn nieuwe boek voor dit schooljaar lezen, al kon ik me er niet op concentreren omdat ik nog steeds wachtte op Brandon. Immers wist ik net zo goed als hem dat ik niet boos kon blijven tot mijn spijt af en toe. Gelukkig kwam hij niet veel later terug en zijn grijns op zijn gezicht zei me genoeg. Ik sloeg het boek dicht en legde die op mijn bed en stond op en liep hem tegemoet. Het rare was toch dat hij zo vrolijk was dat hij me optilde en een rondje draaide. Ik wist dat ik licht en klein was maar hij kon ook overdrijven. 'Ik neem aan dat je nog aanvoerder bent.' zei ik dan ook maar toen hij me eindelijk weer op de grond had gezet. 'Zeker weten. Collins ging er tegen in maar mijn hele team viel bij. Man wat voelt het goed om mijn team te zeggen.' Fijn, eigenlijk was dat sarcastisch. Nu hij straks bijna elke dag ging trainen voor Basketbal zat ik hier in dit vieze muffige huisje en hij was weg. Ik kon hem moeilijk iedere keer gaan stalken. 'Je bent nog aanvoerder?' vroeg Arlynn ondanks dat ik ervan uit ging dat ze het wel door had. 'Ja, bedankt Arlynn ik was zelf niet op het idee gekomen.' Het gaf me een steek van jaloezie, zonder enige goede reden, waarom bedankte hij Arlynn nou. Zo'n geweldig idee was het nou ook weer niet. Waarom deed ik nu in een keer zo over Arlynn?

Arlynn

Met een glimlach keek ik hoe Jeremy enthousiast wegrende. Hij was de hele tijd zo stil en serieus geweest, die opwekking kwam als een totale omslag. Ik groef in mijn tas en zocht mijn camera, godzijdank was die niet afgenomen. Ik was alleen nog maar met Samantha in het huisje. Ik richtte mijn camera op haar. "Zou je het erg vinden als ik je wat dingen vroeg over beweging en sport?" vroeg ik. "He? Nee, ga je gang" zei Samantha met een glimlach. Ik zette mijn camera aan. "Er beoefenen erg veel mensen een sport. Doe jij zelf ook aan sport?" Samantha trok haar mond open om te antwoorden toen er drie piepjes uit mijn camera kwamen. Accu leeg. Ik rolde met mijn ogen. "Ik moet eerst de accu opladen, sorry!" Ik tuitte mijn lippen uit ongenoegen. Ik haalde mijn tas onder het bed uit. Dit deed ik wat onhandig wat me een steek in mijn rug opleverde. Tranen van pijn schoten in mijn ogen. Ik snoof even en ritste mijn tas open. Na wat gegrabbel tussen mijn spullen had ik de accuoplader van mijn camera gevonden. Nu nog een stopcontact. Mijn ogen flitste door het kleine hutje. Er was bij de deur een stopcontact. Deze keer voorzichtiger, stond ik op en liep ik langzaam met de stekker in mijn hand naar de deur. Ik duwde de stekker in het stopcontact op het moment dat de deur open ging en Hunter en Ashleigh binnen kwamen lopen. Ik begroette ze met een glimlach. Hunter klauterde zijn bed op en ging in kleermakerszit zitten. Hij keek vredig het huisje door. Ashleigh ging met een opgeheven hoofd op haar bed zitten. "Hopelijk komen die twee snel terug met de koffie, ik heb dorst" zei Hunter met zijn zware stem. Daarna werd het stil. Ik ging ook maar weer op mijn bed zitten. Het was hier best saai als niemand wat zei. Maar we hadden niet echt iets om over te praten denk ik. We waren allemaal vreemdelingen voor elkaar. Ik keek naar hoe Hunter een modeltreintje uit zijn tas haalde. Hij ging heel geconcentreerd aan de slag met een schroevendraaier en een doosje onderdelen. Het was alsof hij alles om zich heen buitensloot en alleen het treintje nog maar belangrijk was. Ineens schoten zijn ogen omhoog en betrapte hij me tijdens het staren. Met een lichte blos keek ik weg.

Jeremy

Ik duwde geagiteerd mijn bril hoger op mijn neus en staarde ingespannen naar de tekentjes voor mijn neus. Professor Pearson had me deze foto gestuurd in de vakantie van het meest recent gevonden stuk papyrus met een Griekse tekst erop. Het was alleen niet echt een stuk papyrus. Het waren eerder kleine snippertjes waar eigenlijk niks uit op te maken viel. Er miste gewoon teveel. Pearson had met kriebelige letters in een brief geschreven dat hij het me eigenlijk helemaal niet mocht geven, maar dat hij dacht dat ik het zeer interessant zou gaan vinden. En daar had hij gelijk in gehad. Papyrologie was mijn specialiteit. Ik vond het geweldig om een tekst te creëren uit losse woorden, soms zelfs alleen maar losse letters. Papyrologie was een extra college wat ik volgde op de universiteit. Ik was er in korte tijd best goed in geworden en had al best wat kleine dingetjes ontcijferd. Het probleem was, dat die kleine dingetjes ook altijd al door iemand anders waren ontcijferd. Maar bij deze tekst was dat niet het geval. Deze tekst was nog maar net gepubliceerd en er wisten nog maar weinig mensen vanaf. Ik was er deze zomer al een paar weken mee bezig geweest, maar ik was niet heel erg opgeschoten. En nu was ik er dus weer mee bezig. Er lagen een paar boeken om me heen die me zouden kunnen helpen, maar het belangrijkste wat ik nu moest doen, was uit zien te vinden welke woorden er in dat enorme gat zouden kunnen passen. Ondertussen kreeg ik lichtjes mee wat er in de hut gebeurde. Liam en Riley waren vertrokken. Waarom precies wist ik niet. Kort daarvoor was een ander meisje de hut uit gestampt. Volgens mij begon haar naam met een A. Hunter was erachteraan gegaan en de andere jongen was ook vertrokken. De overgebleven meisjes waren een gesprek aan het voeren wat nogal oppervlakkig klonk. Het moest een zelfstandig naamwoord zijn. En het werkwoord.. Eimi? Misschien was het eimi-zijn.. Of eimi-gaan.. Ik beet op de pen in mijn mond en wreef even in mijn ogen. Ik keek nog eens naar de woorden die nog wel leesbaar waren. Het was alsof er allemaal losse puzzelstukjes in mijn hoofd zweefden. Puzzelstukjes waarvan ik wist dat ze in elkaar pasten, maar dat er alleen nog een paar misten. Ik sloot mijn ogen eventjes en probeerde mijn hoofd leeg te maken. Soms werkte het, het beste om met een vernieuwde blik naar de tekst te kijken. Ik opende mijn ogen weer en keer naar de zin. Maar wacht eens.. Dat was het! Dat was het gewoon! Ik sloeg mijn hand voor mijn mond en zwaaide mijn voeten over de rand van het bed. "Dat is het! Ik heb het gevonden!" riep ik enthousiast. Samantha en Arlynn keken me een beetje verbijsterd aan. Ik griste de foto van het bed en begon op en neer te springen. "IK HEB HET GEWOON GEVONDEN! WOOHOO!" Schreeuwde ik. Er stond een grijns van oor tot oor op mijn gezicht. Ik rende naar de deur. Professor Pearson moest hiervan weten. "Ik heb het gevonden!" riep ik nog eens, voordat ik de deur open deed en naar buiten rende.

