Arlynn

Na de pauze

De zaal waar de ceremonie werd gehouden stroomde langzaam aan weer vol. Ik was links naast het gangpad gaan zitten en ik zat redelijk vooraan. Vanaf hier kon ik alles goed gaan filmen. Ik was erg benieuwd naar de stunt die zo meteen plaats ging vinden. Het geroezemoes in de zaal werd steeds luider. Iedereen had zijn of haar vrienden weer terug gevonden. Ik keek de zaal rond. Er waren nog maar een paar plekjes vrij. Ik zag de jongen van het treintje met een afstandsbediening in zijn hand. Wat verderop zat de jongen die niet helemaal vrijwillig meedeed. Hij keek heel erg zenuwachtig. Ik grinnikte. Zijn hoofd was hilarisch. Een scherp gepiep van de microfoon ging door de zaal heen. Ik draaide terug en zette mijn camera aan. Nou ging het beginnen.

Ik weet dat het erg weinig is, maar dan kunnen jullie weer verder!

Jeremy

Ik was nog maar een paar uur op school, en mijn hele leven was ineens drastisch veranderd. Ik zat opeens middenin een complot, en ik begreep eigenlijk helemaal niet hoe ik daarin verzeild was geraakt. Wat deed ik hier? Riley Mitchell hield nog steeds mijn pols vast, en ondertussen stonden we in de hal van het hoofdgebouw. Ik probeerde mijn hand los te trekken, maar het leek wel alsof haar hand van ijzer was. Er zat geen beweging in. "Goed. Jullie gaan de stroop en veren regelen, en dan ga ik met Jeremy bezig met de constructie." zei ze zachtjes tegen de andere jongens. Waarom had ik nou gereageerd toen ik het plan had gezien. Ik wilde hier helemaal niet aan mee doen, maar ik wist nu wel dat ik eigenlijk geen keuze had. Ik ging hier niet aan kunnen ontsnappen. De jongens knikten even en liepen samen een kant op. "En nou gaan wij touw zoeken en andere dingen die jij in je hoofd hebt. Kom mee, Jer." Ik vond het helemaal niks dat ze me 'Jer' noemde. Niemand noemde me zo, en ik had eigenlijk gehoopt dat, dat ook nooit zou gaan veranderen. "Ik weet niet of ik dit wel-"Begon ik dapper, maar Riley's stem kwam een stuk luider boven de mijne uit. "Oh kijk! Daar is een kunstachtig lokaal! Daar hebben ze vast touw!" Ik slikte even. Ik wilde dat ik haar nooit ontmoet had. Dat ik gewoon nog op het bankje had gezeten met mijn Odyssee. Maar ik moest me gedragen als Odysseus. Ik moest dapper zijn. Ik haalde diep adem terwijl Riley me het lokaal in leidde, dat niet eens op slot bleek te zijn. We liepen naar de voorraadkast en toen we daar waren liet ze me los. Misschien als ik snel was kon ik nu- "Hier. Hou vast." zei ze. Ze duwde een paar bollen wol in mijn handen. Ze glimlachte even en begon toen naar andere voorwerpen in de kast te graaien. Toen ze klaar was gooide ze alles in haar tas en pakte ze mijn pols weer vast. "Op naar de aula." zei ze vrolijk. Ik hield mijn mond maar en had de kans om te ontsnappen eigenlijk al opgegeven. Misschien moest ik maar gewoon mee werken, dan was het vast gauw weer over en kon ik verder met mijn leven. Ik moest sterk zijn. Dit was best leuk.. Toch?