Brandon

Ondanks dat ik naar Samantha staarde gingen er van allerlei gedachten rond in mijn hoofd. Ik had uiteindelijk niet eens door dat hoe heette hij ook alweer.. Hunter? weg was gegaan. 'Wat staar je me aan?' Ik schrok op uit mijn gedachten toen Samantha haar grijze ogen vlak voor de mijne verschenen. 'Hé?' 'Ik zei-' 'Ja ik weet wat je zei.' kapte ik haar af, ik was gewoon wat overrompeld door wat ze zei. Ze glimlachte naar me wat me toch nog verbaasde. Alhoewel. Ik wist dat ze boos op me was of nou ja ze probeerde het maar ze kon nooit lang boos op me blijven. Dat had ze altijd al geprobeerd. "Ik praat niet meer tegen je!" Ik kon het haar nog horen zeggen terwijl ze minstens een kwartier later aan me vroeg of ik een spel met haar wilde doen of haar wilde helpen met Engels of wat dan nog wel niet. Ik grinnikte even. 'Wat lach je nou?' Ze klonk alweer licht geprikkeld, en ik wist dat ze dat deed omdat ze zelf door had dat ze weer tegen me praatte. 'Nou?' 'Ik lachte omdat ik aan ons vroeger dacht en ik dacht daarvoor aan Basketbal.' Ze ging recht op staan en ik keek even naar Jeremy en Arlyn. Arlyn leek ons wat onopvallend af te luisteren, maar hoe kon je ons gesprek missen. 'Wat is er mee?' Ik keek maar weer naar Samanta. 'Ze hadden me benoemd als aanvoerder, deze zomer maar met deze straf, ben ik vast geen aanvoerder meer.' Samanta fronste haar voorhoofd precies op de manier als ik ook altijd deed, wat opzich niet gek was. Ik keek naar Arlyn en ontmoette haar ogen. 'Misschien moet je steun van de anderen vragen en naar Collins gaan.' Collins, die man mocht me echt niet. Daarbij hij had Samantha vast gehouden zo hard dat ik me af vroeg of ze nu een blauwe plek kreeg. 'Hij kan je niet weigeren als je team je nog als aanvoerder wil.' Maar natuurlijk Arlyn had gelijk! 'Bedankt Arlyn, ik ga het meteen regelen!' Ik sprong al op klaar om te gaan. 'En je koffie dan?' 'Riley en Liam zijn toch nog niet terug, dus voor zij terug ben ik ook wel terug.' 'Je bent wel zeker van jezelf he!' 'Altijd hoe denk je dat ik het anders red als aanvoerder.' En ik moest gewoon gaan. Ik moest Kyle en Alec vinden en alle anderen om hun te laten helpen. Ik moest opschieten! Ik had een idee waar de meesten konden zitten, het waren geen personen om in hun kamer te hangen maar meer met zijn alleen of in de gymzaal te zijn of in de kantine. Dus ik maakte mijn weg die kant op. Rennen. Zo hard als ik kon. 'Kyle! Alec!' Ik zag ze zitten, kantine was toch de beste optie geweest want ik zag de anderen zo ook staan. 'Ik heb jullie hulp nodig.' Ik vertelde ze het plan dat ik dankzij Arlyn had bedacht. Natuurlijk wilde ze helpen en ik zocht de anderen om vervolgens met toch weinig moed in mijn schoenen door te gaan naar Collins. Ik hoorde hem al: Je hebt wel lef he, of iets in die trant. Ja ik had lef. Basketbal was mijn leven hier op school en ik wilde aanvoerder blijven.

Hunter

Het werd doodstil nadat Riley en Liam waren vertrokken. Arlynn zag een beetje bleek. Ze deed een poging haar knieën op te trekken, maar haar gezicht vertrok pijnlijk en ze gaf het op. Samantha stond nog te kijken naar de verzameling bekertjes van Riley. Brandon keek naar zijn zus, ik nam aan dat ze familie waren, ik kon me niet herinneren of er iets over was gezegd, maar ze hadden wel wat weg van elkaar. Het was niet veel, maar ik kon het zien. Ik zuchtte even. "Ik zal eens kijken waar mevrouw met de lange achternaam naartoe is gegaan." zei ik en ik sprong uit mijn bed. Als een volleerd turner landde ik recht op mijn voeten en viel ik niet uit balans. Goed geoefend. Mijn tweelingzus Allison en ik hadden vroeger ook een stapelbed gehad. We stapelde altijd allemaal kussens en dekens op elkaar en vervolgens namen we een duik vanaf het bovenste bed. Een keer was Allison heel verkeerd terecht gekomen en had ze haar pols gebroken. Ze had gekrijst als een klein roze speenvarken. "Je gaat haar toch niet echt achterna he? Ze leek erg boos." zei Brandon. Ik haalde mijn schouders op. "Ik ben een man van love and peace" en ik stak twee vingers als een peace teken op. "Tot zo!" Ik slofte het hutje uit. Waar zou ze naartoe zijn gegaan? Ik dwaalde wat in de rondte. Na een tijdje zag ik Ashleigh op een steen zitten. Ze had haar rug naar mij gekeerd. "Boe" zei ik droog. Ik zag haar schouders schokken van de schrik. Ik stak mijn handen in de zakken van mijn vaalbruine colbert jasje (niet zo'n strak en net ding, deze was overduidelijk al heel wat keren gedragen) en ging op de grond naast haar zitten. Ik zei niets. Na een tijdje verbrak ik de stilte. "Riley en Liam zijn koffie halen. Kom je terug naar binnen, met een beetje geluk halen ze ook iets voor jou." zei ik rustig. "Ik peins er niet over om terug te gaan." Antwoordde Ashleigh snibbig. "Als je je nu even over dit hele gedoe heen zet, kunnen we het heel leuk maken met zijn alle." zei ik. Ashleigh was stil. Ik ging overeind staan en stak mijn hand uit. "Kom je mee?" Ik zette een charmante glimlach op. Over het algemeen was ik redelijk goed in het meekrijgen van mensen. Als ik zo naar Ashleigh keek, leek het me deze keer ook weer te lukken. Ashleigh keek even twijfelend van mijn hand naar mijn hoofd en weer naar mijn hand. Uiteindelijk stond ze op en nam ze mijn hand niet aan. Ik haalde nonchalant mijn schouders op. In stilte liepen we terug naar het hutje.

Riley

"Zeg Jer. Geef me die tas eens aan." Ik leunde over de rand van het oude, misschien op sommige punten verrottende stapelbed en wees naar een plastic tas, onderaan het trappetje dat er eigenlijk niet zo stevig uit zag. Eigenlijk vond ik dit best een leuke hut. Het zag eruit als het hutje op kamp Firewood, waar ik vijf zomers had doorgebracht. Het rook zelfs hetzelfde. De geur van schimmel in een badkamer die zonder twijfel veel te weinig werd schoongemaakt en de duffe geur van een vochtige kamer vol met oude boeken. En die geur van iets dat al zolang onder een bed lag dat de herkomst en wat het eigenlijk was niet meer te bepalen waren. Jeremy schrok op uit zijn boek en keek me even een beetje angstig aan. "Maak je maar geen zorgen. Mijn Chinchilla's zitten in die sporttas daar. Deze tas bijt niet." Grapte ik. Jeremy's blik werd er niet geruster op. "Ik heb niet echt Chinchilla's bij me hoor." zei ik toen nog maar zachtjes. Hij kwam nu in beweging en gaf de tas door naar boven. "Dankjewel." zei ik vrolijk toen ik de tas aanpakte. Ik inspecteerde de plank die naast mijn bed was getimmerd. Het was alles behalve stevig, maar het zou moeten kunnen. Ik begon de tas uit te laden en de plank vol te zetten. "Zijn dat Starbucks bekertjes?" zei Hunter, vanaf de andere kant van de kamer. Ik draaide me grijnzend om. "Yup." "Wow. Dat zijn er veel." zei Samantha. Ze was opgestaan en bekeek de bekertjes. "Je bent echt vaak naar de Starbucks geweest in je leven." Ik trok mijn wenkbrauwen op. Ik had net het laatste bekertje op de plank gezet. De kersteditie waar ik Caramel Macchiato uit had gedronken. "Dit? Dit zijn alleen de bekertjes van vorig jaar. Ik heb thuis een hele kast vol." Ik begon naar het trappetje te kruipen en klom naar beneden. "Nu we het toch over Starbucks hebben. Ik vind dat het tijd wordt om de eerste van het jaar te gaan drinken. Moet ik iets meenemen?" Ik keek de hut door. "Ja. Lekker." zei Hunter. "Oké. Wat wil je?" Ik grabbelde in mijn dichtstbijzijnde tas naar pen en papier. "Ehm.. Koffie?" Zei Hunter. Ik keek hem teleurgesteld aan en schudde mijn hoofd. "Nee, nee, nee. Je gaat geen gewone koffie drinken bij de Starbucks. Nope." Ik keek hem even schattend aan. "Wat jij nodig hebt is.. Cinnamon Dolce Latte." Hunter haalde een wenkbrauw op. "Oké. Als jij het zegt. Doe dat maar dan." "Wat voor koffie past dan bij mij?" zei Liam nieuwsgierig. "Iced Peppermint White Chocolate Mocha. Zonder twijfel." zei ik meteen. Liam knikte een paar keer. "Oké. Klinkt goed." zei hij goedkeurend. "Arlynn? Jij ook iets?" Ik was bezig dingen op mijn blaadje te krabbelen. "Ehm.. Zeg maar iets." zei ze. "White Hot Chocolate. Die is echt heerlijk." zei ik. "En voor Samantha.. Caramel Macchiato. En Brandon een Espresso Macchiato. Jup. Dat is het." Iedereen leek wel tevreden. Mijn blik schoot opeens naar Jeremy die weer verdiept was in zijn boek met tekentjes die ik nog steeds niet kon lezen. "Jer? Caffè Americano?" zei ik vragend. Jeremy maakte een geluidje, maar ik wist zeker dat hij me niet had gehoord. Ik haalde mijn schouders op en krabbelde nog een Caffè Americano op het blaadje. "Mooi. Dan ben ik zo terug." Ik liep al richting de deur. "Hé. Wacht. Je gaat dat nooit alleen kunnen dragen." zei Liam, die ondertussen van zijn bed was geklommen. Daar had hij wel een punt. "Goed. Dan zijn we zo terug."