Ashleigh

Ik keek wat verrast naar het meisje dat zich net aan me had voorgesteld als Samantha Evans. Haar rode haar zag er netjes verzorgd uit, en het jurkje dat ze droeg zou zeker niet mijn eerste keus zijn geweest, maar het kon ermee door. Die afgetrapte Vans eronder maakte de hele outfit nogal armoedig, maar als ze die in haast had aangetrokken... Ze zag er jong, maar vriendelijk uit, en wat belangrijker was, ze praatte tegen mij. Uit zichzelf. Dat was iets wat niet vaak gebeurde, en als het gebeurde betrof het meestal onverzorgd uitziende jongens en mannen die eruit zagen alsof ze meer van me verlangden dan slechts een gezellig praatje. Dit meisje kwam gewoon vriendelijk en geïnteresseerd over, en dus had ik me in een opwelling aan haar voorgesteld. Ze leek het niet vreemd te vinden en dus volgde ik haar als een tam lammetje naar de andere kant van het muurtje, waar het minder lawaaierig was. "Ik heb je hier nog niet eerder gezien." verbrak Samantha mijn stroom van gedachten. "Ben je soms nieuw?" Ik lachte hoog en spottend. Ik een eerstejaars? Zíj zag eruit alsof ze net aan de middelbare school begon! Maar voordat ik haar beledigde besefte ik dat ik wel wat contacten op de campus kon gebruiken en corrigeerde mezelf. "Nee, ik ben tweedejaars." zei ik dus maar. "Rechten, om precies te zijn." voegde ik eraan toe, in de hoop dat dat enige indruk zou maken op het meisje, dat er naar mijn idee veel te ontspannen bij stond. Het leek haast oneerlijk tegenover de belachelijke hoeveelheid zenuwen die er door míjn lichaam gierde. "Oh, dat is grappig!" zei Samantha goedlachs. "Ik ben ook tweedejaars. Psychologie." ze zei het met een haast verontschuldigend glimlachje. Ik wilde net gaan vragen wat er precies grappig was toen Samantha haar mond alweer open trok. "Rechten en Geesteswetenschappen zitten toch in hetzelfde gebouw? Raar dat ik je nog nooit gezien heb!" Ik haalde met een gemaakte glimlach mijn schouders op. Alsof iemand als zij me op zou vallen. En ach, zelf volgde ik netjes al mijn colleges en had ik nooit problemen, dus voor een meisje als Samantha zou ik waarschijnlijk ook weinig opvallen. "Het is een groot gebouw." zei ik, in een poging om niet arrogant te klinken. "En wellicht komen onze collegetijden niet overeen." Samantha knikte beamend. Toen keek ze even om zich heen. "Mijn broer loopt hier ook ergens rond..." Ik trok onopvallend mijn neus op. Samantha kon er dan mee door, maar een broer van zo'n type kon nooit veel goeds zijn. Vast zo'n viezige, harige, ongemanierde hork. Vurig hoopte ik dat Samantha hem niet zou zien, want dat zou waarschijnlijk betekenen dat ik me aan hem voor moest stellen. Gelukkig voor mij leek Samantha haar broer niet te zien en wendde zich dus weer tot mij. Een beetje ongemakkelijk keek ik naar de grond. Ik wist niet meer zoveel te zeggen. Er groeide onkruid tussen de tegels waar het plein slordig mee belegd was. Samantha zweeg ook, en de stilte werd pijnlijk. Wanhopig op zoek naar een gespreksonderwerp schoot me ineens iets te binnen. "Hé, wil je mijn vakantiefoto's zien?" flapte ik er ineens uit. Ik kon mezelf wel in mijn gezicht slaan. Waar was ik mee bezig. Alleen omdat er dan iemand tegen me praatte hield nog niet in dat ze geïnteresseerd was in mijn duffe zomerkiekjes. Samantha echter trok wat verrast haar wenkbrauwen op, maar leek verder niet echt verbaasd. "Ja hoor." zei ze rustig, en gegeneerd haalde ik mijn Blackberry uit mijn tasje en begon ongeduldig op de toetsjes te drukken. Waar was ik in Godsnaam mee bezig?