Liam

Na een hoop gezeur en geruzie had eindelijk iedereen een bed. Riley, Hunter en ik hadden ons erbij neer gelegd en aangeboden boven te slapen, aangezien wij het grootste aandeel in de stunt hadden gehad. Ashleigh had, door Brandon dood te gooien met de betekenis van het woord 'galant', waar hij zelf blijkbaar nogal dol op was, ook hem zover gekregen om boven te slapen. Nu lag ik op een versleten matras en staarde naar het lage plafond van het hutje. Het zat vol met spinnewebben en ineens begreep ik waarom de meiden zo per se beneden wilden slapen. En Jeremy, die zag ik er ook wel voor aan om bang voor spinnen te zijn. "Eigenlijk best leuk, zo'n bovenbed." zei Riley optimistisch. Ze zat rechtop op haar bed en haar benen bungelden over de rand. "Behalve als je eraf valt..." mompelde Hunter met een brede grijns. Ik keek naar beneden en zag een enorme, vormeloze tas die duidelijk vol kleding zat. "Dan heb ik ten minste een zachte landing." Riley had duidelijk minder geluk. Zij sliep boven Jeremy, en die leek voornamelijk boeken bij zich te hebben. "Ik moet maar gewoon niet vallen..." zei ze met een pijnlijke blik. "Wil je ruilen?" bood Hunter aan. "Ik ben niet zo breekbaar." Riley grijnsde. "Nee hoor, maar lief dat je het aanbiedt." Een opgeluchte glimlach kroop over mijn lippen. De sfeer ging er al met sprongen op vooruit nu het beddendrama achter de rug was. Al hadden Ashleigh en Arlynn sinds het opeisen van hun bed niet veel meer gezegd, en ook Jeremy was stil geweest. Ik voelde me een beetje schuldig dat we hun erbij betrokken hadden. Voorzichtig liet ik mijn bovenlichaam over de rand van het bed zakken zodat ik het bed onder me kon zien. Arlynn greep met een gesmoord gilletje naar haar borstkas. "Jemig, ik schrok me lam." Ik grinnikte verontschuldigend. "Sorry. En sorry dat ik jullie meegesleept heb in deze bende. Als ik had geweten dat het zo uit de hand zou lopen, had ik we beter nagedacht." Arlynn keek me even schattend aan en wuifde toen mijn verontschuldiging weg. "Ach, dat had je ook niet kunnen weten. En het was niet jouw schuld dat die stomme Robert dacht dat ik erbij betrokken was." Ik glimlachte naar Arlynn en wendde me toen tot Jeremy en Samantha. Jeremy keek op van zijn boek en haalde zijn schouders op. Hij was een jongen van weinig woorden, dat was duidelijk. Ook Samantha leek niet kwaad meer. "Het is zoals het is, we kunnen er nu weinig meer aan veranderen." zei ze filosofisch. Ashleigh stond op van haar bed en kwam voor me staan. "Nou, ik ben dus niet zo vergevingsgezind." zei ze kattig. "Mijn ouders betalen voor de het meest luxe kamercomplex op deze campus en dankzij jou en dat... slonzige volk," -ze gebaarde naar Riley en Hunter- "zit ik nu in dit... blokhutje." Ik grijnsde naar Ashleigh en schudde mijn hoofd. "Nee, ik verontschuldigde me ook niet tegen jou. Alleen tegen Jeremy, Arlynn en Samantha." Ashleigh's mond viel open van verontwaardiging. "Jij- Hoe durf je!? Heb je enig idee wie je tegenover je hebt?" Ik knikte en kwam een stukje overeind. "Ashleigh Meredith Templeton-Hales." zei ik in een nog bekaktere imitatie van de hooghartige toon waarop Ashleigh zich had voorgesteld. Ashleigh's gezicht werd knalrood en haar ogen leken uit haar hoofd te springen als ze zich nog kwader maakte. "Wacht maar tot mijn ouders hiervan horen!" siste ze in met een enorme inzet om haar stem onder controle te houden. "Jij gaat hier zoveel spijt van krijgen, mannetje." "Oh dat heb ik al hoor." zei ik kalm. "Het was nooit mijn bedoeling om Jameson echt iets aan te doen." "Ik bedoel," zei Ashleigh met opeengeklemde kaken. "van het feit dat je mij erbij betrokken hebt." Ik leunde iets naar voren en keek haar aan met gespeeld medelijden. "Oh, dat valt wel mee. Ik weet zeker dat je best aardig bent, als je eenmaal door dat verwaande gedrag van je heen hebt geprikt." Ashleigh balde haar perfect gemanicuurde handen tot vuisten en haalde diep en schokkerig adem. "Ik ga een luchtje scheppen." zei ze hooghartig. "Ik blijf hier geen minuut langer." Na haar opmerking kracht bij te zetten met een vuile blik in mijn richting liep ze naar de deur en trok hem met een dramatisch gebaar open. Zonder de binnenkant van het hutje nog een blik waardig te keuren beende naar buiten en sloeg de deur met een harde klap dicht. Het hele huisje trilde ervan. "Moest dat nou?" vroeg Samantha vermoeid. "Nee." zei ik, en ik liet me weer achterover op mijn bed vallen. "Maar het voelde wel goed."

Brandon

Verdomme Samantha ook. Als ze daar niet had gestaan en niks had gedaan. Maar ze probeerde ons alleen maar tegen te houden ik had het haar niet moeten vertellen. Mijn schuld dus. En daarbij stond het niet in de planning dat de directeur van het podium viel. 'Ga jullie spullen halen.' Ik sjokte het kantoortje uit en ging mijn spullen maar halen daar waar ze stonden te wachten op goh mij. Samantha snikte zachtjes terwijl ze naast me liep. Ik betwijfelde of het van het geschreeuw van net was. Misschien van de shock of wel van de straf. 'Sorry.' Ik keek naar haar maar ze scheen expres van me weg te kijken. Misschien hoorde ze me niet. 'Sam het spijt me.' Ze wierp me een boze blik toe en begon sneller te lopen en ging naast die tut lopen die de boel net helemaal bij elkaar had geprotesteerd. Ze keek me aan over haar schouder. 'Bedankt.' zei ze snibbig. 'Oh nee nou wordt ie mooi nou is het mijn schuld?' riep ik naar haar. 'Ja als jij je grote mond tegen me had gehouden. Je had moeten weten dat ik daar nooit mee zou instemmen. Moet je kijken wat je nou hebt gedaan.' 'als jij niet zo nodig de boel wilde tegen houden had je hier niet gelopen!' Ze stak haar tong naar me uit. Toen we bij dat huisje waren dat ver achteraan op het terrein stond rook het er muffig en wat wel niet nog meer. Was dat schimmel? Nee vast niet ik was aan het overdrijven, in ieder geval het zag er niet uit. Ashleigh pakte het eerste het beste bed dat er nog wat goed uit zag en ging op het onderste bed zitten. Als een mak schaapje liep Samantha achter haar aan om die erboven te claimen. 'Oh en wij dan?' vroeg ik haar pissig. 'Jullie kiezen die vieze maar.' sprak Ashleigh met haar rug naar ons toe alsof het haar niks kon schelen. Samantha knikte. 'Jullie zijn toch schuldig, mag je wel wat extra gestraft worden.' 'Ik niet!' riep weer dat andere meisje dat net ook liep te protesteren. 'Dan had je maar eerder naar voren moeten lopen.' weer Ashleigh. En ik had nog aardig tegen Samantha gedaan trouwens. En ik was het niet die Ashleigh erbij had getrokken. Geweldig. Opeens schoten de anderen naar voren opzoek naar nog een bed dat er beter uit zag. Kon ik beter ook maar snel gaan doen. Weer ruzie. Gezeur. Het bed dat over bleef moest wel slecht zijn maar ik had er dan ook helemaal geen zin in om wat anders te zoeken en bleef daar maar bij staan. 'Ik slaap echt niet boven.' hoorde ik Riley. 'Nou ik ook niet.' Jeremy. 'Okay kappen nou! Jeremy slaap hier maar onder, ik slaap wel boven.' zei ik. 'En als jullie zo galant kunnen zijn door boven te slapen en Riley en euh..' 'Arlynn.' 'Arlynn ja onder te laten slapen zijn we daar ook van af.' Jemig gezeur. Ze keken me verbaast aan omdat ik vast nu opeens tegen ze in ging. 'Nou zo moeilijk is het toch niet? Galant? Moet ik het spellen.' 'Kun je niet.' Samantha..aardig hoor. Ik keek haar kant op maar weer keek ze van me weg. Ja ik had de boodschap begrepen. Mijn schuld. 'Ach laat maar. Vecht het maar uit.' Opeens bleef ik als bevroren stil staan. Oh nee. Nee nee nee! Mijn aanvoerdersschap! Verloren! Verprutst! Hoe kon ik naar de try-outs gaan. Ik moest iets doen. Nog iets regelen. Nu of nooit? Wat moest ik doen? Ik moest en zou aanvoerder blijven van het basketbal team!

Arlynn

Robert, de conciërge, kneep mijn bovenarm zowat fijn. Het deed pijn. Ik had tranen in mijn ogen staan. Waarom werd ik hierbij gesleept. Ik had niets gedaan. "Iedereen naar mijn kantoortje. Nu. Iedereen!" riep Collins. Robert liet mijn arm los en gaf me een duwtje. "Doorlopen." bromde hij. Met zijn achten en Collins plus Robert liepen we naar het kantoortje. Iedereen was stil, behalve Ashleigh. Ze was druk aan het protesteren. Iedereen leek haar te negeren. We kwamen bij het kantoortje aan en iedereen ging ergens staan of zitten. Ashleigh was nog steeds niet klaar met protesteren. "Kun je alsjeblieft je kop houden? Ik krijg hoofdpijn van je" bromde de vreemdeling die me vanochtend had getroost. Collins schraapte zijn keel. "Jullie begrijpen dat dit niet getolereerd kan worden neem ik aan!" zei hij luid. "Maar meneer, ik heb niets gedaan!" begon Ashleigh weer. "Ik ook niet! Ik ook niet!" viel ik in. Er hing zo'n naar gevoel rondom me. Ik had hier helemaal niets mee te maken. "Stilte!" Collins begon te ijsberen. "Ik zal er geen doekjes om winden, jullie worden voor vier weken naar de strafhut verbannen. Daar kunnen jullie eens goed nadenken over wat jullie hebben gedaan. Alleen les, geen computer, geen plezier, alleen maar dat muffe hok. Dat zal jullie leren." zei hij. "Wat!" Ik kon ieder moment weer gaan huilen. Vier weken met die vreemde in een hok zitten voor iets dat ik niet had gedaan. "Meneer, ik ben het hier absoluut niet mee eens!" Iedereen begon door elkaar te praten. Ik hield me er nu buiten. Ik had het al helemaal gehad.

Riley

De stilte leek minuten lang te duren en alles leek in slowmotion te gaan. In werkelijkheid duurde het maar twee seconden, en ging alles op precies dezelfde snelheid als normaal, maar in mijn hoofd was het een grote dramatische filmscene. Ik stond met wijdopengesperde ogen op en probeerde over de mensen voor me, die ook waren gaan staan, heen te kijken om een glimp van Jameson op te kunnen vangen. "Crap." mompelde ik zachtjes. "Kom, laten we gaan kijken." hoorde ik een stem naast me. Liam legde zijn hand op mijn schouder en duwde me voorzichtig voor zich uit, de rij door. Op mijn beurt duwde ik Jeremy weer tegen zijn rug. Hij zag eruit alsof hij elk moment flauw zou kunnen vallen. Zijn gezicht was zo wit als schapenwol. Nog iets witter zelfs. Hunter en Brandon liepen weer daarvoor. De wereld was ondertussen weer in beweging gekomen, en hoe. Overal praatten mensen druk door elkaar heen en vanuit hoeken van de zaal renden mensen naar de plek waar Jameson lag, om hem zo snel mogelijk de zaal uit te kunnen helpen. We kwamen op een punt waar we goed zicht hadden op de situatie. Jameson lag ondertussen op een brancard met een nekkraag om. Ik beet op mijn lip. "Sam?" hoorde ik opeens Brandon zeggen en ik zag hoe hij weg liep naar de hoek van de zaal waar een trap naar het podium was. Daar, bij het gordijn, stond een meisje tegenover een grote, grijze meneer. Collins. De onderdirecteur. Ik wendde mijn blik af van het Jameson gebeuren en volgde hem. Ik wist niet zo goed waar ik anders heen moest. Ik wist dan Jeremy, Liam en Hunter me ook volgden. Toen we dichtbij genoeg waren gekomen, kon ik zien dat het meisje dat Brandon Sam had genoemd er bleek uit zag. Ze had het treintje in haar handen. De radertjes in mijn hoofd draaiden koortsachtig. Het treintje had de draadjes niet gebroken toen het had gemoeten. Jameson had iets tegen ene Samantha gezegd, en hier stond nu een meisje op het podium met een treintje in haar handen dat Sam werd genoemd. Het paste opeens allemaal als een grote puzzel in elkaar. "Heeft ze.. Nee toch.." mompelde ik. "Kennelijk wel." zei Liam met een grimas. Brandon was het podium opgeklommen en stond ondertussen naast Samantha. "Dit betekent een zware straf!" zei Collins met zijn piepstem. Zijn gezicht was knalrood en het leek erop dat hij de preek in een adem had uitgesproken. Het huilen stond Samantha duidelijk nader dan het lachen. "Maar.. Maar.." stamelde ze. Het leek erop alsof ze er niet meer dan dat uit kon brengen. "We bespreken dit verder op mijn kantoortje." zei Collins, en hij greep het radeloze meisje bij haar bovenarm. "Zij was het niet!" klonk op eens een stem vanuit het publiek. Ik draaide me in een beweging om. Een meisje met een strakke knot in haar haren en een keurig, strak kokerrokje keek een beetje verwaand, maar vastberaden naar Collins. Ik haalde even een wenkbrauw op. Er zat vast flink wat geld in dat rokje. Genoeg om een degelijke fiets te kopen, waarschijnlijk. "Oh ja? En wat laat je dat dan denken, juffrouw.." "Ashleigh. Ashleigh Meredith Templeton-Hales." zei het meisje. Zo zo. Bij het dure rokje hoorde ook nog een dure naam. "En dat weet ik, omdat ik het gezien heb. Samantha probeerde het treintje alleen maar tegen te houden. Ze had er niets mee te maken, en wilde alles alleen maar stoppen. Deze vijf hier echter, zijn maar al te schuldig." zei ze met een gebaar in de richting waar Liam, Hunter, Jeremy en ik nog steeds stonden. Ook wees ze nog naar Brandon, op het podium. "Goed. In dit geval gaan jullie ook mee naar mijn kantoortje. En wel nu!" zei Collins, kennelijk een beetje van zijn apropos gebracht. Mijn hersenen werkten weer op volle toeren. "Ach Ashleigh. Dat vind ik toch een beetje sneu hoor. Uit het complot stappen als het je te heet onder de voeten wordt. Dat had ik nou niet van je verwacht." Zei ik snel. Het meisje keek me gedesoriënteerd aan. Ook Collins leek een beetje in de war. "Hoe bedoelt je dat nou weer." zei hij geïrriteerd, maar toch een tikje nieuwsgierig. Liam scheen door te hebben waar ik heen wilde. "Wat ze bedoelde, meneer, was dat Ashleigh hier even schuldig is als dat wij dat zijn. We hebben het plan met z'n allen uitgevoerd." zei hij. Collins scheen te twijfelen. "Dat is niet waar!" zei Ashleigh schel. "Meneer Collins. Deze hier was aan het filmen." Robert, de conciërge, kwam aanlopen met een meisje met witblond haar van wie hij de bovenarm zo'n beetje fijn kneep in zijn enorme handen. Het leek Collins allemaal wat te veel te zijn geworden. Hij wist niet meer wat hij met de situatie aan moest. "Iedereen naar mijn kantoortje. Nu. Iedereen!" riep hij uiteindelijk luid, en hij banjerde de zaal uit, hij had Samantha nog steeds bij haar bovenarm vast.