Samantha

Na dat stuk van de begin ceremonie had ik echt zin om te beginnen. Dat liever dan nog een hele saaie toelichting over hoe het hier op school te werk ging en de intro van de directeur noem maar op. Ik liep maar met de stroming mee naar buiten. Ik raakte Brandon alleen onderweg kwijt. Maar dat was niet de grootste ramp op de wereld. Okay misschien voor hem wel maar voor mij niet. Ik was immers geen hondje of ander beest dat verzorgd moest worden of geen kind meer dat constant in de gaten moest worden gehouden. Ik liep het best wel drukke plein op. Ik zag Kyle en Alec en zwaaide naar hen. Ik was heus niet dom ik wist dat Kyle iets voor me voelde. Maar hij mocht het niet zeggen van Brandon. Onzin. Kyle zag er wel leuk uit. Het was dat ik hem niet goed genoeg kende om zelf te overwegen met hem uit te gaan. ik bleef maar ergens in de buurt van de deur staan zodat Brandon mij waarschijnlijk wel zou zien. Dan zou hij ook niet zo in paniek blijven. Maar ik zag een meisje met een lichte frons in haar pretty face naar mijn schoenen kijken. Ik keek er ook even naar en draaide wat met mijn voet. 'Ja ook niet mijn eerste keus. Ik had vanochtend niet veel tijd om andere schoenen aan te trekken of me om te kleden.' Ze glimlachte al wat meer naar me. 'Ik ben Ashleigh Meredith Templeton-Hales.' Ik bleef stil oh wat een naam. 'Ik ben Samantha Evans.' 'Sorry?' Ja het was hier echt opeens heel lawaaierig geworden. 'Laten we daar even gaan staan.' Ik wees richting de hoek want als we de hoek om gingen kon ik er op wedden dat ze me daar wel verstond. We liepen die kant op. 'Ik zei dus: Ik ben Samantha Evans.' glimlachte ik. 'Oh ja ik kon je niet verstaan. Stelletje herrieschoppers.' Ik was het helemaal met haar eens.

Arlynn

Inmiddels had ik onwijs veel zin gekregen om te gaan beginnen aan mijn nieuwe studie. Ik had de eerste helft van de openingsceremonie enthousiast bij gezeten en nu strompelde ik buiten met mijn camera rond. Omdat ik Bewegingswetenschap ging doen had ik besloten mensen te gaan filmen. Zodat ik hun manier van voortbewegen kon gaan bestuderen. Dat zou me misschien van pas komen. Ik had mijn camera gericht op een klein groepje mensen. Het waren drie jongens en een meisje. Ze liepen op een jongen af die onder een grote boom zat en met een modeltrein speelde. Ik ging wat dichterbij staan zodat ik ze kon horen. Ze vroegen de jongen of hij mee wilde werken aan een of ander plannetje. Iets waarbij ze zijn treintje konden gebruiken. Het kwam er op neer dat Jameson tijdens de ceremonie onder de stroop en veren zou komen te zitten. Interessant. Een reden om mijn camera erbij te houden tijdens de tweede helft van de ceremonie. Ik besloot verder te lopen en bleef alles filmen. Misschien was het wel leuk om een video dagboek bij te houden. Ik keerde de lens van mijn camera naar mezelf en glimlachte. "Hi! Ik ben Arlynn Nolan! Vanaf vandaag zit ik op een Universiteit in het regenachtige Engeland." Ik sprak de laatste woorden met een vreselijk slecht Schots accent uit. "Ik ga hier Bewegingswetenschappen doen, zodat ik de manke kan leren lopen enzovoorts. Ik weet hoe lastig het is om mank te lopen, ik spreek uit ervaring. Daarom wil ik andere juist helpen." Jeetje, wat was het genant om tegen je camera te praten. Ik drukte op het uit-knopje en borg de camera op in mijn bruine leren schoudertasje. Er hingen touwtjes met kleurrijke kralen aan. Mijn maag begon zachtjes te rommelen. Ik besloot naar de kantine te gaan. Kijken of het eten hier te eten is. Op mijn High School in Amerika was het eten vreselijk. Het lag op je bord alsof het al drie keer herkauwd was. Alleen de Pizza-Dinsdagen waren leuk. Dan haalde ik met Dan, Tiffany en Call altijd een grote salami pizza. Ik miste mijn vriendengroep nogal. Maar Tiffany en ik hadden afgesproken iedere avond samen te bellen.