Liam

Stuiterend van opwinding zat ik op mijn klapstoeltje te wachten tot de ceremonie begon. Riley zat naast me en was al net zo hyper als ik. Op de andere stoel naast haar zat Jeremy voor zich uit te staren alsof hij een moord had gepleegd. Riley fluisterde hem af en toe wat geruststellende woordjes toe. Aan mijn linkerkant zat Hunter onderuitgezakt op zijn stoel met een afstandsbediening. We hadden de afgelopen paar uur allemaal fanatiek zitten knutselen om ons meesterplan in werking te zetten. Overal achter de coulissen waren nu touwtjes gespannen. Aan één van de touwtjes hing een grote emmer vol stroop, en ernaast een plastic bak vol veren. Zelf begreep ik al helemaal niks meer van de ingewikkelde constructie, maar als ik Jeremy moest geloven hoefde maar één touwtje te knappen, en de emmer zou omkieperen, en de bak met veren een seconde later. Dus hadden we het draadje dat ongeveer vijf centimeter boven de grond was gespannen zo verzwakt dat een aanrijding van Hunter's treintje de genadeklap zou zijn. Tot mijn groot genoegen zag ik een paar rijen verderop een meisje met een camera zitten. Geweldig! Onze stunt zou nog vereeuwigd worden ook! Ik keek verder om me heen. De zaal was inmiddels zo goed als vol. Ik stoote Riley aan. "Hoe lang nog?" Riley trok haar mobieltje uit haar broekzak en keek op het schermpje. "5 minuutjes voordat de ceremonie begint." zei ze met een brede grijns. Ik knikte even. "Wanneer zullen we toeslaan?" Ik keek vragend naar Hunter. Hij haalde zijn schouders op. "Geef maar een gil en ik druk op de knop." Riley keek me schattend aan. "Niet gelijk aan het begin..." zei ze langzaam. "Hij moet middenin een zin zijn." Ik knikte goedkeurend. "Misschien wanneer hij over de regels begint... Ken je de speech nog van vorig jaar?" Als ik me niet vergiste zat Riley een jaar later dan ik, dus had ze de speech nog maar één keer meegemaakt. Maar blijkbaar had ze een goed geheugen, want ze knikte een paar keer. "Flarden." zei ze peinzend. "Eerst had hij het over hoe geweldig deze school wel niet was, en op een gegeven moment zei hij iets als... 'Maar ik moet jullie teleurstellen. Het gaat hier niet allemaal over rozengeur en-'" "One-night-stands!" viel ik bij. Riley klapte enthousiast in haar handen. "Dat vond ik zo raar!" lachte ze. "Welk schoolhoofd zegt nou zoiets?" Ik haalde mijn schouders op. "Geen idee, maar hij zegt het ieder jaar. Dus denk jij wat ik denk?" Riley knikte heftig. "Jazeker. Great minds think alike." Ik grijnsde en wendde me tot Hunter. Die had het hele gesprek gevolgd en knikte nu met een vage glimlach om zijn lippen. "Dat lijkt me wel een goed moment." zei hij droogjes. Op dat moment ging het zaallicht uit en de spots op het podium aan. Onder ongeïnteresseerd applaus schrijdde het schoolhoofd het podium op. Hij stak beide handen op om het publiek tot stilte te manen. Jameson was een lange statige man met keurig gekamd donker haar, zoals altijd gehuld in een driedelig pak. Even schraapte hij zijn keel, voordat hij zijn speech begon op exact dezelfde manier als de twee voorgaande jaren. "Welkom, studenten. Het doet me deugd om jullie hier allemaal te zien zitten. Gezond en uitgerust, en klaar voor een nieuw studiejaar. De eerstejaars heet ik welkom. Het is mij een eer om jullie hier te mogen ontvangen, en ik hoop van harte dat we al jullie verwachtingen waar kunnen maken. Tegen oude vrienden zeg ik welkom terug, en ik vraag van jullie een gunst. Namelijk je te ontfermen over hen die hier voor het eerst zijn." Riley zat met open mond te luisteren. "Niet te geloven." fluisterde ze. "Hij zegt gewoon exact hetzelfde als vorig jaar!"

Minuten kropen voorbij. De zalvende stem van Jameson galmde door de zaal, en de meeste aandacht was hij al verloren. Maar Riley en ik letten beter op dan we ooit hadden gedaan. Het meeste wat hij zei ging langs ons heen, maar beiden hielden we onze woorden gespitst, wachtend op die ene zin. En na wat een eeuwigheid leek te duren kwam die dichterbij. Jameson was eindelijk uitgepraat over de vele kwaliteiten van onze universiteit, en nam nu een slok water uit het glas dat op zijn lessenaar stond. Meestal begon hij na die slok over de regels. En ja hoor. Ik keek opzij en zag dat Riley haar lippen meebewoog met de woorden van de directeur. "Maar ik moet jullie teleurstellen..." Mijn hart bonkte in mijn keel. Riley leek mijn blik te vangen en even keken we elkaar ademloos aan, wachtend op dat ene woordje. "...One-night-stands." "Nu!" sisten Riley en ik in koor, en Hunter drukte een paar knopjes in op de afstandsbediening. Een paar seconden hield ik mijn adem in, maar er gebeurde niks. Ik keek verbaasd naar Hunter, maar ook die leek het niet te begrijpen. Toen pas drong het tot me door dat Jameson gestopt was met praten. Hij keek nu met opgetrokken wenkbrauwen opzij, naar iets in de coulissen dat wij niet konden zien. Even voelde ik een onaangename druk op mijn borstkas. Had hij het treintje gezien? "Wat doet u hier, juffrouw Samantha?" klonk de stem van Jameson door de zaal. Er klonk een zacht geroezemoes. Iedereen vroeg zich af wat er gaande was. Er kwam geen antwoord tot Jameson zijn vraag herhaalde. Riley en ik wisselden een gespannen blik. Zodra we weer naar het podium keken klonk er een doffe klap, gevolgd door een gesmoorde schreeuw, en als in slow motion kwam de plakkerige bruine substantie naar beneden. Jameson wankelde op zijn plaats terwijl de veertjes om hem heen dwarrelde en bleven plakken in de stroop. De zaal werd hysterisch. Sommige mensen schreeuwden of snakten naar adem, maar de meesten lagen dubbel van het lachen. "YES!" siste Riley, en ook Hunter grijnsde voldaan. Een warm gevoel trok door me heen. Het was ons gelukt! Maar ik juichte te vroeg. Jameson leek nog niet helemaal begrepen te hebben wat er gebeurd was. Trillend van woede keek hij de zaal in. "Dit... Dit is absoluut onacceptabel!" bulderde hij. Hij probeerde de veertjes van zich af te schudden maar gleed daarbij uit in de enorme plas stroop waar hij instond. Met open mond keek ik toe hoe hij in een soort vreemde achterwaartse koprol van het podium afviel. Hij maakte een val van zo'n anderhalve meter en kwam toen met een pijnlijke schreeuw op de harde vloer terecht. Plotseling was het doodstil in de zaal. Shit... Dit was niet de bedoeling.

Arlynn

Na de pauze

De zaal waar de ceremonie werd gehouden stroomde langzaam aan weer vol. Ik was links naast het gangpad gaan zitten en ik zat redelijk vooraan. Vanaf hier kon ik alles goed gaan filmen. Ik was erg benieuwd naar de stunt die zo meteen plaats ging vinden. Het geroezemoes in de zaal werd steeds luider. Iedereen had zijn of haar vrienden weer terug gevonden. Ik keek de zaal rond. Er waren nog maar een paar plekjes vrij. Ik zag de jongen van het treintje met een afstandsbediening in zijn hand. Wat verderop zat de jongen die niet helemaal vrijwillig meedeed. Hij keek heel erg zenuwachtig. Ik grinnikte. Zijn hoofd was hilarisch. Een scherp gepiep van de microfoon ging door de zaal heen. Ik draaide terug en zette mijn camera aan. Nou ging het beginnen.

Ik weet dat het erg weinig is, maar dan kunnen jullie weer verder!

Arlynn

Inmiddels had ik onwijs veel zin gekregen om te gaan beginnen aan mijn nieuwe studie. Ik had de eerste helft van de openingsceremonie enthousiast bij gezeten en nu strompelde ik buiten met mijn camera rond. Omdat ik Bewegingswetenschap ging doen had ik besloten mensen te gaan filmen. Zodat ik hun manier van voortbewegen kon gaan bestuderen. Dat zou me misschien van pas komen. Ik had mijn camera gericht op een klein groepje mensen. Het waren drie jongens en een meisje. Ze liepen op een jongen af die onder een grote boom zat en met een modeltrein speelde. Ik ging wat dichterbij staan zodat ik ze kon horen. Ze vroegen de jongen of hij mee wilde werken aan een of ander plannetje. Iets waarbij ze zijn treintje konden gebruiken. Het kwam er op neer dat Jameson tijdens de ceremonie onder de stroop en veren zou komen te zitten. Interessant. Een reden om mijn camera erbij te houden tijdens de tweede helft van de ceremonie. Ik besloot verder te lopen en bleef alles filmen. Misschien was het wel leuk om een video dagboek bij te houden. Ik keerde de lens van mijn camera naar mezelf en glimlachte. "Hi! Ik ben Arlynn Nolan! Vanaf vandaag zit ik op een Universiteit in het regenachtige Engeland." Ik sprak de laatste woorden met een vreselijk slecht Schots accent uit. "Ik ga hier Bewegingswetenschappen doen, zodat ik de manke kan leren lopen enzovoorts. Ik weet hoe lastig het is om mank te lopen, ik spreek uit ervaring. Daarom wil ik andere juist helpen." Jeetje, wat was het genant om tegen je camera te praten. Ik drukte op het uit-knopje en borg de camera op in mijn bruine leren schoudertasje. Er hingen touwtjes met kleurrijke kralen aan. Mijn maag begon zachtjes te rommelen. Ik besloot naar de kantine te gaan. Kijken of het eten hier te eten is. Op mijn High School in Amerika was het eten vreselijk. Het lag op je bord alsof het al drie keer herkauwd was. Alleen de Pizza-Dinsdagen waren leuk. Dan haalde ik met Dan, Tiffany en Call altijd een grote salami pizza. Ik miste mijn vriendengroep nogal. Maar Tiffany en ik hadden afgesproken iedere avond samen te bellen.

Yay voor inspiratieloosheid!