Yay voor inspiratieloosheid!

Riley

Ik werd helemaal enthousiast van het idee dat we over een paar uren een met veren en stroop bedekte Jameson zouden zien. 'Oké. Laten we hem zoeken.' zei ik met een glimlachje en wilde al weglopen. Opeens hoorde ik de stem van iemand anders. 'Hé. Wat zijn jullie van plan? Can I join?' Ik draaide me weer om. Ik keek even naar Liam. 'Oh ja hoor. We kunnen nog wel wat mensen gebruiken.' zei hij met een grijns en ik glimlachte eventjes. Ik liep weer verder, maar draaide me toen weer om. 'Hoe heten jullie eigenlijk?' vroeg ik toen. Die gedachte was nog niet bij me opgekomen. Ik had hun gezichten hier wel eens eerder gezien, maar ik was echt een ramp met namen. 'Liam Cooper.' zei de jongen, die dus kennelijk Liam Cooper heette. De ander heette Brandon Evans. 'Nou, Liam Cooper en Brandon Evans. Laten we Jeremy Craft dan maar gaan zoeken.' zei ik vrolijk en ik pakte Liam bij zijn pols vast, hij stond namelijk het dichtste bij, en trok hem mee. Brandon hobbelde een beetje achter ons aan. 'Wie zoeken we precies?' vroeg hij. 'Jeremy Craft. De slimste studienerd van de universiteit.' zei Liam, terwijl ik om me heen keek. We liepen een paar rondjes over het plein, maar konden de jongen van vanochtend niet vinden. 'Misschien zit hij wel nog steeds bij de fontein.' mompelde ik, en ik bleek gelijk te hebben. Hij zat inderdaad precies op hetzelfde bankje als dat hij vanochtend gezeten had. Ik pakte het papier weer uit Liam's handen en liep weer naar het bankje en ging naast het Jeremy persoon zitten. Ik zag hem weer verstijven, net als dat hij vanochtend had gedaan maar ik gaf hem geen tijd om weg te lopen. Ik duwde het papier boven op het boek waar ik nog net van kon zien dat er de 'Odyssee' op stond. 'Zeg. Hoe zou jij dit aanpakken?' zei ik nonchalant. Ik keek even verwachtingsvol naar Liam en Brandon en toen naar Jeremy. Mijn plan had gewerkt. Jeremy's hersenen reageerden voordat zijn verstand dat deed. 'Je zou een complex stelsel van touwtjes kunnen gebruiken om de emmer om te laten kiepen en de veren te laten vallen. Natuurlijk moet de kettingreactie worden begonnen door iets. Dat zou een rijdend voorwerp op afstandsbediening kunnen zijn. Dan zou het moeten werken.' zei hij. Ik glunderde. Kennelijk besefte Jeremy net wat hij had gedaan want hij begon een beetje te stamelen maar ik had hem al overeind getrokken. Hij klampte het boek tegen zich aan. Ik gaf het papier weer terug aan Liam en nu was Jeremy degene die ik meetrok. 'Oké. Jij gaat ons ook helpen. Dat vind je toch niet erg hè?' Jeremy gaf geen reactie, maar zwijgen is toestemmen dus ik ging er maar akkoord mee. 'Dat is perfect.' siste Liam opeens. Ik fronste mijn wenkbrauwen en keek in de richting waarin hij keek. Er zat een jongen onder een boom met een afstandsbediening in zijn hand. Hij bestuurde een treintje dat over de stenen reed. 'Dat is echt geweldig!' zei ik helemaal blij. Jeremy probeerde ondertussen weg te lopen, maar ik pakte hem weer bij de kraag van zijn jas en trok hem terug. 'Blijf. Braaf.' zei ik liefjes.

Liam

Na de eerste helft van de openingsceremonie kroop de tijd voorbij. Ik kon niet wachten om mijn briljante plan uit te voeren. Al moest ik eerst nog uit zien te dokteren hoe. Ik kon het zeker niet alleen. Nadat eindelijk het signaal dat het einde van de eerste helft aanduidde was gekomen stoof ik de Grote Zaal uit en zocht een rustig plekje op de binnenplaats. Op de oude tafeltennistafel rolde ik het stuk papier uit waarop ik het allemaal had uitgedacht. Als alles goed ging zou, tijdens de tweede helft van de openingsceremonie, de directeur van de universiteit, Meneer Jameson tijdens zijn jaarlijkse speech om de eerstejaars te verwelkomen eerst een emmer stroop over zich heen krijgen, gevolgd door een flinke lading donzige veertjes. Ik lachte al in mezelf bij het vooruitzicht. Ik was erg voor originaliteit, maar de klassieke pek-en-veren streek zou nooit oud worden. Maar omdat pek wel erg lastig uit je kleding te krijgen was, en ik liever niet wilde opdraaien voor een vergoeding van Jameson's dure maatpak, had ik besloten het bij stroop te laten, dat plakte net zo goed.

Ik stond peinzend over het vel papier gebogen toen een slanke hand met lange vingers het onder mijn neus vandaan trok. "Wat heb je daar?" klonk een meisjesstem. Toen ik me omdraaide was het eerst wat me opviel een T-shirt met een spugende lama. "Lama loves you." las ik lachend voor. "Inderdaad." zei de stem, terwijl het meisje het papier liet zakken zodat ik haar gezicht kon zien. Een sproeterig gezicht met ondeugend kijkende groene ogen, omlijst met een glanzende bos steil donkerblond haar. "Riley Mitchell." mompelde ik met een brede grijns, plotseling beseffend dat zij waarschijnlijk de perfecte compagnon voor mijn zware missie zou zijn. Er was geen ziel op de campus die nog nooit van Riley Mitchell had gehoord, en iedereen wist dat het eigenzinnige meisje altijd wel in was voor een geintje. Riley keek me afwachtend aan. "Dat ben ik, ja." zei ze toen het still bleef. "En wat is dit?" Ze zwaaide het papier voor mijn gezicht heen en weer. Ik zette een stap in haar richting en trok het blad voorzichtig uit haar handen. "Dit..." zei ik gewichtig, "Dit is mijn missie. Een missie waar jij me bij gaat helpen." Riley keek me even verrast aan, en liet vervolgens opnieuw haar blik over de tekst glijden van het blad dat ik nog steeds voor haar gezicht omhoog hield. Langzaam vormde zich een brede glimlach om haar lippen. Toen begon ze enthousiast te giechelen. "En hoe gaan we dat doen?" Ik zweeg even en wreef langs de achterkant van mijn nek. "Ehm... Tsja... Dat weet ik nog niet precies. Ik ben niet zo'n natuurkundig genie." Riley knikte nadenkend. Toen werden haar ogen groot, en je kon bijna een lampje boven haar hoofd zien verschijnen. "Ik heb net iemand ontmoet die ons misschien kan helpen!" riep ze toen. "Hij zat op een bankje iets ingewikkeld te lezen." Ze knikte nog even, alsof ze wilde bevestigen dat echt gebeurd was. "Weet je ook zijn naam?" vroeg ik geïnteresseerd. Riley dacht even na. "Voorin het boek stond met pen een naam geschreven." zei ze toen. "Jeremy Craft..." Ik sloeg enthousiast met mijn vuist in mijn hand. Jeremy Craft was een genie. Ik kende hem niet persoonlijk, maar ik had gehoord dat hij één van de meest intelligente studenten op de hele campus was. Alle professoren aanbaden hem en er gingen geruchten dat hij de Griekse Oddyssee kon lezen zonder vertaling, en dat hij een IQ had van 250, al betwijfelde ik of dat überhaupt bestond. Hij zou zonder twijfel een smetteloze constructie voor onze Jameson-val kunnen ontwerpen! Meteen vond ik mijn glimlach terug. Ik wist wel dat het een goed idee was om Riley erbij te betrekken.