Arlynn

Wat zenuwachtig speelde ik met het hangertje van mijn ketting. Het hangertje had de vorm van een dansende ballerina. Hij was van echt zilver en mijn moeder had hem van mijn vader gekregen na haar eerste grote voorstelling, heel wat jaren geleden. Ik voelde dat mijn onderlip begon te trillen en liet het hangertje los. Om me zelf rustig te krijgen haalde ik een paar keer diep adem. Ik snoof de heerlijke geur van pas gesnoeide heggen en gemaaid gras op. Nadat ik mijn spullen had opgeruimd was ik naar buiten gegaan om een stukje te lopen, maar mijn rug zat vandaag niet zo mee, dus ik was maar ergens gaan zitten. Er liepen heel erg veel mensen de Universiteit in en uit, in groepjes of alleen. De mensen hier waren anders als thuis in Californië. Ik voelde me een beetje een buitenstaander. Nerveus keek ik naar mijn bruine, leren Griekse sandaaltjes. Het waren niet zo'n lange tot aan mijn knieën, maar gewoon korte tot aan mijn enkels. Ik droeg donkere denim shorts, een geel met wit gestreept shirtje dat mijn schouders ontblootte en daaronder droeg ik een rood topje waarvan alleen de bandjes zichtbaar waren. Mijn rechterarm hing vol met zelf gevlochten armbandjes. Sommigen van bruinachtig leer, sommige van gewoon touw en ik had ook een paar kralen armbanden. Het ware mooie houten kralen uit Indonesië. Ik zuchtte en keek naar de lucht. Ik zag me mijn laatste vakantie met mijn vader en moeder weer voor me. We waren naar Parijs geweest. De laatste avond hadden we aan de Seine gezeten, alleen mijn moeder en ik. Mijn vader was in het hotel iets aan het doen. We hadden dus aan de Seine gezeten toen er ineens vuurwerk werd afgestoken. De lucht was bezaaid met mooie kleuren en samen met de donkere avond lucht had het een prachtig geheel gevormd. In stilte hadden we toegekeken tot mijn moeder zachtjes wat zei. "It's a little sad". Dat is het enige wat ze die avond had gezegd. Mijn ogen vulde zich met tranen en ik sloeg mijn handen voor mijn ogen. Mijn ademhaling werd steeds sneller en de eerste snik ontsnapte. Mijn schouders begonnen te schokken en ik kreeg een steek in mijn rug. Warme tranen rolde over mijn wangen en met heel erg veel moeite hield ik opkomende snikken in. Mijn moeder had zoveel voor me betekend en nu was ze er niet meer door een kerel die teveel ophad. Ik voelde een grote en wat ruwere hand op mijn schouder. Door de spleten van mijn vingers heen keek ik op. Een jongen met een grote bril en een stoppelbaard keek me met een blik van medelijden aan. "Wil je aan een vreemdeling vertellen wat er aan de hand is of is een troostende knuffel genoeg?" vroeg hij met een lieve glimlach. Hij had trouwens een erg Schots accent. Ik begon harder te huilen en de jongen sloeg zijn armen om me heen. Dit was awkward. Ik was aan het huilen in de armen van iemand die ik helemaal niet kende. Toen ik wat was gekalmeerd liet hij me los, glimlachte hij weer en liep hij weg. Wat verbaasd had ik hem nagekeken. Ik wreef mijn natte wangen droog en pakte een klein spiegeltje uit mijn handtas om mijn mascara bij te werken. Daarna stond ik op en liep ik van het bankje weg.

Introductie: Arlynn Nolan en Hunter Griffiths

Naam: Arlynn Nolan
Leeftijd: 19
Uiterlijk: Redelijk dun, witblond haar dat tot over haar schouders valt. Ze is slank en heeft een blanke huidskleur. Ze heeft grote ijsblauwe ogen en volle lippen. Op haar rug zit een groot litteken. Ze draagt veel zelfgemaakte armbandjes, een ketting die van haar moeder was. Ze volgt graag de mode maar geeft daar toch haar eigen draai aan.
Studie: Eerstejaars Bewegingswetenschappen
Familie: Arlynn is enigst kind. Haar vader, Eric Nolan, is eigenaar van een kleine supermarkt in Los Angeles. Hij is heel erg close met Arlynn en treedt vaak te beschermend op. Arlynns moeder, Brooklynn is overleden tijdens een auto ongeluk waarbij Arlynn haar litteken heeft opgelopen. Haar moeder was een prima ballerina en Arlynns grote voorbeeld. Ze hebben ook nog twee katten, Morris en Dahlia.
Verleden: Arlynn zit vanaf haar zesde al bij ballet. Haar talent werd daar al snel opgemerkt en ze mocht meedoen met grote stukken. Ze was altijd erg populair en geliefd op school. Ze heeft de havo gedaan en daarna twee jaar vwo. Ze wilde na school heel erg graag een opleiding klassiek ballet doen maar die droom spatte uiteen toen Arlynn en haar moeder een auto ongeluk kregen. Dit gebeurde toen ze terug naar huis reden na een van Arlynns optredens. Arlynn had de hoofdrol gehad in Doornroosje. Het was al laat en donker. En toen kwam er ineens, vanuit het niets, een andere auto de bocht om scheuren, zonder verlichting en zonder op te letten. Hij was tegen de zijkant van de auto van Arlynn en haar moeder gereden. De klap was zo hard geweest dat de rechter auto deur open was gesprongen, Arlynn werd uit de auto geslingerd en viel in de berm, waar ze werd opgevangen door allemaal struiken met scherpe doornen en brandnetels. Haar moeder was opslag dood. Arlynns rug lag helemaal open. Na het ongeluk heeft ze nooit meer pijnloos kunnen dansen. Evengoed wilde ze haar droom kunnen voortzetten en heeft ze gekozen voor een opleiding Bewegingswetenschappen. Zodat ze andere kan helpen te bereiken wat ze zelf ooit wilde.
Meer: Arlynn is Amerikaans. Toch zit ze in Engeland op school, dit is deels omdat Amerika haar teveel aan het ongeluk en haar moeder herinnert en deels omdat de universiteit in Engeland de beste studie Bewegingswetenschappen aanbiedt. Arlynn is verder een vrolijk en aardig meisje met een passie voor dansen, ook al doet het haar pijn.

Naam: Hunter Blake Griffiths
Leeftijd: 21
Uiterlijk: Donkerbruin haar dat lijkt op een wildere versie van het Justin Bieber kapsel. Hij heeft heldere lichtbruine ogen, een grote rechthoekige bril met gewoon glas en hij heeft een stoppelbaardje dat hem erg sexy staat. Hij draagt over het algemeen nette kleding, maar altijd gecombineerd met Vanz. Hunter is best lang en redelijk gespierd.
Studie: Tweedejaars Luchtvaart- en Ruimtevaarttechniek
Familie: Hunter heeft een tweelingzusje Allison Layla die niet op de universiteit zit. Hij komt uit een normaal gezin, zijn vader James werkt als politieman en zijn moeder, Demi is schoonmaakster in een ziekenhuis.
Verleden: Hunter heeft een hele normale jeugd gehad. Hij is opgegroeid in Schotland, in een redelijk groot huis met een grote tuin. Hij was altijd al bezig met techniek en hij had aardig wat vrienden. Toch stond hij wel bekend als een nerd. Hij had een baantje in een auto schade bedrijf en sinds twee jaar heeft hij een verslaving voor Vanz opgebouwd.
Meer: Hunter heeft naast zijn Vanz verslaving ook een liefde voor modeltreintjes. Hij heeft samen met zijn zus een hele grote verzameling op hun oude kamer staan. Verder kan hij heel erg geïrriteerd worden als mensen hem van zijn werk afhouden en hij houdt er écht niet van als mensen liegen.